|

میمِ عزیز

بهاره رهنما / بازيگر، نويسنده

تازه باز شدن روزنامه‌ای که سه، چهار سال است، چهارشنبه‌ها یک گوشه‌اش نشسته‌ای و با آدم‌های این سرزمین حرف می‌زنی، برای اوقات فراغت‌شان کتاب و تئاتر و گاهی فیلم (شاید چون بیش‌تر اهل خواندنم تا دیدن) معرفی می‌کنی مثل باز شدن دوباره مدرسه‌ها بعد از یک تابستانی‌ است که چندان هم به تو خوش نگذشته. تابستانی کش‌دار و تب‌‌دار که پر از نگرانی‌های مختلف بود. حالا این تابستان، انتظار به سر رسیده و من دوباره برای چهارشنبه‌ها با عجله و شتاب دست به دامن بچه‌های روزنامه می‌شوم تا دقیقه 90، ستون کوچکم را برای صفحه‌بندی به «شرق» برسانم. برای جشن شروع حتی اگر هیچ جشنی نباشد مگر در دل خودمان، دلم می‌خواست پیشنهاد مهیجی داشته باشم و تصمیم گرفتم با انرژی دوباره بعد از این سه، چهار سال تغییری در شیوه ارتباطم با مخاطب بدهم. «یک حرف، یک نگاه» از این پس هم حاوی پیشنهادات خواندنی و دیدنی‌ برای اوقات فراغت‌تان خواهد بود ولی کنار این نگاه یا پیشنهاد، حرفی از دلم برایتان خواهم گفت از میان این همه پرسه‌زدن‌های به‌جا و بی‌جایم در این شهر دودزده که دست‌کمی از حضور یک راننده تاکسی در شهر ندارد. حرف و نگاه گاهی به هم مربوط و گاهی نامربوط است. حرف این هفته را به همین ذوق و شوق و تغییرات موجود در ستونم اختصاص می‌دهم و اما نگاه:

اینترنت و فضای مجازی سال‌هاست که عادت‌های اهالی خواندن و نوشتن را تغییر داده. عادت‌های با قلم نوشتن و ورق‌زدن مدت‌هاست تبدیل به عادت پای نت‌نشینی و تایپ‌کردن شده. در این فضا خواندن کتاب هم دیگر چندان چیز عجیبی نیست. با سرسام شلوغی‌های موجود در جهان حالا کتاب‌های مجازی‌ای که دانلودشان چند لحظه بیشتر طول نمی‌کشد (و البته با سرعت اینترنت ایران چند لحظه بیشتر) جای رفتن به کتابفروشی و خریدن کتاب را گاهی پر می‌کند. خیلی هم که دوست داشته باشی کتاب را تورق کنی، چاره‌اش گرفتن یک پرینت است.این کتاب‌ها، داستان‌ها و ترجمه‌ها شاید طلایه‌دار مجموعه جدیدی از نوشته‌ها و نویسندگانی باشد که دیگر به ویترین کتاب‌فروشی‌ها دلبسته نیستند و به خوانده‌شدن در همین فضای مجازی راضی‌اند و اتفاقا خواننده‌شان را هم خشنود می‌سازند. «نگاه» این هفته من یکی از این رمان‌هاست: «میم عزیز» نوشته محمدحسن شهسواری.

اين ستون چهارشنبه ها منتشر مي شود

تازه باز شدن روزنامه‌ای که سه، چهار سال است، چهارشنبه‌ها یک گوشه‌اش نشسته‌ای و با آدم‌های این سرزمین حرف می‌زنی، برای اوقات فراغت‌شان کتاب و تئاتر و گاهی فیلم (شاید چون بیش‌تر اهل خواندنم تا دیدن) معرفی می‌کنی مثل باز شدن دوباره مدرسه‌ها بعد از یک تابستانی‌ است که چندان هم به تو خوش نگذشته. تابستانی کش‌دار و تب‌‌دار که پر از نگرانی‌های مختلف بود. حالا این تابستان، انتظار به سر رسیده و من دوباره برای چهارشنبه‌ها با عجله و شتاب دست به دامن بچه‌های روزنامه می‌شوم تا دقیقه 90، ستون کوچکم را برای صفحه‌بندی به «شرق» برسانم. برای جشن شروع حتی اگر هیچ جشنی نباشد مگر در دل خودمان، دلم می‌خواست پیشنهاد مهیجی داشته باشم و تصمیم گرفتم با انرژی دوباره بعد از این سه، چهار سال تغییری در شیوه ارتباطم با مخاطب بدهم. «یک حرف، یک نگاه» از این پس هم حاوی پیشنهادات خواندنی و دیدنی‌ برای اوقات فراغت‌تان خواهد بود ولی کنار این نگاه یا پیشنهاد، حرفی از دلم برایتان خواهم گفت از میان این همه پرسه‌زدن‌های به‌جا و بی‌جایم در این شهر دودزده که دست‌کمی از حضور یک راننده تاکسی در شهر ندارد. حرف و نگاه گاهی به هم مربوط و گاهی نامربوط است. حرف این هفته را به همین ذوق و شوق و تغییرات موجود در ستونم اختصاص می‌دهم و اما نگاه:

اینترنت و فضای مجازی سال‌هاست که عادت‌های اهالی خواندن و نوشتن را تغییر داده. عادت‌های با قلم نوشتن و ورق‌زدن مدت‌هاست تبدیل به عادت پای نت‌نشینی و تایپ‌کردن شده. در این فضا خواندن کتاب هم دیگر چندان چیز عجیبی نیست. با سرسام شلوغی‌های موجود در جهان حالا کتاب‌های مجازی‌ای که دانلودشان چند لحظه بیشتر طول نمی‌کشد (و البته با سرعت اینترنت ایران چند لحظه بیشتر) جای رفتن به کتابفروشی و خریدن کتاب را گاهی پر می‌کند. خیلی هم که دوست داشته باشی کتاب را تورق کنی، چاره‌اش گرفتن یک پرینت است.این کتاب‌ها، داستان‌ها و ترجمه‌ها شاید طلایه‌دار مجموعه جدیدی از نوشته‌ها و نویسندگانی باشد که دیگر به ویترین کتاب‌فروشی‌ها دلبسته نیستند و به خوانده‌شدن در همین فضای مجازی راضی‌اند و اتفاقا خواننده‌شان را هم خشنود می‌سازند. «نگاه» این هفته من یکی از این رمان‌هاست: «میم عزیز» نوشته محمدحسن شهسواری.

اين ستون چهارشنبه ها منتشر مي شود

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.