|

غایب بزرگ

احمد غلامی

بالای سرش که ظاهر شدم، خوشحال بود. مرده‌ها یا وحشت‌زده‌اند یا غمگین. خوشحال‌ها کم‌اند. دکتر رضا نیکبخت که از سرطان مرد، خوشحال بود. سرطان تمام وجودش را از درون جویده بود. سنی نداشت. تازه می‌خواست معنای زندگی را بفهمد که عزراییل امانش نداد. بعد از شیمی‌درمانی که هذیانی شد، می‌گفت به این زودی‌ها نمی‌میرد، چون عزراییل به او قول‌داده حالا‌حالاها سراغش نیاید. دکتر رضا نیکبخت اصلا علاقه‌ای به پزشکی نداشت و تحت‌تاثیر پدرش که دکتر داروساز بود و در تخت‌طاووس سابق داروخانه داشت و مادرش که دکتر زنان بود، وارد رشته پزشکی شد. البته دلش می‌خواست در رشته مهم‌تری دکترا بگیرد اما نشد و ناگزیر دندانپزشک شد. روزهای اول که دهان آدم‌ها را باز می‌کرد و دندان‌های پوسیده‌شان را معاینه می‌کرد، حالش به‌هم می‌خورد. به‌خصوص سیگاری‌ها و آنهایی که ناراحتی معده داشتند، کلافه‌اش می‌کردند و اگر قسم پزشکی نخورده بود، هرگز این دسته را معاینه و دندان‌هایشان را درست نمی‌کرد. اما بعدها فهمید همین دندان‌های پوسیده و متعفن حکم طلا را دارند و روزبه‌روز به تعداد بیمارهایش اضافه کرد. دکتر رضا نیکبخت در میهمانی‌ها که کله‌اش داغ می‌شد معرکه می‌گرفت و به لودگی می‌افتاد. درباره مریض‌هایش آنقدر اغراق می‌کرد تا از حد می‌گذراند. یک‌بار که حسابی داغ کرده بود، گفت: «دندانپزشکی قرابت زیادی با تخلیه چاه دارد. هر دو پولشان را از فاضلاب بیرون می‌کشند.»
واقعا حواسش نبود که نیمی از دندان‌های مدعوین را خودش معاینه و درست‌کرده. همه با اینکه سرشان داغ بود شوکه شدند و سکوت، میهمانی را دربرگرفت. دکتر رضا نیکبخت خیلی دیر فهمید چه دسته‌گلی به آب داده و بعد از آ‌ن بود که در اغلب میهمانی‌ها به عنوان غایب بزرگ از او نام برده می‌شد. تا اینکه سرطان گرفت و وضعیتش دل همه را به رحم آورد و دوباره به جایگاه قبلی‌اش برگشت اما با نوعی ترحم. دیگر در میهمانی‌ها کمتر می‌گفت و می‌خندید و عادتش شد که به دندان‌های آدم‌ها نگاه کند و کم‌کم این بازی برایش جذاب شد. آنقدر جذاب که فقط به دندان آدم‌ها زل می‌زد. دندان‌های سفید، زرد، پوسیده، کج‌ومعوج، خرگوشی، مرتب و زیبا، دندان‌های با نیش بلند. همان‌طور که به دندان‌ها مشغول بود سرطان با دندان‌های ریزش وجودش را از درون می‌جوید و او لاغر و لاغرتر می‌شد. اول در میهمانی‌ها کم‌فروغ، بعد محو، و بعد به یک‌مزاحم تبدیل شد. و آخرسر در خانه ماند و دیگر جایی نرفت. اگر دکتر پیمانی به سراغش نمی‌رفت و جویای حالش نمی‌شد، می‌مرد هم، کسی از مرگش باخبر نمی‌شد. در این تنهایی‌ها بود که وسواس پاکیزگی دهان و دندان گرفت و اعتقاد پیدا کرد که اگر دهان و دندان انسان سالم بماند مدینه فاضله‌ای که همه ایسم‌های دنیا به دنبالش‌اند اتفاق خواهد افتاد. انسان هیچ‌چیز نبود جز دهان و دندان و بلعیدن؛ اگر نمی‌بلعید، اگر نمی‌جوید، همه به آرامش می‌رسیدند. همین شد که خودش به‌ندرت می‌بلعید و از عمل بلعیدن که منجر به جویدن می‌شد و به دندان‌ها آسیب می‌رساند، پرهیز می‌کرد. همین شد که انسان را با موریانه یکی گرفت. انسانی که زمین را می‌بلعید، سوراخ‌سوراخ می‌کرد و دست‌آخر همه‌چیز روی سرش خراب می‌شد. آخرین باری که به میهمانی دعوتش کردند سر میز غذا همه با اشتها درحال خوردن بودند که سخنرانی مفصلی درباره عمل بلعیدن کرد و ذهن حاضران را روی دهان و دندان متمرکز کرد، از بلعیدن عنکبوت مثال آورد و موریانه را مظهر بلعیدن خواند. همه قاشق‌به‌دست، بهت‌زده نگاهش می‌کردند. دو روز بعد از آن بود که تو قبر بر او ظاهر شدم. چنان آسوده خوابیده بود که انگار برای رسیدن به اینجا لحظه‌شماری می‌کرده. حالا زمین او را بلعیده بود و در دل زمین هضم می‌شد، بدون اینکه خودش چیزی را ببلعد.
بالای سرش که ظاهر شدم، خوشحال بود. مرده‌ها یا وحشت‌زده‌اند یا غمگین. خوشحال‌ها کم‌اند. دکتر رضا نیکبخت که از سرطان مرد، خوشحال بود. سرطان تمام وجودش را از درون جویده بود. سنی نداشت. تازه می‌خواست معنای زندگی را بفهمد که عزراییل امانش نداد. بعد از شیمی‌درمانی که هذیانی شد، می‌گفت به این زودی‌ها نمی‌میرد، چون عزراییل به او قول‌داده حالا‌حالاها سراغش نیاید. دکتر رضا نیکبخت اصلا علاقه‌ای به پزشکی نداشت و تحت‌تاثیر پدرش که دکتر داروساز بود و در تخت‌طاووس سابق داروخانه داشت و مادرش که دکتر زنان بود، وارد رشته پزشکی شد. البته دلش می‌خواست در رشته مهم‌تری دکترا بگیرد اما نشد و ناگزیر دندانپزشک شد. روزهای اول که دهان آدم‌ها را باز می‌کرد و دندان‌های پوسیده‌شان را معاینه می‌کرد، حالش به‌هم می‌خورد. به‌خصوص سیگاری‌ها و آنهایی که ناراحتی معده داشتند، کلافه‌اش می‌کردند و اگر قسم پزشکی نخورده بود، هرگز این دسته را معاینه و دندان‌هایشان را درست نمی‌کرد. اما بعدها فهمید همین دندان‌های پوسیده و متعفن حکم طلا را دارند و روزبه‌روز به تعداد بیمارهایش اضافه کرد. دکتر رضا نیکبخت در میهمانی‌ها که کله‌اش داغ می‌شد معرکه می‌گرفت و به لودگی می‌افتاد. درباره مریض‌هایش آنقدر اغراق می‌کرد تا از حد می‌گذراند. یک‌بار که حسابی داغ کرده بود، گفت: «دندانپزشکی قرابت زیادی با تخلیه چاه دارد. هر دو پولشان را از فاضلاب بیرون می‌کشند.»
واقعا حواسش نبود که نیمی از دندان‌های مدعوین را خودش معاینه و درست‌کرده. همه با اینکه سرشان داغ بود شوکه شدند و سکوت، میهمانی را دربرگرفت. دکتر رضا نیکبخت خیلی دیر فهمید چه دسته‌گلی به آب داده و بعد از آ‌ن بود که در اغلب میهمانی‌ها به عنوان غایب بزرگ از او نام برده می‌شد. تا اینکه سرطان گرفت و وضعیتش دل همه را به رحم آورد و دوباره به جایگاه قبلی‌اش برگشت اما با نوعی ترحم. دیگر در میهمانی‌ها کمتر می‌گفت و می‌خندید و عادتش شد که به دندان‌های آدم‌ها نگاه کند و کم‌کم این بازی برایش جذاب شد. آنقدر جذاب که فقط به دندان آدم‌ها زل می‌زد. دندان‌های سفید، زرد، پوسیده، کج‌ومعوج، خرگوشی، مرتب و زیبا، دندان‌های با نیش بلند. همان‌طور که به دندان‌ها مشغول بود سرطان با دندان‌های ریزش وجودش را از درون می‌جوید و او لاغر و لاغرتر می‌شد. اول در میهمانی‌ها کم‌فروغ، بعد محو، و بعد به یک‌مزاحم تبدیل شد. و آخرسر در خانه ماند و دیگر جایی نرفت. اگر دکتر پیمانی به سراغش نمی‌رفت و جویای حالش نمی‌شد، می‌مرد هم، کسی از مرگش باخبر نمی‌شد. در این تنهایی‌ها بود که وسواس پاکیزگی دهان و دندان گرفت و اعتقاد پیدا کرد که اگر دهان و دندان انسان سالم بماند مدینه فاضله‌ای که همه ایسم‌های دنیا به دنبالش‌اند اتفاق خواهد افتاد. انسان هیچ‌چیز نبود جز دهان و دندان و بلعیدن؛ اگر نمی‌بلعید، اگر نمی‌جوید، همه به آرامش می‌رسیدند. همین شد که خودش به‌ندرت می‌بلعید و از عمل بلعیدن که منجر به جویدن می‌شد و به دندان‌ها آسیب می‌رساند، پرهیز می‌کرد. همین شد که انسان را با موریانه یکی گرفت. انسانی که زمین را می‌بلعید، سوراخ‌سوراخ می‌کرد و دست‌آخر همه‌چیز روی سرش خراب می‌شد. آخرین باری که به میهمانی دعوتش کردند سر میز غذا همه با اشتها درحال خوردن بودند که سخنرانی مفصلی درباره عمل بلعیدن کرد و ذهن حاضران را روی دهان و دندان متمرکز کرد، از بلعیدن عنکبوت مثال آورد و موریانه را مظهر بلعیدن خواند. همه قاشق‌به‌دست، بهت‌زده نگاهش می‌کردند. دو روز بعد از آن بود که تو قبر بر او ظاهر شدم. چنان آسوده خوابیده بود که انگار برای رسیدن به اینجا لحظه‌شماری می‌کرده. حالا زمین او را بلعیده بود و در دل زمین هضم می‌شد، بدون اینکه خودش چیزی را ببلعد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.