زنی ابدی
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
ظاهر نادیا شبیه اسلاوها بود. دوچشم باز با رنگهای روشن و موهایی خرمایی با دهانی بسته. اما هیچکس نمیگفت او زیباست. وقتی لنین با او آشنا شد لباسهای سادهای داشت. تقریبا شبیه یک معلم مدرسه بود. بهنظر میرسید سنش از او بیشتر باشد. یکبار «ایلیا اهرنبورگ» با روش تند خود ظاهر خانم آینده او را اینطور توصیف کرد: «کافی است به کروبسکایا نگاه کنید تا بدانید که لنین به ظاهر زن هیچ توجهی نمیکند.» اما خیلی کم بودند کسانی که حقیقت امر را میدانستند: نادیا از نازایی رنج میبرد. او همچنین مبتلا به بیماری «بازدو» بود که از عوارض اساسی آن ورم چشم، مشکلات وزنی و حتی تشنجهای روحی است. از عکسگرفتن ناراحت میشد. برای همین است که جز تصاویر نادر از او چیزی نداریم. نادیا در تبعیدگاه دوران راحتی را میگذراند. طی این دوره از شدت بیماریاش نیز کاسته شد. بهخصوص اینکه وولادیا در کنارش و تنها برای او بود. «زندگی کنونی ما از هر جهت مثل یک تعطیلات واقعی است.» در سیبری، خودش را کسی احساس میکرد که در یک ماهعسل بهسر میبرد؛ یک خلوت روستایی در دامن طبیعت. سال بعد بود که برای ماریا اینطور نوشت: «هوا بهاری است. رودخانه یخزده را
آبهای تازه و جاری دربر میگیرد. بر درختان بیدمشک گنجشگها با حرکات سریعشان میرقصند. گاوهای نر به صورت گلهای از راهها عبور میکنند. در زیر طاقی صاحبخانه هرروز صبح مرغی فریاد میکشد و همه را بیدار میکند. راهها همه خاکی است. وولادیا بیش از پیش از تفنگ و پوتین شکاریاش حرف میزند. من و مادرم به فکر کاشتن گل هستیم.»این زن خانهدار ساکن سیبری جز اوقات تفریح و سرخوشی چیزی را به یاد نمیآورد. عصرها، صدای آوازخواندن آنها به همراه کشاورزان بلند میشود: «ولادیمیر به موسیقی و آواز ما شادی و سرزندگی بیشتری میداد. وقتی آواز نمیخواندیم احساس دلتنگی میکرد. بنابراین با قاطعیت به ما دستور میداد: «بیایید آواز بخوانیم. رفقا. ما را سرگرم کنید!»
ادامه دارد...
ادامه دارد...
ظاهر نادیا شبیه اسلاوها بود. دوچشم باز با رنگهای روشن و موهایی خرمایی با دهانی بسته. اما هیچکس نمیگفت او زیباست. وقتی لنین با او آشنا شد لباسهای سادهای داشت. تقریبا شبیه یک معلم مدرسه بود. بهنظر میرسید سنش از او بیشتر باشد. یکبار «ایلیا اهرنبورگ» با روش تند خود ظاهر خانم آینده او را اینطور توصیف کرد: «کافی است به کروبسکایا نگاه کنید تا بدانید که لنین به ظاهر زن هیچ توجهی نمیکند.» اما خیلی کم بودند کسانی که حقیقت امر را میدانستند: نادیا از نازایی رنج میبرد. او همچنین مبتلا به بیماری «بازدو» بود که از عوارض اساسی آن ورم چشم، مشکلات وزنی و حتی تشنجهای روحی است. از عکسگرفتن ناراحت میشد. برای همین است که جز تصاویر نادر از او چیزی نداریم. نادیا در تبعیدگاه دوران راحتی را میگذراند. طی این دوره از شدت بیماریاش نیز کاسته شد. بهخصوص اینکه وولادیا در کنارش و تنها برای او بود. «زندگی کنونی ما از هر جهت مثل یک تعطیلات واقعی است.» در سیبری، خودش را کسی احساس میکرد که در یک ماهعسل بهسر میبرد؛ یک خلوت روستایی در دامن طبیعت. سال بعد بود که برای ماریا اینطور نوشت: «هوا بهاری است. رودخانه یخزده را
آبهای تازه و جاری دربر میگیرد. بر درختان بیدمشک گنجشگها با حرکات سریعشان میرقصند. گاوهای نر به صورت گلهای از راهها عبور میکنند. در زیر طاقی صاحبخانه هرروز صبح مرغی فریاد میکشد و همه را بیدار میکند. راهها همه خاکی است. وولادیا بیش از پیش از تفنگ و پوتین شکاریاش حرف میزند. من و مادرم به فکر کاشتن گل هستیم.»این زن خانهدار ساکن سیبری جز اوقات تفریح و سرخوشی چیزی را به یاد نمیآورد. عصرها، صدای آوازخواندن آنها به همراه کشاورزان بلند میشود: «ولادیمیر به موسیقی و آواز ما شادی و سرزندگی بیشتری میداد. وقتی آواز نمیخواندیم احساس دلتنگی میکرد. بنابراین با قاطعیت به ما دستور میداد: «بیایید آواز بخوانیم. رفقا. ما را سرگرم کنید!»
ادامه دارد...
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.