|

کدام پیروزی؟

حسین سناپور

از بازی ایران مقابل آرژانتین من هم مثل بقیه مردم خوشحال شدم و حتی هیجان‌زده، اما راستش از جشن پیروزی‌گرفتن و کمپین حمایت از کی‌روش راه‌انداختن و فحش‌دادن به مسی در صفحه فیس‌بوکش شگفت‌زده شدم. آیا واقعا ما مردمی هستیم که به‌خاطر یک بازی خوب باید جشن بگیریم؟ یادمان رفت بازی نه‌چندان جالب مقابل نیجریه را که جز دفاع هیچ کاری نکردیم و فقط نتیجه مساوی گرفتیم؟ آیا لااقل بهتر نبود دو، سه‌روز دیگر هم صبر می‌کردیم و نتیجه پیروزی احتمالی مقابل بوسنی و صعودمان را می‌دیدیم و بعد جشن می‌گرفتیم و کمپین راه می‌انداختیم؟ نمی‌خواهم آدمی بدبین یا صرفا منتقد باشم و بدتر از اینها مخالف‌خوان، اما واقعا این رفتارهای هیجانی و تند به نظرم از طرف متخصصان جای واکاوی دارد که چرا باید با مثلا «یک غوره سردی‌مان کند و با یک مویز گرمی». این درست که تلویزیون بسیار برای این بازی تبلیغات کرد و آن را همان پیروزی دانست.
اما آیا متوجه هستیم که مثلا اگر در همین بازی با بوسنی اتفاقات بدی برای تیم‌مان بیفتد، همه این احساسات و هیجان‌ها و غرورها، به همان‌جا می‌روند که از آن آمده‌اند؟
من گمان می‌کنم رسانه‌های تاثیرگذار، چه رادیو و تلویزیون باشد و چه مطبوعات و چه آدم‌های موثر، بهتر است همیشه نقش تعدیل‌کننده احساسات کلی مردم را بازی کنند و نه اینکه به آنها دامن بزنند. مردم خودشان به قدر کافی احساساتی و هیجان‌زده هستند که لازم نباشد آنها را کسانی دیگر به وجد و شور بیاورند.
کافی است که دلیل و انگیزه خوبی پیدا کنند. اما اگر این شور و هیجان در جای نه‌چندان درستی به کار گرفته شود (مثلا روی تیمی که هنوز به قدر کافی نشان نداده که آیا در همه بازی‌ها و میدان‌ها همین‌طور خوب ظاهر خواهد شد یا نه)، آن‌وقت همان باقی‌مانده غرور و احساسات‌مان را روی چیزی گذاشته‌ایم، که به‌راحتی ممکن است خراب شود و همان هم که داریم از دست برود.
از بازی ایران مقابل آرژانتین من هم مثل بقیه مردم خوشحال شدم و حتی هیجان‌زده، اما راستش از جشن پیروزی‌گرفتن و کمپین حمایت از کی‌روش راه‌انداختن و فحش‌دادن به مسی در صفحه فیس‌بوکش شگفت‌زده شدم. آیا واقعا ما مردمی هستیم که به‌خاطر یک بازی خوب باید جشن بگیریم؟ یادمان رفت بازی نه‌چندان جالب مقابل نیجریه را که جز دفاع هیچ کاری نکردیم و فقط نتیجه مساوی گرفتیم؟ آیا لااقل بهتر نبود دو، سه‌روز دیگر هم صبر می‌کردیم و نتیجه پیروزی احتمالی مقابل بوسنی و صعودمان را می‌دیدیم و بعد جشن می‌گرفتیم و کمپین راه می‌انداختیم؟ نمی‌خواهم آدمی بدبین یا صرفا منتقد باشم و بدتر از اینها مخالف‌خوان، اما واقعا این رفتارهای هیجانی و تند به نظرم از طرف متخصصان جای واکاوی دارد که چرا باید با مثلا «یک غوره سردی‌مان کند و با یک مویز گرمی». این درست که تلویزیون بسیار برای این بازی تبلیغات کرد و آن را همان پیروزی دانست.
اما آیا متوجه هستیم که مثلا اگر در همین بازی با بوسنی اتفاقات بدی برای تیم‌مان بیفتد، همه این احساسات و هیجان‌ها و غرورها، به همان‌جا می‌روند که از آن آمده‌اند؟
من گمان می‌کنم رسانه‌های تاثیرگذار، چه رادیو و تلویزیون باشد و چه مطبوعات و چه آدم‌های موثر، بهتر است همیشه نقش تعدیل‌کننده احساسات کلی مردم را بازی کنند و نه اینکه به آنها دامن بزنند. مردم خودشان به قدر کافی احساساتی و هیجان‌زده هستند که لازم نباشد آنها را کسانی دیگر به وجد و شور بیاورند.
کافی است که دلیل و انگیزه خوبی پیدا کنند. اما اگر این شور و هیجان در جای نه‌چندان درستی به کار گرفته شود (مثلا روی تیمی که هنوز به قدر کافی نشان نداده که آیا در همه بازی‌ها و میدان‌ها همین‌طور خوب ظاهر خواهد شد یا نه)، آن‌وقت همان باقی‌مانده غرور و احساسات‌مان را روی چیزی گذاشته‌ایم، که به‌راحتی ممکن است خراب شود و همان هم که داریم از دست برود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.