|

تحت‌تاثیر!

پویان امیری . روزنامه‌نگار

کلا در زندگی تحت‌تاثیر پدرم بودم از روابط شخصی تا هواداری فوتبال. طرفداری تیم ملی ایتالیا هم برمی‌گردد به علایق فوتبالی پدر و تحت‌تاثیربودن من. هوشنگ‌خان کلا همیشه طرفدار تیم‌های میزبان جام‌جهانی است. اولین جام‌جهانی هم که یادم می‌آید، جام‌جهانی 1990 ایتالیاست که او طرفدار میزبان بود (البته الان به‌خاطر من طرفدار ایتالیاست). بازی‌های کمی را یادم می‌آید، اما از علاقه پدرم به ایتالیا که بگذریم، بازیکنی که من را عاشق ایتالیا کرد، سالواتوره اسکیلاچی بود، بازیکنی که در جام‌جهانی چهره بود و خیلی زود هم خاموش شد. اما طرفداری از ایتالیا همیشه برای من روشن ماند. طرفدار لاجوردی‌پوشان‌بودن فقط از آدم‌های مازوخیسم (خودآزار) برمی‌آید. طرفدار آنها بودن برای تولید یک عذاب بزرگ کافی است. تیمی که سراسر بازی دفاع می‌کند و تو باید با دلهره تنها نظاره‌گر فرصتی باشی که شاید ایتالیا به گل برسد. هیچ بازی‌ای نیست که طرفداران خیالشان راحت باشد که حتما برنده بیرون می‌آیند. بعضی بازی‌ها مثل بازی با آلمان در جام‌جهانی2006 استوار و قدرتمند و بعضی بازی‌ها مثل بازی با نیوزیلند2010 بد و ناهماهنگ. ایتالیایی‌ها در تمام تورنمنت‌هایی که به میدان می‌روند هیچ کارشناسی روی بازی آنها حساب نمی‌کند، اما اگر مرحله مقدماتی را با موفقیت رد کنند، مطمئن می‌شوید تا پایان می‌توان روی آنها حساب کرد. در جام‌جهانی 2014 امیدی به حضور موفق لاجوردی‌پوشان ندارم. نه مربی‌ای که بتوانی روی همه کارها و نظراتش حساب کنی و نه بازیکنی که مطمئن باشی می‌تواند نجات‌دهنده تیم باشد. هرچند بودن پیرلو و بوفون نقطه امید ایتالیاست. اما راه صعود به مرحله حذفی با سایر بازیکنان سخت است. اگر تیم‌ملی ایتالیا از پس گروه سختش بر‌آید می‌توان امیدوار بود تا مراحل پایانی پیش برود. لاجوردی‌پوشان همیشه می‌توانند شما را تحت‌تاثیر قرار دهند به شرط آنکه عجله نکنید و صبور باشید. ایتالیا همیشه آخرین نفر است که سوار قطار می‌شود، اما حتما سوار می‌شود.
کلا در زندگی تحت‌تاثیر پدرم بودم از روابط شخصی تا هواداری فوتبال. طرفداری تیم ملی ایتالیا هم برمی‌گردد به علایق فوتبالی پدر و تحت‌تاثیربودن من. هوشنگ‌خان کلا همیشه طرفدار تیم‌های میزبان جام‌جهانی است. اولین جام‌جهانی هم که یادم می‌آید، جام‌جهانی 1990 ایتالیاست که او طرفدار میزبان بود (البته الان به‌خاطر من طرفدار ایتالیاست). بازی‌های کمی را یادم می‌آید، اما از علاقه پدرم به ایتالیا که بگذریم، بازیکنی که من را عاشق ایتالیا کرد، سالواتوره اسکیلاچی بود، بازیکنی که در جام‌جهانی چهره بود و خیلی زود هم خاموش شد. اما طرفداری از ایتالیا همیشه برای من روشن ماند. طرفدار لاجوردی‌پوشان‌بودن فقط از آدم‌های مازوخیسم (خودآزار) برمی‌آید. طرفدار آنها بودن برای تولید یک عذاب بزرگ کافی است. تیمی که سراسر بازی دفاع می‌کند و تو باید با دلهره تنها نظاره‌گر فرصتی باشی که شاید ایتالیا به گل برسد. هیچ بازی‌ای نیست که طرفداران خیالشان راحت باشد که حتما برنده بیرون می‌آیند. بعضی بازی‌ها مثل بازی با آلمان در جام‌جهانی2006 استوار و قدرتمند و بعضی بازی‌ها مثل بازی با نیوزیلند2010 بد و ناهماهنگ. ایتالیایی‌ها در تمام تورنمنت‌هایی که به میدان می‌روند هیچ کارشناسی روی بازی آنها حساب نمی‌کند، اما اگر مرحله مقدماتی را با موفقیت رد کنند، مطمئن می‌شوید تا پایان می‌توان روی آنها حساب کرد. در جام‌جهانی 2014 امیدی به حضور موفق لاجوردی‌پوشان ندارم. نه مربی‌ای که بتوانی روی همه کارها و نظراتش حساب کنی و نه بازیکنی که مطمئن باشی می‌تواند نجات‌دهنده تیم باشد. هرچند بودن پیرلو و بوفون نقطه امید ایتالیاست. اما راه صعود به مرحله حذفی با سایر بازیکنان سخت است. اگر تیم‌ملی ایتالیا از پس گروه سختش بر‌آید می‌توان امیدوار بود تا مراحل پایانی پیش برود. لاجوردی‌پوشان همیشه می‌توانند شما را تحت‌تاثیر قرار دهند به شرط آنکه عجله نکنید و صبور باشید. ایتالیا همیشه آخرین نفر است که سوار قطار می‌شود، اما حتما سوار می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.