تب سرخ
بابک سرانیآذر .گزارشگر
تب سرخ فوتبال زیر پتک خنرالیسمو ترک برنداشت، در خفقان دیکتاتوری فرانکو خم به ابرو نیاورد، بیعدالتی را برابر ایتالیای 1974 و کرهجنوبی 2002 به چشم دید، از جداییطلبی و استقلالخواهی عدهای پا در گل مانده، زخم خورد اما همچنان سرخ و تبدار، داغ و خالص، زیبا و باشکوه ماند. ماند و قهرمان شد، یورو 2008 به جامجهانی 2010 پیوند خورد و فینال یورو 2012 برابر ایتالیا، باز هم قهرمانی و باز هم فوتبال، باز هم اعتبار.
جامجهانی مرز و رنگ نمیشناسد، این را اتوکشیدههای اسکاندیناوی بر سردر سرمقالههای خود مینویسند اما مردمان سرزمین لالههای نارنجی، ژرمنهای آرمیده بر نفرت و کینه، ماتادورهای خسته و مدعی، قناریهای محکوم به درخشش و سیاههای باانگیزه، جامجهانی را با عینک دیگری تماشا میکنند، در چنین میدانی صحبت از صلح پایدار جهانی برای تیتر اول نیویورکتایمز و فیگارو خوب است نه برای جوانانی که در هوای شرجی سائوپائولو به دنبال هویت خود میگردند.
اتحاد ملی زخمخورده اما هنوز از بین نرفته است و اسپانیا بدون بزرگانی چون پویول و با وجود مدعیانی چون ایسکو و خسه، برای فتحی دیگربار، قدم در بزرگترین تورنمنت ورزشی جهان خواهد گذشت، تورنمنتی که به استناد آمار منتشرشده از کمیته بینالمللی المپیک بیش از دو برابر بیننده و حامی مالی به سوی خود جذب کرده است و هیجانش با مهمترین بازی المپیک هم قابلمقایسه نیست.
این بار نه صعود از گروه، ساده است و نه رسیدن به جمع هشت یا چهار تیم برتر جهان اما فوتبالپرستان اسپانیا از گاوهای زخمی و تیرخورده خود فقط تکرار قهرمانی را طلب میکنند. مرام فوتبال هر چه باشد، باشد، اسپانیا بار دیگر برای قهرمانی آمده است.
جامجهانی مرز و رنگ نمیشناسد، این را اتوکشیدههای اسکاندیناوی بر سردر سرمقالههای خود مینویسند اما مردمان سرزمین لالههای نارنجی، ژرمنهای آرمیده بر نفرت و کینه، ماتادورهای خسته و مدعی، قناریهای محکوم به درخشش و سیاههای باانگیزه، جامجهانی را با عینک دیگری تماشا میکنند، در چنین میدانی صحبت از صلح پایدار جهانی برای تیتر اول نیویورکتایمز و فیگارو خوب است نه برای جوانانی که در هوای شرجی سائوپائولو به دنبال هویت خود میگردند.
اتحاد ملی زخمخورده اما هنوز از بین نرفته است و اسپانیا بدون بزرگانی چون پویول و با وجود مدعیانی چون ایسکو و خسه، برای فتحی دیگربار، قدم در بزرگترین تورنمنت ورزشی جهان خواهد گذشت، تورنمنتی که به استناد آمار منتشرشده از کمیته بینالمللی المپیک بیش از دو برابر بیننده و حامی مالی به سوی خود جذب کرده است و هیجانش با مهمترین بازی المپیک هم قابلمقایسه نیست.
این بار نه صعود از گروه، ساده است و نه رسیدن به جمع هشت یا چهار تیم برتر جهان اما فوتبالپرستان اسپانیا از گاوهای زخمی و تیرخورده خود فقط تکرار قهرمانی را طلب میکنند. مرام فوتبال هر چه باشد، باشد، اسپانیا بار دیگر برای قهرمانی آمده است.
تب سرخ فوتبال زیر پتک خنرالیسمو ترک برنداشت، در خفقان دیکتاتوری فرانکو خم به ابرو نیاورد، بیعدالتی را برابر ایتالیای 1974 و کرهجنوبی 2002 به چشم دید، از جداییطلبی و استقلالخواهی عدهای پا در گل مانده، زخم خورد اما همچنان سرخ و تبدار، داغ و خالص، زیبا و باشکوه ماند. ماند و قهرمان شد، یورو 2008 به جامجهانی 2010 پیوند خورد و فینال یورو 2012 برابر ایتالیا، باز هم قهرمانی و باز هم فوتبال، باز هم اعتبار.
جامجهانی مرز و رنگ نمیشناسد، این را اتوکشیدههای اسکاندیناوی بر سردر سرمقالههای خود مینویسند اما مردمان سرزمین لالههای نارنجی، ژرمنهای آرمیده بر نفرت و کینه، ماتادورهای خسته و مدعی، قناریهای محکوم به درخشش و سیاههای باانگیزه، جامجهانی را با عینک دیگری تماشا میکنند، در چنین میدانی صحبت از صلح پایدار جهانی برای تیتر اول نیویورکتایمز و فیگارو خوب است نه برای جوانانی که در هوای شرجی سائوپائولو به دنبال هویت خود میگردند.
اتحاد ملی زخمخورده اما هنوز از بین نرفته است و اسپانیا بدون بزرگانی چون پویول و با وجود مدعیانی چون ایسکو و خسه، برای فتحی دیگربار، قدم در بزرگترین تورنمنت ورزشی جهان خواهد گذشت، تورنمنتی که به استناد آمار منتشرشده از کمیته بینالمللی المپیک بیش از دو برابر بیننده و حامی مالی به سوی خود جذب کرده است و هیجانش با مهمترین بازی المپیک هم قابلمقایسه نیست.
این بار نه صعود از گروه، ساده است و نه رسیدن به جمع هشت یا چهار تیم برتر جهان اما فوتبالپرستان اسپانیا از گاوهای زخمی و تیرخورده خود فقط تکرار قهرمانی را طلب میکنند. مرام فوتبال هر چه باشد، باشد، اسپانیا بار دیگر برای قهرمانی آمده است.
جامجهانی مرز و رنگ نمیشناسد، این را اتوکشیدههای اسکاندیناوی بر سردر سرمقالههای خود مینویسند اما مردمان سرزمین لالههای نارنجی، ژرمنهای آرمیده بر نفرت و کینه، ماتادورهای خسته و مدعی، قناریهای محکوم به درخشش و سیاههای باانگیزه، جامجهانی را با عینک دیگری تماشا میکنند، در چنین میدانی صحبت از صلح پایدار جهانی برای تیتر اول نیویورکتایمز و فیگارو خوب است نه برای جوانانی که در هوای شرجی سائوپائولو به دنبال هویت خود میگردند.
اتحاد ملی زخمخورده اما هنوز از بین نرفته است و اسپانیا بدون بزرگانی چون پویول و با وجود مدعیانی چون ایسکو و خسه، برای فتحی دیگربار، قدم در بزرگترین تورنمنت ورزشی جهان خواهد گذشت، تورنمنتی که به استناد آمار منتشرشده از کمیته بینالمللی المپیک بیش از دو برابر بیننده و حامی مالی به سوی خود جذب کرده است و هیجانش با مهمترین بازی المپیک هم قابلمقایسه نیست.
این بار نه صعود از گروه، ساده است و نه رسیدن به جمع هشت یا چهار تیم برتر جهان اما فوتبالپرستان اسپانیا از گاوهای زخمی و تیرخورده خود فقط تکرار قهرمانی را طلب میکنند. مرام فوتبال هر چه باشد، باشد، اسپانیا بار دیگر برای قهرمانی آمده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.