آخرین دیدار
علیاکبر صارمی . استاد دانشگاه
سال 1342 در رشته معماری دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران قبول شدم و از بخت خوش به آتلیه سیحون راه یافتم. اولین دیدارم با استاد زمانی بود که به پروژههای سال بالاییها رسیدگی میکرد و ما تازه واردان در انتهای گروه قرار داشتیم. سیحون لباس آبیرنگ راهراهی به تن داشت و عینک بدون قاب ذرهبینیاش جلب توجه میکرد، در این اولین مشاهدهها به شیکپوشیاش پی بردم که تا آخرین سالهای اقامت در ایران (1358) ادامه داشت. طی این سالها آموزش آکادمیک در آتلیههای دانشکده ادامه داشت.
اما بیشترین آموزشی که برایمان امکانپذیر شد، سفرهایی بود که به همت مهندس سیحون در بسیاری از نقاط ایران انجام میگرفت؛ این سفرها به خاطر عشقی بود که او به ایران داشت و جایجای این مرزوبوم را بهخوبی میشناخت و این عشق را به ما نیز منتقل میکرد. نقاشیکردن از بناهای دورافتاده، از کاروانسراهای متروک، از پلیکانهای طبس پیش از زلزله، تا پیرزنان و پیرمردان اطراف کویر را از او یاد گرفتیم. شخصیت سیحون که گهگاه بسیار جدی و گاهی خشن در دانشکده جلوه میکرد در این سفرها با شخصیت شوخطبع و دوستداشتنی او روبهرو بودیم. صحبت درباره آموزشهای معماری و کیفیت آثار سیحون مقاله مفصلی را میطلبد که در اینجا آنچه که از هنگام درگذشت او تاکنون در ذهنم مرور میکنم را به یاد میآورم. آخرین دیدار ما با او در سال 1390 در ونکوور کانادا بود که قد خمیدهاش حکایت از گذر آن روزها و آن روزگاران را داشت ولی حافظه تیزوشفافش گاهی از من پیشی میگرفت در ضمن صحبتها و ذکر خاطرات، از چگونگی تراشیدن سنگهای مقبره بوعلی پرسیدم و از چگونگی طراحی مقبرههای نادر و خیام سوال کردم و از چگونگی استعفایش از شغل ریاست دانشکده هنرهای زیبا پرسیدم و بسیاری سوالات دیگر که با صبر و حوصله بسیار جوابم را داد. افسوس که این وجود نازنین از میان ما رفت و آخرین بازمانده استادان معماری عمرش را به معماران و جوانان امروز داد.
اما بیشترین آموزشی که برایمان امکانپذیر شد، سفرهایی بود که به همت مهندس سیحون در بسیاری از نقاط ایران انجام میگرفت؛ این سفرها به خاطر عشقی بود که او به ایران داشت و جایجای این مرزوبوم را بهخوبی میشناخت و این عشق را به ما نیز منتقل میکرد. نقاشیکردن از بناهای دورافتاده، از کاروانسراهای متروک، از پلیکانهای طبس پیش از زلزله، تا پیرزنان و پیرمردان اطراف کویر را از او یاد گرفتیم. شخصیت سیحون که گهگاه بسیار جدی و گاهی خشن در دانشکده جلوه میکرد در این سفرها با شخصیت شوخطبع و دوستداشتنی او روبهرو بودیم. صحبت درباره آموزشهای معماری و کیفیت آثار سیحون مقاله مفصلی را میطلبد که در اینجا آنچه که از هنگام درگذشت او تاکنون در ذهنم مرور میکنم را به یاد میآورم. آخرین دیدار ما با او در سال 1390 در ونکوور کانادا بود که قد خمیدهاش حکایت از گذر آن روزها و آن روزگاران را داشت ولی حافظه تیزوشفافش گاهی از من پیشی میگرفت در ضمن صحبتها و ذکر خاطرات، از چگونگی تراشیدن سنگهای مقبره بوعلی پرسیدم و از چگونگی طراحی مقبرههای نادر و خیام سوال کردم و از چگونگی استعفایش از شغل ریاست دانشکده هنرهای زیبا پرسیدم و بسیاری سوالات دیگر که با صبر و حوصله بسیار جوابم را داد. افسوس که این وجود نازنین از میان ما رفت و آخرین بازمانده استادان معماری عمرش را به معماران و جوانان امروز داد.
سال 1342 در رشته معماری دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران قبول شدم و از بخت خوش به آتلیه سیحون راه یافتم. اولین دیدارم با استاد زمانی بود که به پروژههای سال بالاییها رسیدگی میکرد و ما تازه واردان در انتهای گروه قرار داشتیم. سیحون لباس آبیرنگ راهراهی به تن داشت و عینک بدون قاب ذرهبینیاش جلب توجه میکرد، در این اولین مشاهدهها به شیکپوشیاش پی بردم که تا آخرین سالهای اقامت در ایران (1358) ادامه داشت. طی این سالها آموزش آکادمیک در آتلیههای دانشکده ادامه داشت.
اما بیشترین آموزشی که برایمان امکانپذیر شد، سفرهایی بود که به همت مهندس سیحون در بسیاری از نقاط ایران انجام میگرفت؛ این سفرها به خاطر عشقی بود که او به ایران داشت و جایجای این مرزوبوم را بهخوبی میشناخت و این عشق را به ما نیز منتقل میکرد. نقاشیکردن از بناهای دورافتاده، از کاروانسراهای متروک، از پلیکانهای طبس پیش از زلزله، تا پیرزنان و پیرمردان اطراف کویر را از او یاد گرفتیم. شخصیت سیحون که گهگاه بسیار جدی و گاهی خشن در دانشکده جلوه میکرد در این سفرها با شخصیت شوخطبع و دوستداشتنی او روبهرو بودیم. صحبت درباره آموزشهای معماری و کیفیت آثار سیحون مقاله مفصلی را میطلبد که در اینجا آنچه که از هنگام درگذشت او تاکنون در ذهنم مرور میکنم را به یاد میآورم. آخرین دیدار ما با او در سال 1390 در ونکوور کانادا بود که قد خمیدهاش حکایت از گذر آن روزها و آن روزگاران را داشت ولی حافظه تیزوشفافش گاهی از من پیشی میگرفت در ضمن صحبتها و ذکر خاطرات، از چگونگی تراشیدن سنگهای مقبره بوعلی پرسیدم و از چگونگی طراحی مقبرههای نادر و خیام سوال کردم و از چگونگی استعفایش از شغل ریاست دانشکده هنرهای زیبا پرسیدم و بسیاری سوالات دیگر که با صبر و حوصله بسیار جوابم را داد. افسوس که این وجود نازنین از میان ما رفت و آخرین بازمانده استادان معماری عمرش را به معماران و جوانان امروز داد.
اما بیشترین آموزشی که برایمان امکانپذیر شد، سفرهایی بود که به همت مهندس سیحون در بسیاری از نقاط ایران انجام میگرفت؛ این سفرها به خاطر عشقی بود که او به ایران داشت و جایجای این مرزوبوم را بهخوبی میشناخت و این عشق را به ما نیز منتقل میکرد. نقاشیکردن از بناهای دورافتاده، از کاروانسراهای متروک، از پلیکانهای طبس پیش از زلزله، تا پیرزنان و پیرمردان اطراف کویر را از او یاد گرفتیم. شخصیت سیحون که گهگاه بسیار جدی و گاهی خشن در دانشکده جلوه میکرد در این سفرها با شخصیت شوخطبع و دوستداشتنی او روبهرو بودیم. صحبت درباره آموزشهای معماری و کیفیت آثار سیحون مقاله مفصلی را میطلبد که در اینجا آنچه که از هنگام درگذشت او تاکنون در ذهنم مرور میکنم را به یاد میآورم. آخرین دیدار ما با او در سال 1390 در ونکوور کانادا بود که قد خمیدهاش حکایت از گذر آن روزها و آن روزگاران را داشت ولی حافظه تیزوشفافش گاهی از من پیشی میگرفت در ضمن صحبتها و ذکر خاطرات، از چگونگی تراشیدن سنگهای مقبره بوعلی پرسیدم و از چگونگی طراحی مقبرههای نادر و خیام سوال کردم و از چگونگی استعفایش از شغل ریاست دانشکده هنرهای زیبا پرسیدم و بسیاری سوالات دیگر که با صبر و حوصله بسیار جوابم را داد. افسوس که این وجود نازنین از میان ما رفت و آخرین بازمانده استادان معماری عمرش را به معماران و جوانان امروز داد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.