آینه
اعتماد
یادداشت: «دلواپسان ذوقزده نشوند»
جاوید قربان اوغلی
چهارمین دور مذاکرات هستهای بدون دستیابی به توافق پایان یافت و ظریف و اشتون برای اولینبار بدون برگزاری مصاحبه مطبوعاتی مشترک، وین را ترک کردند. کاملا قابل پیشبینی است که این خبر ذوقزدگی کسانی که اساسا با «توافق ژنو» مشکل دارند را در پی داشته و احتمالا دستمایه خوبی برای جلسات درونگروهی دلواپسان را فراهم کرد که با آب و تاب زایدالوصفی از صحت پیشبینیهای خود سخن گفته و برای تیم هستهای خط و نشان بکشند که با وجود وادادگی (بهزعم آنان) تحلیل آنها درست از آب درآمد و زیادهخواهی آمریکا و استکبار جهانی برای تیم هستهای مشخص شد. البته اهل فن و کسانی که با ادبیات و روش مذاکراتی در این سطح آشنایی دارند اینگونه تحلیلهای کودکانه را جدی نمیگیرند. بهعنوان یک کارشناس با آگاهی از دشواری، پیچیدگی و مشکلات مذاکراتی با درجه بالا از حساسیت، از عدم حصول توافق در مذاکرات شگفتزده نشدم چه آنکه هم ظریف و هم طرف مقابل (1+5) عدم دستیابی به توافق را دور از انتظار ندانسته و از توافق در «همه موارد یا هیچ چیز» سخن گفته بودند.
کیهان
سرمقاله: «خوشبختانه بینتیجه ماند!
(یادداشت روز)»؛ حسین شریعتمداری
واقعیت قابلتردید نیست که مذاکرات هستهای به دلایلی که پیش از اینبارها گفته و نوشتهایم، هرگز به نتیجه مطلوب نمیرسد، اگرچه این مذاکرات دستاوردهای غیرهستهای دیگری دارد که ادامه آن را توجیه میکند... توافقنامه ژنو، برخلاف ادعای اولیه تیم محترم مذاکرهکننده هستهای کشورمان و اظهارات جناب دکتر روحانی که آن را تسلیم قدرتهای بزرگ جهانی در مقابل ایران! معرفی کرده بودند، مجموعهای از امتیازاتی بود که متأسفانه با گشادهدستی آمیخته به وادادگی به حریف داده بودیم و وعدههای نسیهای که با هزار شرط و شروط و اما و اگر فقط قول آن را داده بودند. خوشبختانه هیجان کاذب ناشی از این توافقنامه که برخی از مسوولان محترم به توهم آفریده بودند خیلی زودتر از آنچه انتظار میرفت فرو نشست و کسانی که منتقدان توافقنامه را «بیسواد»! معرفی کرده بودند و از جمله، کیهان را به دلیل ارزیابی منفی از توافقنامه، با اسراییل همسو! دانسته بودند، چارهای جز اعتراف ضمنی به این واقعیت تلخ نداشتند که حریف کلاه گشادی سرشان گذاشته... تیم مذاکرهکننده هستهای جمهوری اسلامی ایران با نسخهای که در آن «خطوط قرمز» و غیرقابل انعطاف نظام به وضوح ترسیم شده بود عازم وین شد. براساس این خطوط قرمز، تحقیق و توسعه R&D غیرقابل مذاکره بود، بر لغو تمامی تحریمها بهصورت یکجا و نه تدریجی در توافق نهایی تاکید شده بود، درباره ظرفیت غنیسازی ایران، نیاز کشورمان - و نه نظر حریف- ملاک و معیار بود، حفظ ماهیت رآکتور آب سنگین اراک مورد تاکید قرار گرفته بود، ورود حریف به عرصه دفاعی و نظامی ایران ممنوع اعلام شده بود و... نسخه یادشده، دشمن را که هرگز انتظار روبهروشدن با آن را نداشت، ابتدا حیرتزده و سپس عصبانی کرد... و مذاکرات وین 4 که میتوانست به شدت آسیبرسان باشد، با شکست روبهرو شد و تلاش همهجانبه و چندماهه اخیر حریف خوشبختانه بینتیجه ماند.
جوان
یادداشت: «درسهایی که باید از مذاکرات وین گرفت»؛ محمدجواد اخوان
پایان بدون نتیجه مذاکرات اخیر میان ایران و 1+5 در وین... موید پیشبینیهایی بود که صاحبنظران واقعبین نسبت به رویکرد طرف غربی و پیامدهای آن در مذاکرات داشتند... تامل در این تجربه ارزشمند برای مذاکرهکنندگان و متولیان اجرایی کشورمان، میتواند سرمایه خوبی برای تصمیمات آتی باشد. بیاعتمادی به نظام سلطه الگوی ایستادن برپای خود و پیشرفت درونزا را بار دیگر به ما یادآوری میکند که موضع مذاکرهکنندگان ما در ادوار آتی مذاکرات بیش از پیش باید در چارچوب اصول و ارزشهای متعالی انقلاب اسلامی باشد.
وطن امروز
تیتر یک: «مکافات توافق ژنو»
چرا مذاکرات وین بدون بهدست آمدن پیشرفت خاصی پایان پذیرفت؟ ... رفتار انتخاباتی رییسجمهور و شعارهای تبلیغاتی... در ادامه آدرسهای غلطی مانند «خزانه خالی»، «تحویل گرفتن ویرانه»، «وضعیت دهشتناک اقتصادی»، «توان دفاعی ضعیف»، «آبروریزی سبد کالا» و... در ایجاد برآورد آمریکاییها از وضعیت ایران و دلایل ورود ما به مذاکرات بسیار اثرگذار بود، به گونهای که باراک اوباما گستاخی را تمام کرد و در اظهارنظری بیادبانه و گزاف مدعی شد ریاستجمهوری حسن روحانی معلول اقدامات آمریکا در قبال ایران بوده است. برآورد آمریکاییها «نیاز» ایران به مذاکره است و همین موضوع موجب زیادهخواهی آنان شده است. به نظر میرسد حداقل دولت در این حوزه نیازمند انجام یکسری اقدامات است تا بر برآوردهای طرف مقابل اثرگذاری بیشتری داشته باشد... دولت بهجای آنکه منتقدان را بیسواد، غارتگر، جیببر و... بنامد؛ یا به جای حاشیهسازیهایی از قبیل «شناسنامهدارشدن منتقدان»، بهتر است واقعیات موجود در موضوع هستهای را بپذیرد. آنچه در وین اتفاق افتاد مهر تاییدی بود بر انتقادات.
ایران
«بازداشت یکی از مدیران ارشد دولت قبل»
یک خبر دیگر اینکه یک مدیر دیگر دولت سابق به اتهام رشوهگیری بازداشت شد. به گزارش مشرق، یکی از سایتهای نزدیک به دولت قبل، بدون ذکر نام وی نوشته که او در بخش اداری- مالی نهاد ریاستجمهوری مسوولیت داشته است.
یادداشت: «دلواپسان ذوقزده نشوند»
جاوید قربان اوغلی
چهارمین دور مذاکرات هستهای بدون دستیابی به توافق پایان یافت و ظریف و اشتون برای اولینبار بدون برگزاری مصاحبه مطبوعاتی مشترک، وین را ترک کردند. کاملا قابل پیشبینی است که این خبر ذوقزدگی کسانی که اساسا با «توافق ژنو» مشکل دارند را در پی داشته و احتمالا دستمایه خوبی برای جلسات درونگروهی دلواپسان را فراهم کرد که با آب و تاب زایدالوصفی از صحت پیشبینیهای خود سخن گفته و برای تیم هستهای خط و نشان بکشند که با وجود وادادگی (بهزعم آنان) تحلیل آنها درست از آب درآمد و زیادهخواهی آمریکا و استکبار جهانی برای تیم هستهای مشخص شد. البته اهل فن و کسانی که با ادبیات و روش مذاکراتی در این سطح آشنایی دارند اینگونه تحلیلهای کودکانه را جدی نمیگیرند. بهعنوان یک کارشناس با آگاهی از دشواری، پیچیدگی و مشکلات مذاکراتی با درجه بالا از حساسیت، از عدم حصول توافق در مذاکرات شگفتزده نشدم چه آنکه هم ظریف و هم طرف مقابل (1+5) عدم دستیابی به توافق را دور از انتظار ندانسته و از توافق در «همه موارد یا هیچ چیز» سخن گفته بودند.
کیهان
سرمقاله: «خوشبختانه بینتیجه ماند!
(یادداشت روز)»؛ حسین شریعتمداری
واقعیت قابلتردید نیست که مذاکرات هستهای به دلایلی که پیش از اینبارها گفته و نوشتهایم، هرگز به نتیجه مطلوب نمیرسد، اگرچه این مذاکرات دستاوردهای غیرهستهای دیگری دارد که ادامه آن را توجیه میکند... توافقنامه ژنو، برخلاف ادعای اولیه تیم محترم مذاکرهکننده هستهای کشورمان و اظهارات جناب دکتر روحانی که آن را تسلیم قدرتهای بزرگ جهانی در مقابل ایران! معرفی کرده بودند، مجموعهای از امتیازاتی بود که متأسفانه با گشادهدستی آمیخته به وادادگی به حریف داده بودیم و وعدههای نسیهای که با هزار شرط و شروط و اما و اگر فقط قول آن را داده بودند. خوشبختانه هیجان کاذب ناشی از این توافقنامه که برخی از مسوولان محترم به توهم آفریده بودند خیلی زودتر از آنچه انتظار میرفت فرو نشست و کسانی که منتقدان توافقنامه را «بیسواد»! معرفی کرده بودند و از جمله، کیهان را به دلیل ارزیابی منفی از توافقنامه، با اسراییل همسو! دانسته بودند، چارهای جز اعتراف ضمنی به این واقعیت تلخ نداشتند که حریف کلاه گشادی سرشان گذاشته... تیم مذاکرهکننده هستهای جمهوری اسلامی ایران با نسخهای که در آن «خطوط قرمز» و غیرقابل انعطاف نظام به وضوح ترسیم شده بود عازم وین شد. براساس این خطوط قرمز، تحقیق و توسعه R&D غیرقابل مذاکره بود، بر لغو تمامی تحریمها بهصورت یکجا و نه تدریجی در توافق نهایی تاکید شده بود، درباره ظرفیت غنیسازی ایران، نیاز کشورمان - و نه نظر حریف- ملاک و معیار بود، حفظ ماهیت رآکتور آب سنگین اراک مورد تاکید قرار گرفته بود، ورود حریف به عرصه دفاعی و نظامی ایران ممنوع اعلام شده بود و... نسخه یادشده، دشمن را که هرگز انتظار روبهروشدن با آن را نداشت، ابتدا حیرتزده و سپس عصبانی کرد... و مذاکرات وین 4 که میتوانست به شدت آسیبرسان باشد، با شکست روبهرو شد و تلاش همهجانبه و چندماهه اخیر حریف خوشبختانه بینتیجه ماند.
جوان
یادداشت: «درسهایی که باید از مذاکرات وین گرفت»؛ محمدجواد اخوان
پایان بدون نتیجه مذاکرات اخیر میان ایران و 1+5 در وین... موید پیشبینیهایی بود که صاحبنظران واقعبین نسبت به رویکرد طرف غربی و پیامدهای آن در مذاکرات داشتند... تامل در این تجربه ارزشمند برای مذاکرهکنندگان و متولیان اجرایی کشورمان، میتواند سرمایه خوبی برای تصمیمات آتی باشد. بیاعتمادی به نظام سلطه الگوی ایستادن برپای خود و پیشرفت درونزا را بار دیگر به ما یادآوری میکند که موضع مذاکرهکنندگان ما در ادوار آتی مذاکرات بیش از پیش باید در چارچوب اصول و ارزشهای متعالی انقلاب اسلامی باشد.
وطن امروز
تیتر یک: «مکافات توافق ژنو»
چرا مذاکرات وین بدون بهدست آمدن پیشرفت خاصی پایان پذیرفت؟ ... رفتار انتخاباتی رییسجمهور و شعارهای تبلیغاتی... در ادامه آدرسهای غلطی مانند «خزانه خالی»، «تحویل گرفتن ویرانه»، «وضعیت دهشتناک اقتصادی»، «توان دفاعی ضعیف»، «آبروریزی سبد کالا» و... در ایجاد برآورد آمریکاییها از وضعیت ایران و دلایل ورود ما به مذاکرات بسیار اثرگذار بود، به گونهای که باراک اوباما گستاخی را تمام کرد و در اظهارنظری بیادبانه و گزاف مدعی شد ریاستجمهوری حسن روحانی معلول اقدامات آمریکا در قبال ایران بوده است. برآورد آمریکاییها «نیاز» ایران به مذاکره است و همین موضوع موجب زیادهخواهی آنان شده است. به نظر میرسد حداقل دولت در این حوزه نیازمند انجام یکسری اقدامات است تا بر برآوردهای طرف مقابل اثرگذاری بیشتری داشته باشد... دولت بهجای آنکه منتقدان را بیسواد، غارتگر، جیببر و... بنامد؛ یا به جای حاشیهسازیهایی از قبیل «شناسنامهدارشدن منتقدان»، بهتر است واقعیات موجود در موضوع هستهای را بپذیرد. آنچه در وین اتفاق افتاد مهر تاییدی بود بر انتقادات.
ایران
«بازداشت یکی از مدیران ارشد دولت قبل»
یک خبر دیگر اینکه یک مدیر دیگر دولت سابق به اتهام رشوهگیری بازداشت شد. به گزارش مشرق، یکی از سایتهای نزدیک به دولت قبل، بدون ذکر نام وی نوشته که او در بخش اداری- مالی نهاد ریاستجمهوری مسوولیت داشته است.
اعتماد
یادداشت: «دلواپسان ذوقزده نشوند»
جاوید قربان اوغلی
چهارمین دور مذاکرات هستهای بدون دستیابی به توافق پایان یافت و ظریف و اشتون برای اولینبار بدون برگزاری مصاحبه مطبوعاتی مشترک، وین را ترک کردند. کاملا قابل پیشبینی است که این خبر ذوقزدگی کسانی که اساسا با «توافق ژنو» مشکل دارند را در پی داشته و احتمالا دستمایه خوبی برای جلسات درونگروهی دلواپسان را فراهم کرد که با آب و تاب زایدالوصفی از صحت پیشبینیهای خود سخن گفته و برای تیم هستهای خط و نشان بکشند که با وجود وادادگی (بهزعم آنان) تحلیل آنها درست از آب درآمد و زیادهخواهی آمریکا و استکبار جهانی برای تیم هستهای مشخص شد. البته اهل فن و کسانی که با ادبیات و روش مذاکراتی در این سطح آشنایی دارند اینگونه تحلیلهای کودکانه را جدی نمیگیرند. بهعنوان یک کارشناس با آگاهی از دشواری، پیچیدگی و مشکلات مذاکراتی با درجه بالا از حساسیت، از عدم حصول توافق در مذاکرات شگفتزده نشدم چه آنکه هم ظریف و هم طرف مقابل (1+5) عدم دستیابی به توافق را دور از انتظار ندانسته و از توافق در «همه موارد یا هیچ چیز» سخن گفته بودند.
کیهان
سرمقاله: «خوشبختانه بینتیجه ماند!
(یادداشت روز)»؛ حسین شریعتمداری
واقعیت قابلتردید نیست که مذاکرات هستهای به دلایلی که پیش از اینبارها گفته و نوشتهایم، هرگز به نتیجه مطلوب نمیرسد، اگرچه این مذاکرات دستاوردهای غیرهستهای دیگری دارد که ادامه آن را توجیه میکند... توافقنامه ژنو، برخلاف ادعای اولیه تیم محترم مذاکرهکننده هستهای کشورمان و اظهارات جناب دکتر روحانی که آن را تسلیم قدرتهای بزرگ جهانی در مقابل ایران! معرفی کرده بودند، مجموعهای از امتیازاتی بود که متأسفانه با گشادهدستی آمیخته به وادادگی به حریف داده بودیم و وعدههای نسیهای که با هزار شرط و شروط و اما و اگر فقط قول آن را داده بودند. خوشبختانه هیجان کاذب ناشی از این توافقنامه که برخی از مسوولان محترم به توهم آفریده بودند خیلی زودتر از آنچه انتظار میرفت فرو نشست و کسانی که منتقدان توافقنامه را «بیسواد»! معرفی کرده بودند و از جمله، کیهان را به دلیل ارزیابی منفی از توافقنامه، با اسراییل همسو! دانسته بودند، چارهای جز اعتراف ضمنی به این واقعیت تلخ نداشتند که حریف کلاه گشادی سرشان گذاشته... تیم مذاکرهکننده هستهای جمهوری اسلامی ایران با نسخهای که در آن «خطوط قرمز» و غیرقابل انعطاف نظام به وضوح ترسیم شده بود عازم وین شد. براساس این خطوط قرمز، تحقیق و توسعه R&D غیرقابل مذاکره بود، بر لغو تمامی تحریمها بهصورت یکجا و نه تدریجی در توافق نهایی تاکید شده بود، درباره ظرفیت غنیسازی ایران، نیاز کشورمان - و نه نظر حریف- ملاک و معیار بود، حفظ ماهیت رآکتور آب سنگین اراک مورد تاکید قرار گرفته بود، ورود حریف به عرصه دفاعی و نظامی ایران ممنوع اعلام شده بود و... نسخه یادشده، دشمن را که هرگز انتظار روبهروشدن با آن را نداشت، ابتدا حیرتزده و سپس عصبانی کرد... و مذاکرات وین 4 که میتوانست به شدت آسیبرسان باشد، با شکست روبهرو شد و تلاش همهجانبه و چندماهه اخیر حریف خوشبختانه بینتیجه ماند.
جوان
یادداشت: «درسهایی که باید از مذاکرات وین گرفت»؛ محمدجواد اخوان
پایان بدون نتیجه مذاکرات اخیر میان ایران و 1+5 در وین... موید پیشبینیهایی بود که صاحبنظران واقعبین نسبت به رویکرد طرف غربی و پیامدهای آن در مذاکرات داشتند... تامل در این تجربه ارزشمند برای مذاکرهکنندگان و متولیان اجرایی کشورمان، میتواند سرمایه خوبی برای تصمیمات آتی باشد. بیاعتمادی به نظام سلطه الگوی ایستادن برپای خود و پیشرفت درونزا را بار دیگر به ما یادآوری میکند که موضع مذاکرهکنندگان ما در ادوار آتی مذاکرات بیش از پیش باید در چارچوب اصول و ارزشهای متعالی انقلاب اسلامی باشد.
وطن امروز
تیتر یک: «مکافات توافق ژنو»
چرا مذاکرات وین بدون بهدست آمدن پیشرفت خاصی پایان پذیرفت؟ ... رفتار انتخاباتی رییسجمهور و شعارهای تبلیغاتی... در ادامه آدرسهای غلطی مانند «خزانه خالی»، «تحویل گرفتن ویرانه»، «وضعیت دهشتناک اقتصادی»، «توان دفاعی ضعیف»، «آبروریزی سبد کالا» و... در ایجاد برآورد آمریکاییها از وضعیت ایران و دلایل ورود ما به مذاکرات بسیار اثرگذار بود، به گونهای که باراک اوباما گستاخی را تمام کرد و در اظهارنظری بیادبانه و گزاف مدعی شد ریاستجمهوری حسن روحانی معلول اقدامات آمریکا در قبال ایران بوده است. برآورد آمریکاییها «نیاز» ایران به مذاکره است و همین موضوع موجب زیادهخواهی آنان شده است. به نظر میرسد حداقل دولت در این حوزه نیازمند انجام یکسری اقدامات است تا بر برآوردهای طرف مقابل اثرگذاری بیشتری داشته باشد... دولت بهجای آنکه منتقدان را بیسواد، غارتگر، جیببر و... بنامد؛ یا به جای حاشیهسازیهایی از قبیل «شناسنامهدارشدن منتقدان»، بهتر است واقعیات موجود در موضوع هستهای را بپذیرد. آنچه در وین اتفاق افتاد مهر تاییدی بود بر انتقادات.
ایران
«بازداشت یکی از مدیران ارشد دولت قبل»
یک خبر دیگر اینکه یک مدیر دیگر دولت سابق به اتهام رشوهگیری بازداشت شد. به گزارش مشرق، یکی از سایتهای نزدیک به دولت قبل، بدون ذکر نام وی نوشته که او در بخش اداری- مالی نهاد ریاستجمهوری مسوولیت داشته است.
یادداشت: «دلواپسان ذوقزده نشوند»
جاوید قربان اوغلی
چهارمین دور مذاکرات هستهای بدون دستیابی به توافق پایان یافت و ظریف و اشتون برای اولینبار بدون برگزاری مصاحبه مطبوعاتی مشترک، وین را ترک کردند. کاملا قابل پیشبینی است که این خبر ذوقزدگی کسانی که اساسا با «توافق ژنو» مشکل دارند را در پی داشته و احتمالا دستمایه خوبی برای جلسات درونگروهی دلواپسان را فراهم کرد که با آب و تاب زایدالوصفی از صحت پیشبینیهای خود سخن گفته و برای تیم هستهای خط و نشان بکشند که با وجود وادادگی (بهزعم آنان) تحلیل آنها درست از آب درآمد و زیادهخواهی آمریکا و استکبار جهانی برای تیم هستهای مشخص شد. البته اهل فن و کسانی که با ادبیات و روش مذاکراتی در این سطح آشنایی دارند اینگونه تحلیلهای کودکانه را جدی نمیگیرند. بهعنوان یک کارشناس با آگاهی از دشواری، پیچیدگی و مشکلات مذاکراتی با درجه بالا از حساسیت، از عدم حصول توافق در مذاکرات شگفتزده نشدم چه آنکه هم ظریف و هم طرف مقابل (1+5) عدم دستیابی به توافق را دور از انتظار ندانسته و از توافق در «همه موارد یا هیچ چیز» سخن گفته بودند.
کیهان
سرمقاله: «خوشبختانه بینتیجه ماند!
(یادداشت روز)»؛ حسین شریعتمداری
واقعیت قابلتردید نیست که مذاکرات هستهای به دلایلی که پیش از اینبارها گفته و نوشتهایم، هرگز به نتیجه مطلوب نمیرسد، اگرچه این مذاکرات دستاوردهای غیرهستهای دیگری دارد که ادامه آن را توجیه میکند... توافقنامه ژنو، برخلاف ادعای اولیه تیم محترم مذاکرهکننده هستهای کشورمان و اظهارات جناب دکتر روحانی که آن را تسلیم قدرتهای بزرگ جهانی در مقابل ایران! معرفی کرده بودند، مجموعهای از امتیازاتی بود که متأسفانه با گشادهدستی آمیخته به وادادگی به حریف داده بودیم و وعدههای نسیهای که با هزار شرط و شروط و اما و اگر فقط قول آن را داده بودند. خوشبختانه هیجان کاذب ناشی از این توافقنامه که برخی از مسوولان محترم به توهم آفریده بودند خیلی زودتر از آنچه انتظار میرفت فرو نشست و کسانی که منتقدان توافقنامه را «بیسواد»! معرفی کرده بودند و از جمله، کیهان را به دلیل ارزیابی منفی از توافقنامه، با اسراییل همسو! دانسته بودند، چارهای جز اعتراف ضمنی به این واقعیت تلخ نداشتند که حریف کلاه گشادی سرشان گذاشته... تیم مذاکرهکننده هستهای جمهوری اسلامی ایران با نسخهای که در آن «خطوط قرمز» و غیرقابل انعطاف نظام به وضوح ترسیم شده بود عازم وین شد. براساس این خطوط قرمز، تحقیق و توسعه R&D غیرقابل مذاکره بود، بر لغو تمامی تحریمها بهصورت یکجا و نه تدریجی در توافق نهایی تاکید شده بود، درباره ظرفیت غنیسازی ایران، نیاز کشورمان - و نه نظر حریف- ملاک و معیار بود، حفظ ماهیت رآکتور آب سنگین اراک مورد تاکید قرار گرفته بود، ورود حریف به عرصه دفاعی و نظامی ایران ممنوع اعلام شده بود و... نسخه یادشده، دشمن را که هرگز انتظار روبهروشدن با آن را نداشت، ابتدا حیرتزده و سپس عصبانی کرد... و مذاکرات وین 4 که میتوانست به شدت آسیبرسان باشد، با شکست روبهرو شد و تلاش همهجانبه و چندماهه اخیر حریف خوشبختانه بینتیجه ماند.
جوان
یادداشت: «درسهایی که باید از مذاکرات وین گرفت»؛ محمدجواد اخوان
پایان بدون نتیجه مذاکرات اخیر میان ایران و 1+5 در وین... موید پیشبینیهایی بود که صاحبنظران واقعبین نسبت به رویکرد طرف غربی و پیامدهای آن در مذاکرات داشتند... تامل در این تجربه ارزشمند برای مذاکرهکنندگان و متولیان اجرایی کشورمان، میتواند سرمایه خوبی برای تصمیمات آتی باشد. بیاعتمادی به نظام سلطه الگوی ایستادن برپای خود و پیشرفت درونزا را بار دیگر به ما یادآوری میکند که موضع مذاکرهکنندگان ما در ادوار آتی مذاکرات بیش از پیش باید در چارچوب اصول و ارزشهای متعالی انقلاب اسلامی باشد.
وطن امروز
تیتر یک: «مکافات توافق ژنو»
چرا مذاکرات وین بدون بهدست آمدن پیشرفت خاصی پایان پذیرفت؟ ... رفتار انتخاباتی رییسجمهور و شعارهای تبلیغاتی... در ادامه آدرسهای غلطی مانند «خزانه خالی»، «تحویل گرفتن ویرانه»، «وضعیت دهشتناک اقتصادی»، «توان دفاعی ضعیف»، «آبروریزی سبد کالا» و... در ایجاد برآورد آمریکاییها از وضعیت ایران و دلایل ورود ما به مذاکرات بسیار اثرگذار بود، به گونهای که باراک اوباما گستاخی را تمام کرد و در اظهارنظری بیادبانه و گزاف مدعی شد ریاستجمهوری حسن روحانی معلول اقدامات آمریکا در قبال ایران بوده است. برآورد آمریکاییها «نیاز» ایران به مذاکره است و همین موضوع موجب زیادهخواهی آنان شده است. به نظر میرسد حداقل دولت در این حوزه نیازمند انجام یکسری اقدامات است تا بر برآوردهای طرف مقابل اثرگذاری بیشتری داشته باشد... دولت بهجای آنکه منتقدان را بیسواد، غارتگر، جیببر و... بنامد؛ یا به جای حاشیهسازیهایی از قبیل «شناسنامهدارشدن منتقدان»، بهتر است واقعیات موجود در موضوع هستهای را بپذیرد. آنچه در وین اتفاق افتاد مهر تاییدی بود بر انتقادات.
ایران
«بازداشت یکی از مدیران ارشد دولت قبل»
یک خبر دیگر اینکه یک مدیر دیگر دولت سابق به اتهام رشوهگیری بازداشت شد. به گزارش مشرق، یکی از سایتهای نزدیک به دولت قبل، بدون ذکر نام وی نوشته که او در بخش اداری- مالی نهاد ریاستجمهوری مسوولیت داشته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.