پرنده آبی
نژادپرستی عیان اروپا
برای بسیاری از ایرانیان، حمله پوتین به اوکراین، ماجرای تلخی بود؛ ماجرای آغاز یک جنگ، ماجرای جنگی که میتوانست آنقدر گسترش پیدا کند که همه درگیر آن باشند. تصاویر زنان و دختران اوکراینی که ناگزیر از ترک خانه و زندگی خود شدهاند، روزنامهنگاری که آواره شد و دختری که پشت شیشههای قطار خداحافظی میکند؛ اما انگار یک جای کار اشکال داشت. چون کمی بعد مردمان دنیا تقسیمبندی شدند. رنگ پوست و رنگ چشم مهم شد. تحلیلگران شرایط را طور دیگر دیدند. گزارشگر یکی از رسانههای اروپا گفت: «اکنون اتفاق غیرقابل تصوری رخ داده است؛ این (اوکراین) کشور جهانسومی درحالتوسعه نیست، اینجا اروپاست». میهمان بیبیسی: «برای من بسیار احساساتبرانگیز است که میبینم اروپاییها با چشمان آبی و موهای بلوند و بچهها هر روز توسط موشکهای پوتین کشته میشوند». مجری بیبیسی: «مسلما من این احساس را میفهمم و به آن احترام میگذارم». و این جمله مدام تکرار میشد «ما درباره اروپاییهایی صحبت میکنیم که شبیه ما هستند و برای نجات جان خود... کشور را ترک میکنند» و اشاره میشد که آنها متعلق به خاورمیانه نیستند و رئیس کمیته روابط خارجی مجلس ملی فرانسه گفت:
«و خوبی (پناهندگی اوکراینیها) این است که مهاجرتی با کیفیت عالی و مهاجرت روشنفکران خواهد بود که ما میتوانیم از آن استفاده کنیم». دانیل هانان، روزنامهنگار و سیاستمدار سابق بریتانیایی، در تلگراف نوشت: «آنها خیلی شبیه به ما هستند. این چیزی است که بسیار تکاندهنده است. اوکراین یک کشور اروپایی است. مردم نتفلیکس میبینند، حساب اینستاگرام دارند، در انتخابات آزاد رأی میدهند و روزنامههای سانسورنشده میخوانند. جنگ دیگر چیزی برای مردم فقیر و دورافتاده نیست. ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد». این سخنان، نشان از نژادپرستی پنهانی داشت که مردم و انسانها را به خاطر رنگ پوست قضاوت میکرد. این بار اروپا ناامن شده بود، این بار شرایط برای چشمآبیها سخت شده بود، این بار دیگر مردمانی از خاورمیانه نبودند که جنگ و خشونت ویژگی زندگی آنهاست. ما در قرن 21 با این واقعیت تلخ اما پنهان بار دیگر روبهرو شدهایم که بسیاری از مسائل هنوز حلنشده مانده است.
نژادپرستی عیان اروپا
برای بسیاری از ایرانیان، حمله پوتین به اوکراین، ماجرای تلخی بود؛ ماجرای آغاز یک جنگ، ماجرای جنگی که میتوانست آنقدر گسترش پیدا کند که همه درگیر آن باشند. تصاویر زنان و دختران اوکراینی که ناگزیر از ترک خانه و زندگی خود شدهاند، روزنامهنگاری که آواره شد و دختری که پشت شیشههای قطار خداحافظی میکند؛ اما انگار یک جای کار اشکال داشت. چون کمی بعد مردمان دنیا تقسیمبندی شدند. رنگ پوست و رنگ چشم مهم شد. تحلیلگران شرایط را طور دیگر دیدند. گزارشگر یکی از رسانههای اروپا گفت: «اکنون اتفاق غیرقابل تصوری رخ داده است؛ این (اوکراین) کشور جهانسومی درحالتوسعه نیست، اینجا اروپاست». میهمان بیبیسی: «برای من بسیار احساساتبرانگیز است که میبینم اروپاییها با چشمان آبی و موهای بلوند و بچهها هر روز توسط موشکهای پوتین کشته میشوند». مجری بیبیسی: «مسلما من این احساس را میفهمم و به آن احترام میگذارم». و این جمله مدام تکرار میشد «ما درباره اروپاییهایی صحبت میکنیم که شبیه ما هستند و برای نجات جان خود... کشور را ترک میکنند» و اشاره میشد که آنها متعلق به خاورمیانه نیستند و رئیس کمیته روابط خارجی مجلس ملی فرانسه گفت:
«و خوبی (پناهندگی اوکراینیها) این است که مهاجرتی با کیفیت عالی و مهاجرت روشنفکران خواهد بود که ما میتوانیم از آن استفاده کنیم». دانیل هانان، روزنامهنگار و سیاستمدار سابق بریتانیایی، در تلگراف نوشت: «آنها خیلی شبیه به ما هستند. این چیزی است که بسیار تکاندهنده است. اوکراین یک کشور اروپایی است. مردم نتفلیکس میبینند، حساب اینستاگرام دارند، در انتخابات آزاد رأی میدهند و روزنامههای سانسورنشده میخوانند. جنگ دیگر چیزی برای مردم فقیر و دورافتاده نیست. ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد». این سخنان، نشان از نژادپرستی پنهانی داشت که مردم و انسانها را به خاطر رنگ پوست قضاوت میکرد. این بار اروپا ناامن شده بود، این بار شرایط برای چشمآبیها سخت شده بود، این بار دیگر مردمانی از خاورمیانه نبودند که جنگ و خشونت ویژگی زندگی آنهاست. ما در قرن 21 با این واقعیت تلخ اما پنهان بار دیگر روبهرو شدهایم که بسیاری از مسائل هنوز حلنشده مانده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.