|

اتفاق

ژان کوکتو، 1963: ایران درودی عزیزم، گمان می‌كنم من از معدود افرادی باشم كه از گم‌شدن در میان دالان‌های پیچ‌درپیچی كه نقاشانی بی‌شمار با چشمی پر از بیم و امید در آنجا به‌دنبال «مینوتور» می‌گردند، ترسی ندارند. نقاش، دانسته یا ندانسته همیشه تصویر شخص خود را می‌كشد؛ زیرا شكل‌های زندگی كاری با زندگی شكل‌ها ندارد و این زندگی شكل‌ها جدا از پدیده «شبیه‌سازی» پرورده می‌شود. مدل فقط بهانه‌ای بوده است و نبودن مدل، نقاش را به مظهر مدل نزدیك می‌كند كه چیزی نیست مگر همان نیروی ژرف و نهفته‌ای كه در درون ما جای دارد و هنرمند جز ترجمان آن، جز واسطه احضار آن نیست. نمی‌دانم نقاشان جوان شما از چه نیروهایی فرمان می‌برند، اما اگر از نیروهای نافرمانی فرمان ببرند من آنان را تأیید کرده و درودهایم را از صمیم قلب نثارشان می‌كنم.

ژان کوکتو، 1963: ایران درودی عزیزم، گمان می‌كنم من از معدود افرادی باشم كه از گم‌شدن در میان دالان‌های پیچ‌درپیچی كه نقاشانی بی‌شمار با چشمی پر از بیم و امید در آنجا به‌دنبال «مینوتور» می‌گردند، ترسی ندارند. نقاش، دانسته یا ندانسته همیشه تصویر شخص خود را می‌كشد؛ زیرا شكل‌های زندگی كاری با زندگی شكل‌ها ندارد و این زندگی شكل‌ها جدا از پدیده «شبیه‌سازی» پرورده می‌شود. مدل فقط بهانه‌ای بوده است و نبودن مدل، نقاش را به مظهر مدل نزدیك می‌كند كه چیزی نیست مگر همان نیروی ژرف و نهفته‌ای كه در درون ما جای دارد و هنرمند جز ترجمان آن، جز واسطه احضار آن نیست. نمی‌دانم نقاشان جوان شما از چه نیروهایی فرمان می‌برند، اما اگر از نیروهای نافرمانی فرمان ببرند من آنان را تأیید کرده و درودهایم را از صمیم قلب نثارشان می‌كنم.

احمد شاملو، 1352: سكوت آب می‌تواند خشكی باشد و فریاد عطش؛
سكوت گندم می‌تواند گرسنگی باشد
و غریو پیروزمندانه قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب ظلمات است.
اما سكوت آدمی فقدان جهان و خداست.
فریاد را تصویر كن! عصر مرا تصویر كن
در منحنی تازیانه به نیشخط رنج؛
همسایه مرا/ بیگانه با امید و خدا؛ و حرمت ما را/ كه به دینار و درم بركشیده‌اند و فروخته.
تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم كه به كار آید، چراكه تنها یك سخن، یك سخن در میانه نبود:
آزادی! ما نگفتیم/ تو تصویرش كن!

جواد مجابی، 1381: نقاشی‌های ایران درودی، به نور درخشان ایران وفادار مانده است. خاستگاه این روشنا، گاه جغرافیاست كه از زاویه تند تابش آفتاب بر این اقلیم برمی‌آید، گاهی نور جنبه فرهنگی دارد به ‌ازای روشنی‌اندیشی حكمت عرفانی ما و از سویی درخششی تاریخی است و نور درونی زندگی جمعی اقوام ایرانی بر این فلات را بازمی‌تاباند. به‌خاطر نوع تابش آفتاب بر این سرزمین، منظره ساكن نمی‌ماند و دائم از رنگی به رنگ دیگر تغییر و تنوع می‌یابد، این دگرگونی منظره واحد در تابش نوری كه هر دم رنگ و حجم دیگری به قاب تماشا می‌دهد. از جهان اساطیری به این سو، خورشید در این سرزمین، گاه در قلب آیین مهرپرستی و زمانی چون نماد آتش در كیش زردشتی، سپس در قرون تاریخی به‌مثابه نورالانوار عرفانی بر بینش ایرانی روشنی افكنده است.

ژان کوکتو، 1963: ایران درودی عزیزم، گمان می‌كنم من از معدود افرادی باشم كه از گم‌شدن در میان دالان‌های پیچ‌درپیچی كه نقاشانی بی‌شمار با چشمی پر از بیم و امید در آنجا به‌دنبال «مینوتور» می‌گردند، ترسی ندارند. نقاش، دانسته یا ندانسته همیشه تصویر شخص خود را می‌كشد؛ زیرا شكل‌های زندگی كاری با زندگی شكل‌ها ندارد و این زندگی شكل‌ها جدا از پدیده «شبیه‌سازی» پرورده می‌شود. مدل فقط بهانه‌ای بوده است و نبودن مدل، نقاش را به مظهر مدل نزدیك می‌كند كه چیزی نیست مگر همان نیروی ژرف و نهفته‌ای كه در درون ما جای دارد و هنرمند جز ترجمان آن، جز واسطه احضار آن نیست. نمی‌دانم نقاشان جوان شما از چه نیروهایی فرمان می‌برند، اما اگر از نیروهای نافرمانی فرمان ببرند من آنان را تأیید کرده و درودهایم را از صمیم قلب نثارشان می‌كنم.

ژان کوکتو، 1963: ایران درودی عزیزم، گمان می‌كنم من از معدود افرادی باشم كه از گم‌شدن در میان دالان‌های پیچ‌درپیچی كه نقاشانی بی‌شمار با چشمی پر از بیم و امید در آنجا به‌دنبال «مینوتور» می‌گردند، ترسی ندارند. نقاش، دانسته یا ندانسته همیشه تصویر شخص خود را می‌كشد؛ زیرا شكل‌های زندگی كاری با زندگی شكل‌ها ندارد و این زندگی شكل‌ها جدا از پدیده «شبیه‌سازی» پرورده می‌شود. مدل فقط بهانه‌ای بوده است و نبودن مدل، نقاش را به مظهر مدل نزدیك می‌كند كه چیزی نیست مگر همان نیروی ژرف و نهفته‌ای كه در درون ما جای دارد و هنرمند جز ترجمان آن، جز واسطه احضار آن نیست. نمی‌دانم نقاشان جوان شما از چه نیروهایی فرمان می‌برند، اما اگر از نیروهای نافرمانی فرمان ببرند من آنان را تأیید کرده و درودهایم را از صمیم قلب نثارشان می‌كنم.

احمد شاملو، 1352: سكوت آب می‌تواند خشكی باشد و فریاد عطش؛
سكوت گندم می‌تواند گرسنگی باشد
و غریو پیروزمندانه قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب ظلمات است.
اما سكوت آدمی فقدان جهان و خداست.
فریاد را تصویر كن! عصر مرا تصویر كن
در منحنی تازیانه به نیشخط رنج؛
همسایه مرا/ بیگانه با امید و خدا؛ و حرمت ما را/ كه به دینار و درم بركشیده‌اند و فروخته.
تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم كه به كار آید، چراكه تنها یك سخن، یك سخن در میانه نبود:
آزادی! ما نگفتیم/ تو تصویرش كن!

جواد مجابی، 1381: نقاشی‌های ایران درودی، به نور درخشان ایران وفادار مانده است. خاستگاه این روشنا، گاه جغرافیاست كه از زاویه تند تابش آفتاب بر این اقلیم برمی‌آید، گاهی نور جنبه فرهنگی دارد به ‌ازای روشنی‌اندیشی حكمت عرفانی ما و از سویی درخششی تاریخی است و نور درونی زندگی جمعی اقوام ایرانی بر این فلات را بازمی‌تاباند. به‌خاطر نوع تابش آفتاب بر این سرزمین، منظره ساكن نمی‌ماند و دائم از رنگی به رنگ دیگر تغییر و تنوع می‌یابد، این دگرگونی منظره واحد در تابش نوری كه هر دم رنگ و حجم دیگری به قاب تماشا می‌دهد. از جهان اساطیری به این سو، خورشید در این سرزمین، گاه در قلب آیین مهرپرستی و زمانی چون نماد آتش در كیش زردشتی، سپس در قرون تاریخی به‌مثابه نورالانوار عرفانی بر بینش ایرانی روشنی افكنده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.