|

دل‌نوشته‌ای به دوست شهیدم سعید‌رضا کاوه

مرا هم بِبَر...

سعید‌رضا کامرانی

عاشقان را سر شوریده به پیکر عجب است
دادن سر نه عجب، داشتن سر عجب است
تن بی‌سر عجبی نیست، رود گر در خاک
سر سـرباز ره عشق به پیکر عجب است
سلام سعید عزیز
پس از حمد و ستایش پروردگار، امیدوارم سلامم را که از راهی بسیار دور به سویت می‌آید، پذیرا باشی. البته طبق عادت جملات آغازین نامه‌هایم، دیگر نمی‌گویم ملالی نیست که ملالی هست و آن‌هم نه برای شما آسمانیان که برای ما زمینیان! آن‌قدر دلتنگت شدم که تاب نیاوردم و با خودم گفتم، دل‌نوشته‌ای برایت بنویسم. همیشه با عنوان سعید، برایت نامه می‌نوشتم اما این بار با نام شهید و این نوشتن را مقداری برایم سخت می‌کند. بعد هم نمی‌دانم نامه را در کدامین صندوق پستی بیندازم تا به دستت برسد! ولی در هر صورت مطمئنم که نامه‌ام را می‌خوانی. چه کنم که قصه، قصه دل است و فراق. روزی که چشمانت را بستی و از این دنیای دون برای همیشه بار سفر بستی، 23 سال هم نداشتی.
من موقعیت تو را درک نمی‌کنم ولی تو مطمئنا منظور من را خوب می‌فهمی. آرایش این کلمات در کنار هم برای کسانی مثل شما که «عند ربهم یرزقون» هستید شاید جایگاهی نداشته باشد، ولی این قطره‌های ناچیز شاید بتواند عطش چندساله‌ام را مقداری فرونشاند، وگرنه من می‌دانم که این تشنه را چه با حقیقت آبشار و این ناتوان را چه با وصف گل سرخ. اصلا سعیدرضا کاوه کجا و سعیدرضا کامرانی کجا؟
سعید جان، یادت هست، لشکر المهدی‌(عج) با بچه‌های گردان کمیل، سعید شاهدی، عباسعلی راغب، محمد صفایی، رضا نصیرزاده، غلامرضا قوی‌بازو، فرهنگ زردشت، محمدعلی رهنورد، حسن شمسی، امراله نژادکودکی، حسن سرپوش، سیدعبدالرسول معصومی، شهرام شرقی، علی‌اکبر علیشاهی، محمود همتی، ابوالفضل صادقی، احمد سالاری و... چه دورانی داشتیم! سلام همه آنها را برسان و به آنها بگو که پشت در ماندن و از قافله جا‌ماندن خیلی سخت است!
کاش الان در کنارم بودی، هرچند بیشتر سعی می‌کردی که شنونده باشی تا گوینده. دوست شهیدم، زمان زیادی است که احساس غربت می‌کنم، خیلی‌ها حرمت خون تو را نگه نداشتند. آخر مگر نه اینکه عکس‌های شما در اکثر گذرگاه‌هاست و اسم‌هایتان را در نبش کوچه‌ها فریاد می‌زنند که آی آدم‌ها... اما کو چشمی که سوسویی را ببیند و کو گوشی که نجوایی را بشنود؟ هنگامی که تمرین خوش‌نویسی می‌کنم، قلم‌نی را برمی‌دارم و با مرکب لاجوردی به یاد آن روزها که شعری را روی دیوار بیمارستان مخروبه خرمشهر در 34 سال پیش نوشتم دوباره می‌چرخانم.
آه سنگر بی‌تو من پژمرده‌ام/ من در اینجا لاله‌ها را دیده‌ام/ آه سنگر سرو را ببریده‌اند/ آه اینجا لاله‌ها را چیده‌اند.
سعید جان، من کجا می‌توانم تو را فریاد کنم در جاده فاو -ام‌القصر یا کربلای شلمچه، بمباران جفیر، اروندکنار، جزیره مجنون و... یادت هست در شلمچه راه را گم کردیم. نیستی که ببینی، امروز من و خیلی‌ها، راه آخرت را هم گم کرده‌ایم. گاهی هم متأسفانه سرخوش از این گمراهی. سعید عزیز، بیا و یک بار دیگر کنارم بنشین، دستم را بگیر و راه را نشانم بده. من نه‌تنها لیاقت شهادت را که لیاقت دوستانی چون شما را هم نداشتم. خوشا به حالتان که جمعتان جمع است.
یادت هست، مجروحان در کانال شلمچه قمقمه‌های خالی‌شان را زیر خاک می‌کردند که کمتر احساس تشنگی کنند؛ اما حالا قضیه خیلی متفاوت است. باید باشی و ببینی و چه بهتر که نیستی که دیدن هم ندارد. من نمی‌دانم الان کجایی! ولی مطمئنم حالت بهتر از ماست، خیلی دلم می‌خواست بدانم در آخرین لحظات زندگی این دنیا چه گفتی! سر به بالین کدامین فرشته گذاشتی و به کدامین آسمان، رهنمون شدی! ولی این را خوب می‌دانم که خیلی مدیون تو هستم که: رفتی ولی کجا که به دل جا گرفته‌ای/ دل جای توست گرچه دل از ما گرفته‌ای.
شاید من اندک توشه‌ای را که در دوران حماسه و خون جمع کرده بودم در این سالیان از دست داده باشم، اما باز از درگاه خدای بزرگ، ناامید نیستم که: «ایاک نعبد و ایاک نستعین». من چیزی ندارم که تقدیمت کنم؛ ولی از تو خواهشی داشتم که:
مرا هم ببر با خودت تا دوباره بخوانم برایت شطی از ستاره

عاشقان را سر شوریده به پیکر عجب است
دادن سر نه عجب، داشتن سر عجب است
تن بی‌سر عجبی نیست، رود گر در خاک
سر سـرباز ره عشق به پیکر عجب است
سلام سعید عزیز
پس از حمد و ستایش پروردگار، امیدوارم سلامم را که از راهی بسیار دور به سویت می‌آید، پذیرا باشی. البته طبق عادت جملات آغازین نامه‌هایم، دیگر نمی‌گویم ملالی نیست که ملالی هست و آن‌هم نه برای شما آسمانیان که برای ما زمینیان! آن‌قدر دلتنگت شدم که تاب نیاوردم و با خودم گفتم، دل‌نوشته‌ای برایت بنویسم. همیشه با عنوان سعید، برایت نامه می‌نوشتم اما این بار با نام شهید و این نوشتن را مقداری برایم سخت می‌کند. بعد هم نمی‌دانم نامه را در کدامین صندوق پستی بیندازم تا به دستت برسد! ولی در هر صورت مطمئنم که نامه‌ام را می‌خوانی. چه کنم که قصه، قصه دل است و فراق. روزی که چشمانت را بستی و از این دنیای دون برای همیشه بار سفر بستی، 23 سال هم نداشتی.
من موقعیت تو را درک نمی‌کنم ولی تو مطمئنا منظور من را خوب می‌فهمی. آرایش این کلمات در کنار هم برای کسانی مثل شما که «عند ربهم یرزقون» هستید شاید جایگاهی نداشته باشد، ولی این قطره‌های ناچیز شاید بتواند عطش چندساله‌ام را مقداری فرونشاند، وگرنه من می‌دانم که این تشنه را چه با حقیقت آبشار و این ناتوان را چه با وصف گل سرخ. اصلا سعیدرضا کاوه کجا و سعیدرضا کامرانی کجا؟
سعید جان، یادت هست، لشکر المهدی‌(عج) با بچه‌های گردان کمیل، سعید شاهدی، عباسعلی راغب، محمد صفایی، رضا نصیرزاده، غلامرضا قوی‌بازو، فرهنگ زردشت، محمدعلی رهنورد، حسن شمسی، امراله نژادکودکی، حسن سرپوش، سیدعبدالرسول معصومی، شهرام شرقی، علی‌اکبر علیشاهی، محمود همتی، ابوالفضل صادقی، احمد سالاری و... چه دورانی داشتیم! سلام همه آنها را برسان و به آنها بگو که پشت در ماندن و از قافله جا‌ماندن خیلی سخت است!
کاش الان در کنارم بودی، هرچند بیشتر سعی می‌کردی که شنونده باشی تا گوینده. دوست شهیدم، زمان زیادی است که احساس غربت می‌کنم، خیلی‌ها حرمت خون تو را نگه نداشتند. آخر مگر نه اینکه عکس‌های شما در اکثر گذرگاه‌هاست و اسم‌هایتان را در نبش کوچه‌ها فریاد می‌زنند که آی آدم‌ها... اما کو چشمی که سوسویی را ببیند و کو گوشی که نجوایی را بشنود؟ هنگامی که تمرین خوش‌نویسی می‌کنم، قلم‌نی را برمی‌دارم و با مرکب لاجوردی به یاد آن روزها که شعری را روی دیوار بیمارستان مخروبه خرمشهر در 34 سال پیش نوشتم دوباره می‌چرخانم.
آه سنگر بی‌تو من پژمرده‌ام/ من در اینجا لاله‌ها را دیده‌ام/ آه سنگر سرو را ببریده‌اند/ آه اینجا لاله‌ها را چیده‌اند.
سعید جان، من کجا می‌توانم تو را فریاد کنم در جاده فاو -ام‌القصر یا کربلای شلمچه، بمباران جفیر، اروندکنار، جزیره مجنون و... یادت هست در شلمچه راه را گم کردیم. نیستی که ببینی، امروز من و خیلی‌ها، راه آخرت را هم گم کرده‌ایم. گاهی هم متأسفانه سرخوش از این گمراهی. سعید عزیز، بیا و یک بار دیگر کنارم بنشین، دستم را بگیر و راه را نشانم بده. من نه‌تنها لیاقت شهادت را که لیاقت دوستانی چون شما را هم نداشتم. خوشا به حالتان که جمعتان جمع است.
یادت هست، مجروحان در کانال شلمچه قمقمه‌های خالی‌شان را زیر خاک می‌کردند که کمتر احساس تشنگی کنند؛ اما حالا قضیه خیلی متفاوت است. باید باشی و ببینی و چه بهتر که نیستی که دیدن هم ندارد. من نمی‌دانم الان کجایی! ولی مطمئنم حالت بهتر از ماست، خیلی دلم می‌خواست بدانم در آخرین لحظات زندگی این دنیا چه گفتی! سر به بالین کدامین فرشته گذاشتی و به کدامین آسمان، رهنمون شدی! ولی این را خوب می‌دانم که خیلی مدیون تو هستم که: رفتی ولی کجا که به دل جا گرفته‌ای/ دل جای توست گرچه دل از ما گرفته‌ای.
شاید من اندک توشه‌ای را که در دوران حماسه و خون جمع کرده بودم در این سالیان از دست داده باشم، اما باز از درگاه خدای بزرگ، ناامید نیستم که: «ایاک نعبد و ایاک نستعین». من چیزی ندارم که تقدیمت کنم؛ ولی از تو خواهشی داشتم که:
مرا هم ببر با خودت تا دوباره بخوانم برایت شطی از ستاره

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.