بررسی بازار مکاره فروش مقالات بینالمللی در میدان انقلاب
«آي اس آي» چند؟
جواد حیدریان
پژوهش علمی با هدف درنوردیدن مرز دانش، محترم و یکی از شرافتمندانهترین شیوههای مطرح شدن ملتها، اشخاص و حتی ارگانها در جهان است. چاپ مقالات علمی پژوهشگران داخلی در مجلات خارجی
(Institute for Scientific Information) بیشک مزیتهایی دارد. مثلا ما ایرانیها میتوانیم ادعا کنیم در علم «بهروز» هستیم و فعالیتهایمان در حوزههای پژوهشی مورد نقد جهانیان است و الخ! این صورت خوش ماجراست و بازار مکاره علمفروشی در خیابان انقلاب صورت دیگری از پژوهش موسسات دانشگاهی است. شما میتوانید بدون اینکه دست به تولید علم بزنید با پرداخت مثلا یک میلیون و 500 هزار تومان با لابی موسسات به اصطلاح علمی وطنی صاحب یک مقاله ISI شوید. به خیابان انقلاب میروم تا یک مقالهISI به نام خودم در یک نشریه تخصصی علمی چاپ کنم. اما در واقع میروم خیابان انقلاب، تا ته و توی چگونگی انتشار یک مقاله علمی را در ژورنالهای بینالمللی دربیاورم. طبق معمول خیابان انقلاب شلوغ است و پر مشتری. میان های و هوی جارچیان و زوزه باد، کاغذهای رنگی تبلیغات دانشگاهی چون پرچمی است در باد. حوالی دانشگاه تهران و خیابانهای منتهی به میدان انقلاب پر است از تبلیغ پروپوزال، پایاننامه، مدرک دیپلم، ترجمه، مقالاتISI و... خیلی سریع تکههای آماده برش را از تبلیغات آویخته بر در و دیوار میکنم و بیهیچ مقدمهای میروم طبقه اول پاساژ فروزنده تا پای حرفهای منشی گروه فنی و تحقیقاتی «چ» بنشینم. سردر معروف دانشگاه تهران از پشت شیشههای دودگرفته پاساژ پیداست. میگویم: «میخواهم مقاله ISI در یک ژورنال معتبر منتشر کنم.» چند مشتری مثل من نشستهاند. خانم منشی تعارفم میکند ابتدا اسامی کسانی که از طریق این موسسه توانستهاند مقالاتشان را در ژورنال
Life scineceite Jourrnal چاپ کنند از مانیتور کامپیوترش ببینم. Ctrl F را میگیرد و اسامی چند نفر را سرچ میکند: دکتر... میروم سر اصل مطلب. میخواهم یک مقاله برای انتشار پیشنهاد دهم. هزینهاش چند میشود؟ به نظر میرسد نرخ موسسه ... که تکرار میکنند ژورنالهایش مورد تایید وزارت علوم است، «نرخ قابلقبولتری است.» این را یک مشتری خانم به همراهش گوشزد میکند. طبق نرخ این موسسه هزینه Accept یک مقاله، یک میلیون و 500 هزار تومان میشود که یک ماه هم وقت میبرد. هزینه انجام تمامی کارهای تهیه و انتشار آن مقاله به پای شما، دو میلیون و 600 هزار تومان آب میخورد! برای استخراج مقاله از پایاننامه خودم هم 250 هزار تومان و برای هر صفحه ترجمه 15هزار تومان قرار است از من پول بگیرند. با این پیشزمینه خیابان 12 فروردین را رد میکنم. با یک «دادزن» که دایم مرا یاد «جارچیها» میاندازد، به طبقه سوم ساختمان شماره 310 میروم تا با مدیران یک موسسه علمی - پژوهشی که وابستگی ویژهای به یک کمپانی بزرگ نفتی دارند، وارد گفتوگو شوم. به گفته «دادزن» این روزها بازار مقالههای ISI داغ است و دانشجویان ایرانی برای خروج از کشور و استفاده از فرصت بورسیه صف کشیدهاند. آنها وقتی میروند با در دست داشتن یک یا دو مقاله ISI در ابتدای ورود 700 یورو کاسباند و آنورآبیها هم تحویلشان میگیرند. وارد واحد «گروه مشاورین س» میشوم. ابتدا برگهای که رشته، گرایش، موضوع، مشخصات شخصی و نمره تلفنم را میخواهد پر میکنم و در انتظار میمانم. آقای مهندس وارد اتاق میشود. من برای گفتوگو با او به اتاق دعوت میشوم. سه تا پنج ژورنال معتبر به من معرفی میشوند که به گفته آقای مهندس تاییدیه تامسون رویترز (Reuters Tamso) با مارک ISS را دارند و به شدت معتبرند. اين گروه البته زمان ارایه مقاله را دو تا چهار ماه اعلام میکند. زمان زیادی است ولی آقای مهندس معتقد است: «مقاله بسته به ماهیت قوی علمیاش، رنج قیمتش متغیر است.» او نهایتا میگوید: «مقاله معتبر از دو میلیون تا دومیلیون و 700 هزار تومان خرج دارد.»
اینجا مشخصات دانشجویان دیگر را به من نمیدهند. همه چیز محرمانه است. میخواهم از طریق یکی از آنها مطمئن شوم گروه علمی مناسبی را انتخاب کردهام اما اطلاعات کسانی که خواهان اکسپت مقالهشان هستند در این شرکت جزو مسایل سری محسوب میشود. چون رابطه استاد و دانشجو باید محرمانه باقی بماند. ضمن اینکه متوجه شدم بعضی از استادان در این فرآیند «دستخوش» میگیرند!
دفتر بعدی کارگروه همیاری «ن» است که مقالات ISI را همراه با پذیرش، آموزش، مشاوره، نگارش و چاپ تبلیغ کرده است. از طریق تبلیغات میدانی که به رنگهای مختلفی بر سر و کول خیابان انقلاب آویزان است، دفتر مرکزی را پیدا میکنم. وارد دفتر میشوم و مدارکم را همان ابتدا میخواهند. خودم را فوقلیسانس محیط زیست معرفی میکنم که میخواهم مقالهای درباره آلودگی هوا منتشر کنم. اینجا همه هماهنگی برای تعیین قیمت و کیفیت مقاله بین استاد و دانشجو تعیین میشود. هرچه تفاهم شد همان قبول است ولی آخرش از یک تا دو میلیون باید سرمایه بگذارم و در ژورنالی معتبر که نامش را نمیگویند منتشر میشود.
در هوای انتشار یک مقاله بینالمللی تخصصی خیابان آلوده به دود را زیر پا گذاشتهام که به جلد کتابی با نام «روش تدوین و نگارش مقالات ISI» با تاکید بر «مبانی تکنیکها و مهارتهای نگارش» برمیخورم. چند موسسه دیگر را هم زنگ میزنم. همه چیز به طرز اغراقآمیزی علمی-تخیلی است. دو نفر که کاغذهای رنگی را بر دیوار میچسبانند انتظارم را میکشند. من که مشتاقانه دنبال یک موسسه معتبر برای انتشار مقاله ISI در یک ژورنال تخصصی، علمی هستم، بعد از درخواست دنبالشان به سمت یک دفتر آنطرفتر میروم. پلیسبازیشان گل میکند، این کار انگار عملی ممنوعه باشد! در گوشی چیزی میگویند و مرا ورانداز میکنند. با یکیشان دربهدر دنبال آن موسسهای هستیم که تهش مبلغی به کار واسطهای این دو جوان تعلق بگیرد. در یک چشم به هم زدن از چشمانشان میگریزم و در هیاهوی کاغذ و کتاب و علم و باد سرد خیابان انقلاب گم میشوم.
(Institute for Scientific Information) بیشک مزیتهایی دارد. مثلا ما ایرانیها میتوانیم ادعا کنیم در علم «بهروز» هستیم و فعالیتهایمان در حوزههای پژوهشی مورد نقد جهانیان است و الخ! این صورت خوش ماجراست و بازار مکاره علمفروشی در خیابان انقلاب صورت دیگری از پژوهش موسسات دانشگاهی است. شما میتوانید بدون اینکه دست به تولید علم بزنید با پرداخت مثلا یک میلیون و 500 هزار تومان با لابی موسسات به اصطلاح علمی وطنی صاحب یک مقاله ISI شوید. به خیابان انقلاب میروم تا یک مقالهISI به نام خودم در یک نشریه تخصصی علمی چاپ کنم. اما در واقع میروم خیابان انقلاب، تا ته و توی چگونگی انتشار یک مقاله علمی را در ژورنالهای بینالمللی دربیاورم. طبق معمول خیابان انقلاب شلوغ است و پر مشتری. میان های و هوی جارچیان و زوزه باد، کاغذهای رنگی تبلیغات دانشگاهی چون پرچمی است در باد. حوالی دانشگاه تهران و خیابانهای منتهی به میدان انقلاب پر است از تبلیغ پروپوزال، پایاننامه، مدرک دیپلم، ترجمه، مقالاتISI و... خیلی سریع تکههای آماده برش را از تبلیغات آویخته بر در و دیوار میکنم و بیهیچ مقدمهای میروم طبقه اول پاساژ فروزنده تا پای حرفهای منشی گروه فنی و تحقیقاتی «چ» بنشینم. سردر معروف دانشگاه تهران از پشت شیشههای دودگرفته پاساژ پیداست. میگویم: «میخواهم مقاله ISI در یک ژورنال معتبر منتشر کنم.» چند مشتری مثل من نشستهاند. خانم منشی تعارفم میکند ابتدا اسامی کسانی که از طریق این موسسه توانستهاند مقالاتشان را در ژورنال
Life scineceite Jourrnal چاپ کنند از مانیتور کامپیوترش ببینم. Ctrl F را میگیرد و اسامی چند نفر را سرچ میکند: دکتر... میروم سر اصل مطلب. میخواهم یک مقاله برای انتشار پیشنهاد دهم. هزینهاش چند میشود؟ به نظر میرسد نرخ موسسه ... که تکرار میکنند ژورنالهایش مورد تایید وزارت علوم است، «نرخ قابلقبولتری است.» این را یک مشتری خانم به همراهش گوشزد میکند. طبق نرخ این موسسه هزینه Accept یک مقاله، یک میلیون و 500 هزار تومان میشود که یک ماه هم وقت میبرد. هزینه انجام تمامی کارهای تهیه و انتشار آن مقاله به پای شما، دو میلیون و 600 هزار تومان آب میخورد! برای استخراج مقاله از پایاننامه خودم هم 250 هزار تومان و برای هر صفحه ترجمه 15هزار تومان قرار است از من پول بگیرند. با این پیشزمینه خیابان 12 فروردین را رد میکنم. با یک «دادزن» که دایم مرا یاد «جارچیها» میاندازد، به طبقه سوم ساختمان شماره 310 میروم تا با مدیران یک موسسه علمی - پژوهشی که وابستگی ویژهای به یک کمپانی بزرگ نفتی دارند، وارد گفتوگو شوم. به گفته «دادزن» این روزها بازار مقالههای ISI داغ است و دانشجویان ایرانی برای خروج از کشور و استفاده از فرصت بورسیه صف کشیدهاند. آنها وقتی میروند با در دست داشتن یک یا دو مقاله ISI در ابتدای ورود 700 یورو کاسباند و آنورآبیها هم تحویلشان میگیرند. وارد واحد «گروه مشاورین س» میشوم. ابتدا برگهای که رشته، گرایش، موضوع، مشخصات شخصی و نمره تلفنم را میخواهد پر میکنم و در انتظار میمانم. آقای مهندس وارد اتاق میشود. من برای گفتوگو با او به اتاق دعوت میشوم. سه تا پنج ژورنال معتبر به من معرفی میشوند که به گفته آقای مهندس تاییدیه تامسون رویترز (Reuters Tamso) با مارک ISS را دارند و به شدت معتبرند. اين گروه البته زمان ارایه مقاله را دو تا چهار ماه اعلام میکند. زمان زیادی است ولی آقای مهندس معتقد است: «مقاله بسته به ماهیت قوی علمیاش، رنج قیمتش متغیر است.» او نهایتا میگوید: «مقاله معتبر از دو میلیون تا دومیلیون و 700 هزار تومان خرج دارد.»
اینجا مشخصات دانشجویان دیگر را به من نمیدهند. همه چیز محرمانه است. میخواهم از طریق یکی از آنها مطمئن شوم گروه علمی مناسبی را انتخاب کردهام اما اطلاعات کسانی که خواهان اکسپت مقالهشان هستند در این شرکت جزو مسایل سری محسوب میشود. چون رابطه استاد و دانشجو باید محرمانه باقی بماند. ضمن اینکه متوجه شدم بعضی از استادان در این فرآیند «دستخوش» میگیرند!
دفتر بعدی کارگروه همیاری «ن» است که مقالات ISI را همراه با پذیرش، آموزش، مشاوره، نگارش و چاپ تبلیغ کرده است. از طریق تبلیغات میدانی که به رنگهای مختلفی بر سر و کول خیابان انقلاب آویزان است، دفتر مرکزی را پیدا میکنم. وارد دفتر میشوم و مدارکم را همان ابتدا میخواهند. خودم را فوقلیسانس محیط زیست معرفی میکنم که میخواهم مقالهای درباره آلودگی هوا منتشر کنم. اینجا همه هماهنگی برای تعیین قیمت و کیفیت مقاله بین استاد و دانشجو تعیین میشود. هرچه تفاهم شد همان قبول است ولی آخرش از یک تا دو میلیون باید سرمایه بگذارم و در ژورنالی معتبر که نامش را نمیگویند منتشر میشود.
در هوای انتشار یک مقاله بینالمللی تخصصی خیابان آلوده به دود را زیر پا گذاشتهام که به جلد کتابی با نام «روش تدوین و نگارش مقالات ISI» با تاکید بر «مبانی تکنیکها و مهارتهای نگارش» برمیخورم. چند موسسه دیگر را هم زنگ میزنم. همه چیز به طرز اغراقآمیزی علمی-تخیلی است. دو نفر که کاغذهای رنگی را بر دیوار میچسبانند انتظارم را میکشند. من که مشتاقانه دنبال یک موسسه معتبر برای انتشار مقاله ISI در یک ژورنال تخصصی، علمی هستم، بعد از درخواست دنبالشان به سمت یک دفتر آنطرفتر میروم. پلیسبازیشان گل میکند، این کار انگار عملی ممنوعه باشد! در گوشی چیزی میگویند و مرا ورانداز میکنند. با یکیشان دربهدر دنبال آن موسسهای هستیم که تهش مبلغی به کار واسطهای این دو جوان تعلق بگیرد. در یک چشم به هم زدن از چشمانشان میگریزم و در هیاهوی کاغذ و کتاب و علم و باد سرد خیابان انقلاب گم میشوم.
پژوهش علمی با هدف درنوردیدن مرز دانش، محترم و یکی از شرافتمندانهترین شیوههای مطرح شدن ملتها، اشخاص و حتی ارگانها در جهان است. چاپ مقالات علمی پژوهشگران داخلی در مجلات خارجی
(Institute for Scientific Information) بیشک مزیتهایی دارد. مثلا ما ایرانیها میتوانیم ادعا کنیم در علم «بهروز» هستیم و فعالیتهایمان در حوزههای پژوهشی مورد نقد جهانیان است و الخ! این صورت خوش ماجراست و بازار مکاره علمفروشی در خیابان انقلاب صورت دیگری از پژوهش موسسات دانشگاهی است. شما میتوانید بدون اینکه دست به تولید علم بزنید با پرداخت مثلا یک میلیون و 500 هزار تومان با لابی موسسات به اصطلاح علمی وطنی صاحب یک مقاله ISI شوید. به خیابان انقلاب میروم تا یک مقالهISI به نام خودم در یک نشریه تخصصی علمی چاپ کنم. اما در واقع میروم خیابان انقلاب، تا ته و توی چگونگی انتشار یک مقاله علمی را در ژورنالهای بینالمللی دربیاورم. طبق معمول خیابان انقلاب شلوغ است و پر مشتری. میان های و هوی جارچیان و زوزه باد، کاغذهای رنگی تبلیغات دانشگاهی چون پرچمی است در باد. حوالی دانشگاه تهران و خیابانهای منتهی به میدان انقلاب پر است از تبلیغ پروپوزال، پایاننامه، مدرک دیپلم، ترجمه، مقالاتISI و... خیلی سریع تکههای آماده برش را از تبلیغات آویخته بر در و دیوار میکنم و بیهیچ مقدمهای میروم طبقه اول پاساژ فروزنده تا پای حرفهای منشی گروه فنی و تحقیقاتی «چ» بنشینم. سردر معروف دانشگاه تهران از پشت شیشههای دودگرفته پاساژ پیداست. میگویم: «میخواهم مقاله ISI در یک ژورنال معتبر منتشر کنم.» چند مشتری مثل من نشستهاند. خانم منشی تعارفم میکند ابتدا اسامی کسانی که از طریق این موسسه توانستهاند مقالاتشان را در ژورنال
Life scineceite Jourrnal چاپ کنند از مانیتور کامپیوترش ببینم. Ctrl F را میگیرد و اسامی چند نفر را سرچ میکند: دکتر... میروم سر اصل مطلب. میخواهم یک مقاله برای انتشار پیشنهاد دهم. هزینهاش چند میشود؟ به نظر میرسد نرخ موسسه ... که تکرار میکنند ژورنالهایش مورد تایید وزارت علوم است، «نرخ قابلقبولتری است.» این را یک مشتری خانم به همراهش گوشزد میکند. طبق نرخ این موسسه هزینه Accept یک مقاله، یک میلیون و 500 هزار تومان میشود که یک ماه هم وقت میبرد. هزینه انجام تمامی کارهای تهیه و انتشار آن مقاله به پای شما، دو میلیون و 600 هزار تومان آب میخورد! برای استخراج مقاله از پایاننامه خودم هم 250 هزار تومان و برای هر صفحه ترجمه 15هزار تومان قرار است از من پول بگیرند. با این پیشزمینه خیابان 12 فروردین را رد میکنم. با یک «دادزن» که دایم مرا یاد «جارچیها» میاندازد، به طبقه سوم ساختمان شماره 310 میروم تا با مدیران یک موسسه علمی - پژوهشی که وابستگی ویژهای به یک کمپانی بزرگ نفتی دارند، وارد گفتوگو شوم. به گفته «دادزن» این روزها بازار مقالههای ISI داغ است و دانشجویان ایرانی برای خروج از کشور و استفاده از فرصت بورسیه صف کشیدهاند. آنها وقتی میروند با در دست داشتن یک یا دو مقاله ISI در ابتدای ورود 700 یورو کاسباند و آنورآبیها هم تحویلشان میگیرند. وارد واحد «گروه مشاورین س» میشوم. ابتدا برگهای که رشته، گرایش، موضوع، مشخصات شخصی و نمره تلفنم را میخواهد پر میکنم و در انتظار میمانم. آقای مهندس وارد اتاق میشود. من برای گفتوگو با او به اتاق دعوت میشوم. سه تا پنج ژورنال معتبر به من معرفی میشوند که به گفته آقای مهندس تاییدیه تامسون رویترز (Reuters Tamso) با مارک ISS را دارند و به شدت معتبرند. اين گروه البته زمان ارایه مقاله را دو تا چهار ماه اعلام میکند. زمان زیادی است ولی آقای مهندس معتقد است: «مقاله بسته به ماهیت قوی علمیاش، رنج قیمتش متغیر است.» او نهایتا میگوید: «مقاله معتبر از دو میلیون تا دومیلیون و 700 هزار تومان خرج دارد.»
اینجا مشخصات دانشجویان دیگر را به من نمیدهند. همه چیز محرمانه است. میخواهم از طریق یکی از آنها مطمئن شوم گروه علمی مناسبی را انتخاب کردهام اما اطلاعات کسانی که خواهان اکسپت مقالهشان هستند در این شرکت جزو مسایل سری محسوب میشود. چون رابطه استاد و دانشجو باید محرمانه باقی بماند. ضمن اینکه متوجه شدم بعضی از استادان در این فرآیند «دستخوش» میگیرند!
دفتر بعدی کارگروه همیاری «ن» است که مقالات ISI را همراه با پذیرش، آموزش، مشاوره، نگارش و چاپ تبلیغ کرده است. از طریق تبلیغات میدانی که به رنگهای مختلفی بر سر و کول خیابان انقلاب آویزان است، دفتر مرکزی را پیدا میکنم. وارد دفتر میشوم و مدارکم را همان ابتدا میخواهند. خودم را فوقلیسانس محیط زیست معرفی میکنم که میخواهم مقالهای درباره آلودگی هوا منتشر کنم. اینجا همه هماهنگی برای تعیین قیمت و کیفیت مقاله بین استاد و دانشجو تعیین میشود. هرچه تفاهم شد همان قبول است ولی آخرش از یک تا دو میلیون باید سرمایه بگذارم و در ژورنالی معتبر که نامش را نمیگویند منتشر میشود.
در هوای انتشار یک مقاله بینالمللی تخصصی خیابان آلوده به دود را زیر پا گذاشتهام که به جلد کتابی با نام «روش تدوین و نگارش مقالات ISI» با تاکید بر «مبانی تکنیکها و مهارتهای نگارش» برمیخورم. چند موسسه دیگر را هم زنگ میزنم. همه چیز به طرز اغراقآمیزی علمی-تخیلی است. دو نفر که کاغذهای رنگی را بر دیوار میچسبانند انتظارم را میکشند. من که مشتاقانه دنبال یک موسسه معتبر برای انتشار مقاله ISI در یک ژورنال تخصصی، علمی هستم، بعد از درخواست دنبالشان به سمت یک دفتر آنطرفتر میروم. پلیسبازیشان گل میکند، این کار انگار عملی ممنوعه باشد! در گوشی چیزی میگویند و مرا ورانداز میکنند. با یکیشان دربهدر دنبال آن موسسهای هستیم که تهش مبلغی به کار واسطهای این دو جوان تعلق بگیرد. در یک چشم به هم زدن از چشمانشان میگریزم و در هیاهوی کاغذ و کتاب و علم و باد سرد خیابان انقلاب گم میشوم.
(Institute for Scientific Information) بیشک مزیتهایی دارد. مثلا ما ایرانیها میتوانیم ادعا کنیم در علم «بهروز» هستیم و فعالیتهایمان در حوزههای پژوهشی مورد نقد جهانیان است و الخ! این صورت خوش ماجراست و بازار مکاره علمفروشی در خیابان انقلاب صورت دیگری از پژوهش موسسات دانشگاهی است. شما میتوانید بدون اینکه دست به تولید علم بزنید با پرداخت مثلا یک میلیون و 500 هزار تومان با لابی موسسات به اصطلاح علمی وطنی صاحب یک مقاله ISI شوید. به خیابان انقلاب میروم تا یک مقالهISI به نام خودم در یک نشریه تخصصی علمی چاپ کنم. اما در واقع میروم خیابان انقلاب، تا ته و توی چگونگی انتشار یک مقاله علمی را در ژورنالهای بینالمللی دربیاورم. طبق معمول خیابان انقلاب شلوغ است و پر مشتری. میان های و هوی جارچیان و زوزه باد، کاغذهای رنگی تبلیغات دانشگاهی چون پرچمی است در باد. حوالی دانشگاه تهران و خیابانهای منتهی به میدان انقلاب پر است از تبلیغ پروپوزال، پایاننامه، مدرک دیپلم، ترجمه، مقالاتISI و... خیلی سریع تکههای آماده برش را از تبلیغات آویخته بر در و دیوار میکنم و بیهیچ مقدمهای میروم طبقه اول پاساژ فروزنده تا پای حرفهای منشی گروه فنی و تحقیقاتی «چ» بنشینم. سردر معروف دانشگاه تهران از پشت شیشههای دودگرفته پاساژ پیداست. میگویم: «میخواهم مقاله ISI در یک ژورنال معتبر منتشر کنم.» چند مشتری مثل من نشستهاند. خانم منشی تعارفم میکند ابتدا اسامی کسانی که از طریق این موسسه توانستهاند مقالاتشان را در ژورنال
Life scineceite Jourrnal چاپ کنند از مانیتور کامپیوترش ببینم. Ctrl F را میگیرد و اسامی چند نفر را سرچ میکند: دکتر... میروم سر اصل مطلب. میخواهم یک مقاله برای انتشار پیشنهاد دهم. هزینهاش چند میشود؟ به نظر میرسد نرخ موسسه ... که تکرار میکنند ژورنالهایش مورد تایید وزارت علوم است، «نرخ قابلقبولتری است.» این را یک مشتری خانم به همراهش گوشزد میکند. طبق نرخ این موسسه هزینه Accept یک مقاله، یک میلیون و 500 هزار تومان میشود که یک ماه هم وقت میبرد. هزینه انجام تمامی کارهای تهیه و انتشار آن مقاله به پای شما، دو میلیون و 600 هزار تومان آب میخورد! برای استخراج مقاله از پایاننامه خودم هم 250 هزار تومان و برای هر صفحه ترجمه 15هزار تومان قرار است از من پول بگیرند. با این پیشزمینه خیابان 12 فروردین را رد میکنم. با یک «دادزن» که دایم مرا یاد «جارچیها» میاندازد، به طبقه سوم ساختمان شماره 310 میروم تا با مدیران یک موسسه علمی - پژوهشی که وابستگی ویژهای به یک کمپانی بزرگ نفتی دارند، وارد گفتوگو شوم. به گفته «دادزن» این روزها بازار مقالههای ISI داغ است و دانشجویان ایرانی برای خروج از کشور و استفاده از فرصت بورسیه صف کشیدهاند. آنها وقتی میروند با در دست داشتن یک یا دو مقاله ISI در ابتدای ورود 700 یورو کاسباند و آنورآبیها هم تحویلشان میگیرند. وارد واحد «گروه مشاورین س» میشوم. ابتدا برگهای که رشته، گرایش، موضوع، مشخصات شخصی و نمره تلفنم را میخواهد پر میکنم و در انتظار میمانم. آقای مهندس وارد اتاق میشود. من برای گفتوگو با او به اتاق دعوت میشوم. سه تا پنج ژورنال معتبر به من معرفی میشوند که به گفته آقای مهندس تاییدیه تامسون رویترز (Reuters Tamso) با مارک ISS را دارند و به شدت معتبرند. اين گروه البته زمان ارایه مقاله را دو تا چهار ماه اعلام میکند. زمان زیادی است ولی آقای مهندس معتقد است: «مقاله بسته به ماهیت قوی علمیاش، رنج قیمتش متغیر است.» او نهایتا میگوید: «مقاله معتبر از دو میلیون تا دومیلیون و 700 هزار تومان خرج دارد.»
اینجا مشخصات دانشجویان دیگر را به من نمیدهند. همه چیز محرمانه است. میخواهم از طریق یکی از آنها مطمئن شوم گروه علمی مناسبی را انتخاب کردهام اما اطلاعات کسانی که خواهان اکسپت مقالهشان هستند در این شرکت جزو مسایل سری محسوب میشود. چون رابطه استاد و دانشجو باید محرمانه باقی بماند. ضمن اینکه متوجه شدم بعضی از استادان در این فرآیند «دستخوش» میگیرند!
دفتر بعدی کارگروه همیاری «ن» است که مقالات ISI را همراه با پذیرش، آموزش، مشاوره، نگارش و چاپ تبلیغ کرده است. از طریق تبلیغات میدانی که به رنگهای مختلفی بر سر و کول خیابان انقلاب آویزان است، دفتر مرکزی را پیدا میکنم. وارد دفتر میشوم و مدارکم را همان ابتدا میخواهند. خودم را فوقلیسانس محیط زیست معرفی میکنم که میخواهم مقالهای درباره آلودگی هوا منتشر کنم. اینجا همه هماهنگی برای تعیین قیمت و کیفیت مقاله بین استاد و دانشجو تعیین میشود. هرچه تفاهم شد همان قبول است ولی آخرش از یک تا دو میلیون باید سرمایه بگذارم و در ژورنالی معتبر که نامش را نمیگویند منتشر میشود.
در هوای انتشار یک مقاله بینالمللی تخصصی خیابان آلوده به دود را زیر پا گذاشتهام که به جلد کتابی با نام «روش تدوین و نگارش مقالات ISI» با تاکید بر «مبانی تکنیکها و مهارتهای نگارش» برمیخورم. چند موسسه دیگر را هم زنگ میزنم. همه چیز به طرز اغراقآمیزی علمی-تخیلی است. دو نفر که کاغذهای رنگی را بر دیوار میچسبانند انتظارم را میکشند. من که مشتاقانه دنبال یک موسسه معتبر برای انتشار مقاله ISI در یک ژورنال تخصصی، علمی هستم، بعد از درخواست دنبالشان به سمت یک دفتر آنطرفتر میروم. پلیسبازیشان گل میکند، این کار انگار عملی ممنوعه باشد! در گوشی چیزی میگویند و مرا ورانداز میکنند. با یکیشان دربهدر دنبال آن موسسهای هستیم که تهش مبلغی به کار واسطهای این دو جوان تعلق بگیرد. در یک چشم به هم زدن از چشمانشان میگریزم و در هیاهوی کاغذ و کتاب و علم و باد سرد خیابان انقلاب گم میشوم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.