|

زیبایی بزرگ

بهرام دبیری

تلألویی بی‌وفا از زیبایی- همه چیز زیر حماقتِ در این دنیابودن دفن شده است. گمان کردم «فدریکو فلینی» غول چهره‌پرداز صورتک بازِ جادوگر، دوباره به سینما بازگشته است. فیلم «زیبایی بزرگ» پائولو سورنتینو مرا با سئوال جانفرسای بی‌جوابِ آدمیزاد بودن روبه‌رو کرد، دوباره، هزارباره. همیشه یک اثر هنری واقعی آدمیزاد را برمی‌کشد، تا تمامی گستره هستی، نه اینکه چیز تازه‌ای باشد، نه، چیز فراموش‌شده‌ای مدفون در زیر خاکستر روزمرگی‌ها. سمفونی شماره 9 بتهوون-مسحور می‌شوی، رشد میکنی، قدمی‌کشی، به آدمیزاد بودنت می‌بالی، حقارت را ترک می‌کنی و اشک به چشمان می‌آوری. رنجِ بودن، آدمیزاد بودن و گریزناپذیری مرگ. رنج و سرمستی آدمیزاد. فردیت و نیاز به جمعیت، جمعیتی که هر کاری بکنی باز بر علیه توست، بر علیه فاخر بودن و بی‌همتا بودن. بی‌حسی ساده‌انگارانه‌ای که حساسیت تو را سرکوب می‌کند و تو را به فریاد می‌آورد. فریاد اعتراض بی‌چونِ «بهمن محصص» در فیلم مستندی با نام «فیفی از خوشحالی زوزه می‌کشد» از قضای روزگار و پافشاری «میترا فراهانی»، او به خانه «محصص» راه می‌یابد. بی‌تردید «بهمن» در او فرشته موکل بر مرگ خویش را می‌یابد. آخرین شاهد خون هنرمندی بزرگ و ناسازگار. چهره‌ای از هنرمندی که دیگر سالهاست برای جهان بی‌معنا شده است. شرفِ از یادرفته هنر. «بهمن» می‌پذیرد و روزهای آخر را در ساختن مستندی او را راهنمایی می‌کند. مستند مغلوب‌شدن فرهنگ و سلیقه و هنر در مقابل جهان پرسروصدای در پی هیچ. فیلم به تمامی نمایش آن چیزی ست که «بهمن» می‌خواست به ما بگوید. حتی در بخش دوم فیلم و آن سفارش‌دهندگان و خریداران، در آنها «بهمن» به‌دنبال نمایش آخرین سفارش‌دهنده به تئاتری غم‌انگیز و تراژیک دست می‌یابد. بازی می‌کند، ریشخند می‌زند و آخرین پرده عمر خود را در نمایشی غم‌انگیز و دلخراش به پایان می‌برد تا برای همیشه زهرخندِ او را از روزگاری بیگانه، دوست نداشتنی، نافهم و پوچ در حافظه ما باقی بگذارد.
تلألویی بی‌وفا از زیبایی- همه چیز زیر حماقتِ در این دنیابودن دفن شده است. گمان کردم «فدریکو فلینی» غول چهره‌پرداز صورتک بازِ جادوگر، دوباره به سینما بازگشته است. فیلم «زیبایی بزرگ» پائولو سورنتینو مرا با سئوال جانفرسای بی‌جوابِ آدمیزاد بودن روبه‌رو کرد، دوباره، هزارباره. همیشه یک اثر هنری واقعی آدمیزاد را برمی‌کشد، تا تمامی گستره هستی، نه اینکه چیز تازه‌ای باشد، نه، چیز فراموش‌شده‌ای مدفون در زیر خاکستر روزمرگی‌ها. سمفونی شماره 9 بتهوون-مسحور می‌شوی، رشد میکنی، قدمی‌کشی، به آدمیزاد بودنت می‌بالی، حقارت را ترک می‌کنی و اشک به چشمان می‌آوری. رنجِ بودن، آدمیزاد بودن و گریزناپذیری مرگ. رنج و سرمستی آدمیزاد. فردیت و نیاز به جمعیت، جمعیتی که هر کاری بکنی باز بر علیه توست، بر علیه فاخر بودن و بی‌همتا بودن. بی‌حسی ساده‌انگارانه‌ای که حساسیت تو را سرکوب می‌کند و تو را به فریاد می‌آورد. فریاد اعتراض بی‌چونِ «بهمن محصص» در فیلم مستندی با نام «فیفی از خوشحالی زوزه می‌کشد» از قضای روزگار و پافشاری «میترا فراهانی»، او به خانه «محصص» راه می‌یابد. بی‌تردید «بهمن» در او فرشته موکل بر مرگ خویش را می‌یابد. آخرین شاهد خون هنرمندی بزرگ و ناسازگار. چهره‌ای از هنرمندی که دیگر سالهاست برای جهان بی‌معنا شده است. شرفِ از یادرفته هنر. «بهمن» می‌پذیرد و روزهای آخر را در ساختن مستندی او را راهنمایی می‌کند. مستند مغلوب‌شدن فرهنگ و سلیقه و هنر در مقابل جهان پرسروصدای در پی هیچ. فیلم به تمامی نمایش آن چیزی ست که «بهمن» می‌خواست به ما بگوید. حتی در بخش دوم فیلم و آن سفارش‌دهندگان و خریداران، در آنها «بهمن» به‌دنبال نمایش آخرین سفارش‌دهنده به تئاتری غم‌انگیز و تراژیک دست می‌یابد. بازی می‌کند، ریشخند می‌زند و آخرین پرده عمر خود را در نمایشی غم‌انگیز و دلخراش به پایان می‌برد تا برای همیشه زهرخندِ او را از روزگاری بیگانه، دوست نداشتنی، نافهم و پوچ در حافظه ما باقی بگذارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.