|

تجربه ديگران

درهايي كه بايد باز بشود
به‌تازگی دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در ایران گزارشی از فعالیت‎‌های رزما غفاری منتشر کرده است. او وقت خود را صرف آموزش فوتبال به د‌ختران می‌كند. در این گزارش آمده است: رزما غفوری، در کنار زمین فوتبال، سوت‌به‌دست ایستاده و دریبل‌زدن دختران جوان افغانستانی را تماشا می‌کند. یکی از آنها با نزدیک‌شدن به دروازه پا شل می‌کند، جای خودش را تنظیم می‌کند و توپ را به تور می‌چسباند. هم‌تیمی‌هایش فریاد شادی سر می‌دهند و رزما در سوت می‌دمد تا پایان مسابقه را اعلام کند. دخترها در حال جمع‌کردن وسایل خود هستند که رزما به نیمکت اعضای تازه‌وارد تیم نزدیک می‌شود. رزما این موفقیت را به آنها تبریک می‌گوید و آنها را تشویق می‌کند تا در تمرین بعدی نیز شرکت کنند و به آرامی درباره زندگی‌شان با خانواده می‌پرسد. رزما می‌گوید: «ورزش بهترین روشی است که می‌توانم از طریق آن به کودکان آسیب‌پذیر کمک کنم. بعد از هر تمرین، درباره موضوعات مختلف با آنها صحبت می‌کنم تا بالاخره احساس راحتی کرده و مسائل و مشکلات خانوادگی را با من در میان بگذارند». این دختر ۲۹‌ساله فقط یک مربی ورزش نیست، خودش هم افغانستانی است. او با تکیه بر دوران سخت کودکی خود تلاش می‌کند تا پناهندگان جوان و اتباع افغانستانی فاقد مدرک گروه سنی ۱۱ تا ۱۵ سال را از کار منصرف کرده و به مدرسه بازگرداند. رزما می‌گوید: «می‌دیدم که کودکان افغانستانی به‌جای بازی، کار می‌کنند. به‌جای لباس فرم مدرسه، لباس کار کهنه می‌پوشند. لبخند به لب نداشتند. از طریق فعالیت‌های ورزشی، توانستم به بسیاری از این کودکان کمک کنم تا چالش‌های زندگی را فراموش کنند». رزما و خانواده‌اش، ۲۳ سال پیش از افغانستان گریختند. رزما پس از سال‌ها کار در دوران کودکی، پروژه ابتکاری جوانان را در ایران و در شهر شیراز در سال ۱۳۹۴ به راه انداخت تا به کودکان در معرض خطر کمک کند. با کمک کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان و همتای دولتی این سازمان در ایران، اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی، این پروژه هم‌اکنون هر‌ساله ۴۰۰ کودک را تحت پوشش قرار می‌دهد که اکثر آنها دختران بازمانده از تحصیل هستند، آنها از طریق این پروژه وارد فعالیت‌های ورزشی و اجتماعی شده، در نهضت سوادآموزی نام‌نویسی کرده و خدمات مشاوره به خانواده‌هایشان ارائه می‌شود. با توجه به تأثیر فعالیت‌های این پروژه بر زندگی کودکان افغانستانی در شیراز، کمیساریا و اداره اتباع قصد دارند تا این پروژه را به سایر استان‌های ایران نیز تعمیم دهند. داوطلبان پروژه ابتکاری جوانان - متشکل از اتباع افغانستانی و ایرانی- روزانه به در خانه‌های محله‌های با جمعیت بالای پناهنده در شیراز مراجعه کرده و با والدین کودکانی که یا هرگز به مدرسه نرفته یا مجبور به ترک تحصیل شده‌اند، صحبت می‌کنند. رزما و تیمش با والدین ارتباط برقرار می‌کنند و از آنها اجازه می‌گیرند تا فرزندانشان بتوانند در تمرینات ورزشی هفتگی شرکت کنند. والدین با دیدن تغییرات مثبت حاصل از فعالیت‌های ورزشی تحت نظر رزما در کودکان، بیشتر به درخواست او برای فرستادن فرزندانشان به مدرسه توجه می‌کنند. او با توجه به اینکه بارها و بارها در خانه‌ها به رویش بسته شده می‌گوید: «تلاش برای متقاعد‌ساختن والدینی که بیشتر نگران تهیه غذا برای فرزندانشان هستند تا اینکه اجازه دهند فرزندانشان به مدرسه بروند، کار دشواری است». درحالی که هم پسران و هم دختران اغلب مجبور به کار هستند تا به خانواده‌هایشان کمک کنند، بسیاری از این دختران در جوامع افغانستانی مجبور به ازدواج زودهنگام نیز می‌شوند. رزما به دلیل زحمت‌هایش برای کمک به جوانان افغانستانی در ایران، برای دریافت جایزه نانسن پناهندگان کمیساریا برای آسیا انتخاب شد و آن را دریافت كرد؛ یک جایزه پرافتخار برای تقدیر از تمامی کسانی که تلاش‌های بی‌حد‌‌و‌مرز کرده‌اند.

درهايي كه بايد باز بشود
به‌تازگی دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در ایران گزارشی از فعالیت‎‌های رزما غفاری منتشر کرده است. او وقت خود را صرف آموزش فوتبال به د‌ختران می‌كند. در این گزارش آمده است: رزما غفوری، در کنار زمین فوتبال، سوت‌به‌دست ایستاده و دریبل‌زدن دختران جوان افغانستانی را تماشا می‌کند. یکی از آنها با نزدیک‌شدن به دروازه پا شل می‌کند، جای خودش را تنظیم می‌کند و توپ را به تور می‌چسباند. هم‌تیمی‌هایش فریاد شادی سر می‌دهند و رزما در سوت می‌دمد تا پایان مسابقه را اعلام کند. دخترها در حال جمع‌کردن وسایل خود هستند که رزما به نیمکت اعضای تازه‌وارد تیم نزدیک می‌شود. رزما این موفقیت را به آنها تبریک می‌گوید و آنها را تشویق می‌کند تا در تمرین بعدی نیز شرکت کنند و به آرامی درباره زندگی‌شان با خانواده می‌پرسد. رزما می‌گوید: «ورزش بهترین روشی است که می‌توانم از طریق آن به کودکان آسیب‌پذیر کمک کنم. بعد از هر تمرین، درباره موضوعات مختلف با آنها صحبت می‌کنم تا بالاخره احساس راحتی کرده و مسائل و مشکلات خانوادگی را با من در میان بگذارند». این دختر ۲۹‌ساله فقط یک مربی ورزش نیست، خودش هم افغانستانی است. او با تکیه بر دوران سخت کودکی خود تلاش می‌کند تا پناهندگان جوان و اتباع افغانستانی فاقد مدرک گروه سنی ۱۱ تا ۱۵ سال را از کار منصرف کرده و به مدرسه بازگرداند. رزما می‌گوید: «می‌دیدم که کودکان افغانستانی به‌جای بازی، کار می‌کنند. به‌جای لباس فرم مدرسه، لباس کار کهنه می‌پوشند. لبخند به لب نداشتند. از طریق فعالیت‌های ورزشی، توانستم به بسیاری از این کودکان کمک کنم تا چالش‌های زندگی را فراموش کنند». رزما و خانواده‌اش، ۲۳ سال پیش از افغانستان گریختند. رزما پس از سال‌ها کار در دوران کودکی، پروژه ابتکاری جوانان را در ایران و در شهر شیراز در سال ۱۳۹۴ به راه انداخت تا به کودکان در معرض خطر کمک کند. با کمک کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان و همتای دولتی این سازمان در ایران، اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی، این پروژه هم‌اکنون هر‌ساله ۴۰۰ کودک را تحت پوشش قرار می‌دهد که اکثر آنها دختران بازمانده از تحصیل هستند، آنها از طریق این پروژه وارد فعالیت‌های ورزشی و اجتماعی شده، در نهضت سوادآموزی نام‌نویسی کرده و خدمات مشاوره به خانواده‌هایشان ارائه می‌شود. با توجه به تأثیر فعالیت‌های این پروژه بر زندگی کودکان افغانستانی در شیراز، کمیساریا و اداره اتباع قصد دارند تا این پروژه را به سایر استان‌های ایران نیز تعمیم دهند. داوطلبان پروژه ابتکاری جوانان - متشکل از اتباع افغانستانی و ایرانی- روزانه به در خانه‌های محله‌های با جمعیت بالای پناهنده در شیراز مراجعه کرده و با والدین کودکانی که یا هرگز به مدرسه نرفته یا مجبور به ترک تحصیل شده‌اند، صحبت می‌کنند. رزما و تیمش با والدین ارتباط برقرار می‌کنند و از آنها اجازه می‌گیرند تا فرزندانشان بتوانند در تمرینات ورزشی هفتگی شرکت کنند. والدین با دیدن تغییرات مثبت حاصل از فعالیت‌های ورزشی تحت نظر رزما در کودکان، بیشتر به درخواست او برای فرستادن فرزندانشان به مدرسه توجه می‌کنند. او با توجه به اینکه بارها و بارها در خانه‌ها به رویش بسته شده می‌گوید: «تلاش برای متقاعد‌ساختن والدینی که بیشتر نگران تهیه غذا برای فرزندانشان هستند تا اینکه اجازه دهند فرزندانشان به مدرسه بروند، کار دشواری است». درحالی که هم پسران و هم دختران اغلب مجبور به کار هستند تا به خانواده‌هایشان کمک کنند، بسیاری از این دختران در جوامع افغانستانی مجبور به ازدواج زودهنگام نیز می‌شوند. رزما به دلیل زحمت‌هایش برای کمک به جوانان افغانستانی در ایران، برای دریافت جایزه نانسن پناهندگان کمیساریا برای آسیا انتخاب شد و آن را دریافت كرد؛ یک جایزه پرافتخار برای تقدیر از تمامی کسانی که تلاش‌های بی‌حد‌‌و‌مرز کرده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.