|

خداحافظ

عبدالرضا ناصرمقدسی- متخصص مغز و اعصاب

روزی که بستری شد هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم چه سفر طولانی، سخت و دردناکی را پیش‌رو خواهد داشت. بیماری، آن هم یک بیماری مزمن که سال‌ها انسان را درگیر خود کرده و او را ناتوان کند، بسیار سخت است؛ اما سخت‌تر اینکه برای بهترشدن با تمام توانمان تلاش کنیم ولی ناگهان بازی روزگار چنان باد دهشتناکی را بر روزگار ما بوزاند که همه آن تلاش‌ها یک‌شبه فرو‌ریزد و فقط اندوه بی‌انتهایی را باقی بگذارد. وقتی بستری شد، چند ماهی از تشخیص بیماری‌اش می‌گذشت. بیماری در ابتدا در حد یک گز‌گز ساده بود اما بعد ناگهان هر دو پای او را درگیر کرد و با فلج کامل دو پا بستری شد. پاهایش هیچ حرکتی نداشتند. به ‌غیر از این، دردهای متناوب دست و گردن هم به‌شدت آزارش می‌داد. وقتی ام‌آرآی گرفته شد، دیدم اصلا شرایط خوبی ندارد. تمام نخاع درگیر بود؛ درگیری شدیدی که پیش‌آگهی بدی را نشان می‌داد، ولی نمی‌شد دست روی دست گذاشت و بدترشدن بیمار را تماشا کرد. پس با تمام قوا و نیرویی که داشتم به بیماری حمله‌ور شدم. اگر بیماری به جنگ ما آمده است ما هم هیچ‌گاه میدان را خالی نکرده و با هر آنچه در توان داریم به جنگ آن می‌رویم. اول استفاده از کورتیکواستروئید، بعد تعویض خون یا پلاسمافرز و در نهایت هم شیمی‌درمانی. همه و همه به این امید که این پاها جانی بگیرند و تکانی بخورند. آن روز که ترخیصش می‌کردم می‌توانست انقباضاتی در عضلات پاهایش ایجاد کند. همین را به فال نیک گرفتم و شدیدا به او توصیه کردم که علاوه بر داروهایی که به او می‌دهم حتما به‌شدت به ورزش و فیزیوتراپی بپردازد. چند روز اول ناامید بود، اما بعد برق امیدواری را در چشم‌هایش دیدم. تصمیم گرفته بود به هر قیمتی که شده راه بیفتد و تصمیم خود را نیز عملی کرد. وقتی یک ماه بعد برای ویزیت آمد دیدم با واکر راه می‌رود. خیلی خوشحال شدم. از پایی که اصلا تکان نمی‌خورد تا پایی که به مدد واکر راه برود فاصله‌ای بسیار طولانی وجود دارد؛ فاصله‌ای که او با همت و تلاش بسیار بالایی که داشت آن را در زمانی کوتاه طی کرد. بعد از آن هر بار که او را دیدم بهتر از قبل بود. امید و تلاش بسیار برای اینکه بتواند هرچه بهتر راه برود. امید و تلاش بسیار برای اینکه زندگی بهتری داشته باشد. همه اینها در وجود او خلاصه شده بود و همین هم او را روز به روز بهتر و بهتر می‌کرد. دیگر مطمئن بودم که به‌خوبی بر این بیماری غلبه خواهد کرد. همه چیز در برابر قدرت امید و تلاش سرسختانه او سر خم می‌کرد تا اینکه ناگهان توفان کرونا وزیدن گرفت؛ توفانی که بسیاری را از ریشه کند و بی‌شک کسانی که به‌دلیل یک بیماری، ضعفی داشتند بیش از هر کسی در معرض خطر بودند. روزگار نامردتر از آن چیزی است که تصور می‌کنیم. انگار می‌داند نقطه‌ضعف هرکس کجاست و همان را مورد حمله بی‌رحمانه خود قرار می‌دهد؛ اتفاقی که در مورد بیمار من هم افتاد. خانواد‌ه‌اش به من خبر دادند که به کووید19 مبتلا شده است. چند روز اول اوضاع بد نبود. به پیام‌هایم جواب می‌داد. اما بعد دیدم خبری نیست و ناگهان خانواده‌اش به من پیغام دادند که کرونا او را هم با خود برد. او را که با تمام وجود در پی زندگی بود. او را که می‌خواست بدترین بیماری‌ها را با امید و تلاش خود شکست دهد. و حالا این ویروس بسیار کوچک تمام وجوه انسانی را به بازی گرفته بود. شبِ همان روزی که خبر فوتش را شنیدم، خواب او را دیدم. آمده بود تا از من تشکر کند. گفت: «دکتر دارم می‌روم. به‌خاطر تمام این مدت از شما ممنونم». بیدار شدم. در تاریکی نشستم. نمی‌توانستم جلوی گریه‌ام را بگیرم. نمی‌دانستم این بلایی را که بر سر بیمارانم می‌آید، ناشی از طبیعت روزگار بدانم یا تقاصی بپندارم که انسان برای دخالت‌ها و تخریب‌های بی‌جای خود در طبیعت، در حال پس‌دادن است. پلک‌هایم را روی هم گذاشتم و با چشمانی گریان از او خداحافظی کردم. خداحافظ.

روزی که بستری شد هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم چه سفر طولانی، سخت و دردناکی را پیش‌رو خواهد داشت. بیماری، آن هم یک بیماری مزمن که سال‌ها انسان را درگیر خود کرده و او را ناتوان کند، بسیار سخت است؛ اما سخت‌تر اینکه برای بهترشدن با تمام توانمان تلاش کنیم ولی ناگهان بازی روزگار چنان باد دهشتناکی را بر روزگار ما بوزاند که همه آن تلاش‌ها یک‌شبه فرو‌ریزد و فقط اندوه بی‌انتهایی را باقی بگذارد. وقتی بستری شد، چند ماهی از تشخیص بیماری‌اش می‌گذشت. بیماری در ابتدا در حد یک گز‌گز ساده بود اما بعد ناگهان هر دو پای او را درگیر کرد و با فلج کامل دو پا بستری شد. پاهایش هیچ حرکتی نداشتند. به ‌غیر از این، دردهای متناوب دست و گردن هم به‌شدت آزارش می‌داد. وقتی ام‌آرآی گرفته شد، دیدم اصلا شرایط خوبی ندارد. تمام نخاع درگیر بود؛ درگیری شدیدی که پیش‌آگهی بدی را نشان می‌داد، ولی نمی‌شد دست روی دست گذاشت و بدترشدن بیمار را تماشا کرد. پس با تمام قوا و نیرویی که داشتم به بیماری حمله‌ور شدم. اگر بیماری به جنگ ما آمده است ما هم هیچ‌گاه میدان را خالی نکرده و با هر آنچه در توان داریم به جنگ آن می‌رویم. اول استفاده از کورتیکواستروئید، بعد تعویض خون یا پلاسمافرز و در نهایت هم شیمی‌درمانی. همه و همه به این امید که این پاها جانی بگیرند و تکانی بخورند. آن روز که ترخیصش می‌کردم می‌توانست انقباضاتی در عضلات پاهایش ایجاد کند. همین را به فال نیک گرفتم و شدیدا به او توصیه کردم که علاوه بر داروهایی که به او می‌دهم حتما به‌شدت به ورزش و فیزیوتراپی بپردازد. چند روز اول ناامید بود، اما بعد برق امیدواری را در چشم‌هایش دیدم. تصمیم گرفته بود به هر قیمتی که شده راه بیفتد و تصمیم خود را نیز عملی کرد. وقتی یک ماه بعد برای ویزیت آمد دیدم با واکر راه می‌رود. خیلی خوشحال شدم. از پایی که اصلا تکان نمی‌خورد تا پایی که به مدد واکر راه برود فاصله‌ای بسیار طولانی وجود دارد؛ فاصله‌ای که او با همت و تلاش بسیار بالایی که داشت آن را در زمانی کوتاه طی کرد. بعد از آن هر بار که او را دیدم بهتر از قبل بود. امید و تلاش بسیار برای اینکه بتواند هرچه بهتر راه برود. امید و تلاش بسیار برای اینکه زندگی بهتری داشته باشد. همه اینها در وجود او خلاصه شده بود و همین هم او را روز به روز بهتر و بهتر می‌کرد. دیگر مطمئن بودم که به‌خوبی بر این بیماری غلبه خواهد کرد. همه چیز در برابر قدرت امید و تلاش سرسختانه او سر خم می‌کرد تا اینکه ناگهان توفان کرونا وزیدن گرفت؛ توفانی که بسیاری را از ریشه کند و بی‌شک کسانی که به‌دلیل یک بیماری، ضعفی داشتند بیش از هر کسی در معرض خطر بودند. روزگار نامردتر از آن چیزی است که تصور می‌کنیم. انگار می‌داند نقطه‌ضعف هرکس کجاست و همان را مورد حمله بی‌رحمانه خود قرار می‌دهد؛ اتفاقی که در مورد بیمار من هم افتاد. خانواد‌ه‌اش به من خبر دادند که به کووید19 مبتلا شده است. چند روز اول اوضاع بد نبود. به پیام‌هایم جواب می‌داد. اما بعد دیدم خبری نیست و ناگهان خانواده‌اش به من پیغام دادند که کرونا او را هم با خود برد. او را که با تمام وجود در پی زندگی بود. او را که می‌خواست بدترین بیماری‌ها را با امید و تلاش خود شکست دهد. و حالا این ویروس بسیار کوچک تمام وجوه انسانی را به بازی گرفته بود. شبِ همان روزی که خبر فوتش را شنیدم، خواب او را دیدم. آمده بود تا از من تشکر کند. گفت: «دکتر دارم می‌روم. به‌خاطر تمام این مدت از شما ممنونم». بیدار شدم. در تاریکی نشستم. نمی‌توانستم جلوی گریه‌ام را بگیرم. نمی‌دانستم این بلایی را که بر سر بیمارانم می‌آید، ناشی از طبیعت روزگار بدانم یا تقاصی بپندارم که انسان برای دخالت‌ها و تخریب‌های بی‌جای خود در طبیعت، در حال پس‌دادن است. پلک‌هایم را روی هم گذاشتم و با چشمانی گریان از او خداحافظی کردم. خداحافظ.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.