|

درد ما را نيست پايان...

نفیسه زارع‌كهن

برای منی كه ازدست‌دادن، بخش بزرگی از زندگی‌ام بوده و همین چند ماه پیش عزیزترین عزیز زندگی ٣٩‌ساله‌ام را از دست داده‌ام، سوگ و سوگواری و عزاداری معانی غریب و غیرقابل فهمی نیست.‌ روزها و شب‌ها با آنها دست‌وپنجه نرم كرده‌ام، كلافه شده‌ام، هوار كشیده‌ام و اشك ریخته‌ام تا اندكی تحملشان كنم. اما اگر همراهی باقی عزیزان و آغوششان، كلمات تسكین‌دهنده‌شان و همراهی‌شان نبود، اگر با چشم خود نمی‌‌دیدم كه جانم می‌رود، اگر از پی تابوتشان نمی‌دویدم و اشك نمی‌ریختم، چطور می‌توانستم باور كنم، چطور می‌توانستم تحمل كنم این هجمه و درد را...حالا اگرچه چندین ماه است كه مصیبت آشیانه پهن كرده و نمی‌رود و یك‌به‌یك عزیزانمان را این سیاهی می‌بلعد، اما این آخری، این ازدست‌دادنی كه البته غیرمنتظره نبود، انگار چیز دیگری است و از جنس دیگری است؛ انگار هویتمان را از دست داده‌ایم و تاریخ و پشت‌وپناهمان را در توس جا گذاشته‌ایم... انگار یتیم شده‌ایم؛ صدایمان را از كف داده‌ایم... . برای تحمل این درد، سوگ دسته‌جمعی می‌خواستیم، شانه‌هایی كه یك‌به‌یك بر آن تكیه كنیم و اشك بریزیم. عكس استاد بر دست باید ساعت‌ها می‌ماندیم و گریه می‌كردیم...همایون باید می‌خواند و اشك می‌ریخت نه آن‌طور غریبانه و با صدای خش‌دار و خسته؛ نه آن‌طور كه ظرف٧٢ ساعت شكسته شود، دلش شور مردم را بزند، دل‌نگران آنها باشد و از یك‌سو داغ پدر هم بردوش بكشد.

نه آن‌طور، نه!
باید بلند می‌خواند، بی دل‌نگرانی می‌خواند و ما به پهنای ایران همراهی‌اش می‌كردیم و ناله سر می‌دادیم.
این سوگ‌های فردی و تنها، این فاصله‌گذاری‌های لعنتی، این نوع برخورد با دل ازدست‌دادگان، داغ دل ما را نمی‌نشاند،
آرام‌مان نمی‌كند!
این عزاداری‌ها و تنهایی‌های دسته‌جمعی دوای درد و زخم ما نیست. ما حالا سوگوارانی هستیم كه فرصت سوگ نداریم؛ ما سینه‌هایی پردردیم كه دردمان آرام نگرفته...

آقای شجریان ما در غم شما شكسته‌ایم و كسی نیست كه بندمان بزند...
كسی نیست كه با او ناله سركنیم
حتی در و دیوار این شهر هم نشان از داغ ما ندارد.
آقای شجریان دلمان برای شما تنگ است
آقای شجریان ما یتیم شده‌ایم، ما تنهاتر شده‌ایم...

برای منی كه ازدست‌دادن، بخش بزرگی از زندگی‌ام بوده و همین چند ماه پیش عزیزترین عزیز زندگی ٣٩‌ساله‌ام را از دست داده‌ام، سوگ و سوگواری و عزاداری معانی غریب و غیرقابل فهمی نیست.‌ روزها و شب‌ها با آنها دست‌وپنجه نرم كرده‌ام، كلافه شده‌ام، هوار كشیده‌ام و اشك ریخته‌ام تا اندكی تحملشان كنم. اما اگر همراهی باقی عزیزان و آغوششان، كلمات تسكین‌دهنده‌شان و همراهی‌شان نبود، اگر با چشم خود نمی‌‌دیدم كه جانم می‌رود، اگر از پی تابوتشان نمی‌دویدم و اشك نمی‌ریختم، چطور می‌توانستم باور كنم، چطور می‌توانستم تحمل كنم این هجمه و درد را...حالا اگرچه چندین ماه است كه مصیبت آشیانه پهن كرده و نمی‌رود و یك‌به‌یك عزیزانمان را این سیاهی می‌بلعد، اما این آخری، این ازدست‌دادنی كه البته غیرمنتظره نبود، انگار چیز دیگری است و از جنس دیگری است؛ انگار هویتمان را از دست داده‌ایم و تاریخ و پشت‌وپناهمان را در توس جا گذاشته‌ایم... انگار یتیم شده‌ایم؛ صدایمان را از كف داده‌ایم... . برای تحمل این درد، سوگ دسته‌جمعی می‌خواستیم، شانه‌هایی كه یك‌به‌یك بر آن تكیه كنیم و اشك بریزیم. عكس استاد بر دست باید ساعت‌ها می‌ماندیم و گریه می‌كردیم...همایون باید می‌خواند و اشك می‌ریخت نه آن‌طور غریبانه و با صدای خش‌دار و خسته؛ نه آن‌طور كه ظرف٧٢ ساعت شكسته شود، دلش شور مردم را بزند، دل‌نگران آنها باشد و از یك‌سو داغ پدر هم بردوش بكشد.

نه آن‌طور، نه!
باید بلند می‌خواند، بی دل‌نگرانی می‌خواند و ما به پهنای ایران همراهی‌اش می‌كردیم و ناله سر می‌دادیم.
این سوگ‌های فردی و تنها، این فاصله‌گذاری‌های لعنتی، این نوع برخورد با دل ازدست‌دادگان، داغ دل ما را نمی‌نشاند،
آرام‌مان نمی‌كند!
این عزاداری‌ها و تنهایی‌های دسته‌جمعی دوای درد و زخم ما نیست. ما حالا سوگوارانی هستیم كه فرصت سوگ نداریم؛ ما سینه‌هایی پردردیم كه دردمان آرام نگرفته...

آقای شجریان ما در غم شما شكسته‌ایم و كسی نیست كه بندمان بزند...
كسی نیست كه با او ناله سركنیم
حتی در و دیوار این شهر هم نشان از داغ ما ندارد.
آقای شجریان دلمان برای شما تنگ است
آقای شجریان ما یتیم شده‌ایم، ما تنهاتر شده‌ایم...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.