|

تمام شد

امیر حاج‌رضایی

شكست 2-8 بارسلونا در مقابل بایرن‌مونیخ، همه خبرهای روز جهان در عرصه‌های مختلف سیاسی، ورزشی و اجتماعی را تحت‌الشعاع خود قرار داده است تا یك تراژدی، از نوع تراژدی‌های شكسپیر و راسین مرثیه‌سرای فرانسوی برای اسپانیایی‌ها به‌ویژه ایالت كاتالونیا بارسلونایی كه ما شاهد فروپاشی و سقوطش بودیم، بسیار به دیدگاه «آلبر كامو» نزدیك بود. كامو كه به پوچ‌گرایی اعتقاد داشت، سؤالی از جامعه جهانی داشت كه آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟ داوری در‌این‌باره كه آیا زندگی ارزش زیستن دارد یا خیر، ما را به این پرسش بنیادی فلسفه سوق می‌دهد، شكسپیر در هملت با نگرشی مشابه نوشت «بودن یا نبودن»؛ مسئله این است. قصد ندارم یك شكست را حتی باورنكردنی و دردآور آن‌قدر بزرگ كنم تا با فلسفه معاصر گره بخورد و به جایی برسم كه زندگی را پوچ و بی‌ارزش بدانم؛ چون هیچ تعلق خاطری به «نیهیلیسم» و پیروانش ندارم.

از منظر فلسفی فوتبال بازی عدالت نیست. به دفعات شاهد بودیم تیم برتر مسابقه را باخته و داوران به اشتباه علیه عدالت سوت زده‌اند و توپ خلاف عدالت چرخیده. فوتبال بازتولید زندگی است و به دفعات در حافظه فوتبالی‌مان این‌طور نتایج ثبت شده است و نیازی به یادآوری و اشاره‌ای تمثیل‌وار به نمونه‌های در دسترس آن نمی‌بینیم. زمانی كه «بیل شنکلی» مربی نامدار و افسانه‌ای لیورپول جمله تاریخی خودش را ادا كرد و گفت: «مسئله فوتبال، مسئله مرگ و زندگی نیست؛ چیزی فراتر از این دو است». درك این جمله برای من كه در جوانی آن را شنیده بودم، بسیار طول كشید و به قول «امیل سیوران» فیلسوف رومانیایی، درك حقیقت مستلزم دردكشیدن است.
آنچه در سطور قبلی آمد، تلفیقی بود از دیدگاه‌های مختلف فلسفی درباره زندگی و نانوشته‌ای درباره فرجام كه مرگ هست و در زمان لازم از راه خواهد رسید.
نگارنده طرفدار رئال‌ مادرید است؛ اما درباره تیمی می‌نویسد كه هم از منظر ایدئولوژی و هم از نگاه فوتبالی در تقابل با تیم مورد علاقه من است. آنها سالیان درازی است كه با یكدیگر در جنگ‌اند. جنگی به وسعت تاریخ؛ اما ورای این دلبستگی‌‌ها باید برای بارسلونا احترام قائل بود. مروری بر بازتاب این شكست در اسپانیا و مواضع روزنامه‌های این كشور عمق این شكست را نشان می‌دهد. «تولد تراژدی» عنوان كتابی است از «فریدریش نیچه». تراژدی‌ها می‌توانند در زمان‌های متفاوت و مكان‌های گوناگون به زایش برسند.
در اسپانیا روزنامه‌ها از این شكست به تلخی یاد كردند. روزنامه ماركا چاپ مادرید كه به رئال گرایش دارد، تیتر بزرگش «شرمساری» بود و آ.اس دیگر روزنامه مادریدی «تحقیر تاریخی» را انتخاب كرد، «موندو دیپورتیو» روزنامه كاتالانی از عنوان «پایان یك چرخه شرمناك» و دیگر روزنامه این ایالت یعنی روزنامه «اسپورت» از تیتر «تحقیر تاریخی» استفاده كردند اما من برای عنوان مطلبم از تیتر روزنامه «ل اسپورتیو» استفاده كردم كه نوشته بود «تمام شد». این تیتری كنایی بود كه پایان یك دوره در تاریخ بارسلونا را هدف قرار داده است و این دو كلمه به مفهوم پایان نیروهای انسانی این باشگاه در بخش‌های مختلف نیست، بارسلونا به یك رنسانس و نوزایی نیاز دارد. با اینكه از ورود به بحث‌های فنی پرهیز دارم اما این بار لازم می‌بینیم كه به ورزشگاه دالوز (نور) در لیسبون برویم و نگاهی به داده‌های آماری بیندازیم. آمار به ما می‌گوید مردان باواریایی در همه مسابقه برتر از حریف بودند و توانستند از اشتباهات فراوان حریف و میانگین سنی بالاي ایشان كه کمی بالاتر از 30 سال است، نهایت بهره را ببرند.
داده‌های آماری* ارقام زیر را برای ما در دسترس قرار می‌دهد:
از‌دست‌دادن توپ بارسلونا: 99 توپ
آمار بد پنج بازیكن بارسلونا به لحاظ از‌دست‌دادن توپ
1 -مسی 19 بار/ 2- آلبا 15 بار / 3- ترشتگن 11 بار / 4- پیكه 10 بار / 5- ویدال 10 بار
بازپس‌گیری توپ (زیر فشار حریف)
1- بایرن 15 بار 2- بارسلونا 3 بار
بارسلونا 17 بار در زمین خود توپ را از دست داده است
شوت‌زدن به دروازه حریف
1- بایرن 36 بار / 2- بارسا 7 بار
فاجعه آنجاست که 20 شوت بایرن از داخل محوطه جریمه بارسلونا بوده است.
زیستن در اوج به معنای زیستن در نزدیكی اعماق است؛ باید سقوط كرد تا به اوج رسید.
*آمار با استفاده از چند منبع است.

شكست 2-8 بارسلونا در مقابل بایرن‌مونیخ، همه خبرهای روز جهان در عرصه‌های مختلف سیاسی، ورزشی و اجتماعی را تحت‌الشعاع خود قرار داده است تا یك تراژدی، از نوع تراژدی‌های شكسپیر و راسین مرثیه‌سرای فرانسوی برای اسپانیایی‌ها به‌ویژه ایالت كاتالونیا بارسلونایی كه ما شاهد فروپاشی و سقوطش بودیم، بسیار به دیدگاه «آلبر كامو» نزدیك بود. كامو كه به پوچ‌گرایی اعتقاد داشت، سؤالی از جامعه جهانی داشت كه آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟ داوری در‌این‌باره كه آیا زندگی ارزش زیستن دارد یا خیر، ما را به این پرسش بنیادی فلسفه سوق می‌دهد، شكسپیر در هملت با نگرشی مشابه نوشت «بودن یا نبودن»؛ مسئله این است. قصد ندارم یك شكست را حتی باورنكردنی و دردآور آن‌قدر بزرگ كنم تا با فلسفه معاصر گره بخورد و به جایی برسم كه زندگی را پوچ و بی‌ارزش بدانم؛ چون هیچ تعلق خاطری به «نیهیلیسم» و پیروانش ندارم.

از منظر فلسفی فوتبال بازی عدالت نیست. به دفعات شاهد بودیم تیم برتر مسابقه را باخته و داوران به اشتباه علیه عدالت سوت زده‌اند و توپ خلاف عدالت چرخیده. فوتبال بازتولید زندگی است و به دفعات در حافظه فوتبالی‌مان این‌طور نتایج ثبت شده است و نیازی به یادآوری و اشاره‌ای تمثیل‌وار به نمونه‌های در دسترس آن نمی‌بینیم. زمانی كه «بیل شنکلی» مربی نامدار و افسانه‌ای لیورپول جمله تاریخی خودش را ادا كرد و گفت: «مسئله فوتبال، مسئله مرگ و زندگی نیست؛ چیزی فراتر از این دو است». درك این جمله برای من كه در جوانی آن را شنیده بودم، بسیار طول كشید و به قول «امیل سیوران» فیلسوف رومانیایی، درك حقیقت مستلزم دردكشیدن است.
آنچه در سطور قبلی آمد، تلفیقی بود از دیدگاه‌های مختلف فلسفی درباره زندگی و نانوشته‌ای درباره فرجام كه مرگ هست و در زمان لازم از راه خواهد رسید.
نگارنده طرفدار رئال‌ مادرید است؛ اما درباره تیمی می‌نویسد كه هم از منظر ایدئولوژی و هم از نگاه فوتبالی در تقابل با تیم مورد علاقه من است. آنها سالیان درازی است كه با یكدیگر در جنگ‌اند. جنگی به وسعت تاریخ؛ اما ورای این دلبستگی‌‌ها باید برای بارسلونا احترام قائل بود. مروری بر بازتاب این شكست در اسپانیا و مواضع روزنامه‌های این كشور عمق این شكست را نشان می‌دهد. «تولد تراژدی» عنوان كتابی است از «فریدریش نیچه». تراژدی‌ها می‌توانند در زمان‌های متفاوت و مكان‌های گوناگون به زایش برسند.
در اسپانیا روزنامه‌ها از این شكست به تلخی یاد كردند. روزنامه ماركا چاپ مادرید كه به رئال گرایش دارد، تیتر بزرگش «شرمساری» بود و آ.اس دیگر روزنامه مادریدی «تحقیر تاریخی» را انتخاب كرد، «موندو دیپورتیو» روزنامه كاتالانی از عنوان «پایان یك چرخه شرمناك» و دیگر روزنامه این ایالت یعنی روزنامه «اسپورت» از تیتر «تحقیر تاریخی» استفاده كردند اما من برای عنوان مطلبم از تیتر روزنامه «ل اسپورتیو» استفاده كردم كه نوشته بود «تمام شد». این تیتری كنایی بود كه پایان یك دوره در تاریخ بارسلونا را هدف قرار داده است و این دو كلمه به مفهوم پایان نیروهای انسانی این باشگاه در بخش‌های مختلف نیست، بارسلونا به یك رنسانس و نوزایی نیاز دارد. با اینكه از ورود به بحث‌های فنی پرهیز دارم اما این بار لازم می‌بینیم كه به ورزشگاه دالوز (نور) در لیسبون برویم و نگاهی به داده‌های آماری بیندازیم. آمار به ما می‌گوید مردان باواریایی در همه مسابقه برتر از حریف بودند و توانستند از اشتباهات فراوان حریف و میانگین سنی بالاي ایشان كه کمی بالاتر از 30 سال است، نهایت بهره را ببرند.
داده‌های آماری* ارقام زیر را برای ما در دسترس قرار می‌دهد:
از‌دست‌دادن توپ بارسلونا: 99 توپ
آمار بد پنج بازیكن بارسلونا به لحاظ از‌دست‌دادن توپ
1 -مسی 19 بار/ 2- آلبا 15 بار / 3- ترشتگن 11 بار / 4- پیكه 10 بار / 5- ویدال 10 بار
بازپس‌گیری توپ (زیر فشار حریف)
1- بایرن 15 بار 2- بارسلونا 3 بار
بارسلونا 17 بار در زمین خود توپ را از دست داده است
شوت‌زدن به دروازه حریف
1- بایرن 36 بار / 2- بارسا 7 بار
فاجعه آنجاست که 20 شوت بایرن از داخل محوطه جریمه بارسلونا بوده است.
زیستن در اوج به معنای زیستن در نزدیكی اعماق است؛ باید سقوط كرد تا به اوج رسید.
*آمار با استفاده از چند منبع است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.