|

بوی چوب

بهرام دبیری- نقاش

سؤال شما مرا به سفر دوری برد. به یادآوری ده‌ها آموزگاری که در زندگی داشتم و سپاسگزار آنانم. به یاد آوردم روزگاری سعدی معلم ما بود. معلم اخلاق، جهان‌بینی و آداب ارتباط با دیگران و با جهان و طبیعت. درس‌های سعدی را در کتاب‌های مدرسه می‌آموختیم و از راه حرف‌های پدر و مادر و خانواده. کلاس اول مدرسه، مدرسه ابن‌سینا در شیراز که روی دیوار حیاط مدرسه نقاشی‌های بزرگی کشیده شده بود با عنوان‌های «شفقت به حیوانات»، «مهربانی» و «درست‌کاری». و معلم کلاس اول آقای شبانی، مردی مهربان و خردمند و هر روز قصه‌ای از کلیله و دمنه. کلاس پنجم معلم سرود و موسیقی، و چه ویلنی می‌نواخت. و البته کارگاه نجاری، بوی چوب و آشنایی با اره و سمباده و رنده.

معلم بزرگ‌تر شیراز بود. تخت‌جمشید و باغ و جویبارهای شفاف و تمیز و صدای پرندگان. بازار وکیل و لباس‌های زیبای زنان قشقایی و بوی ادویه‌ها، بابونه و آویشن. دانشکده هنرهای زیبای تهران، هانیبال الخاص و طراحی و طراحی و قرارهایی برای کتاب‌خواندن. داستایفسکی، نیما، آزاد و دیگران را و جلسه‌های گفت‌وگو درباره‌شان، و شناختن شعر معاصر ایران و ادبیات جهان. روئین پاکباز که به من تاریخ هنر را آموخت و پرویز مرزبان. کلاس موسیقی کلاسیک هرمز فرهت و بعدها شاهین فرهت که دوره‌های موسیقی کلاسیک غرب را به ما آموختند. و البته کلاس سیمین دانشور در دانشکده ادبیات که تاریخ هنر شرق را به ما می‌آموخت. و دیرتر آشنایی و شانس معاشرت با موسیقی‌دانان، خواننده‌ها، نویسنده‌ها و فیلم‌سازان، مترجمین طراز اول ایران، همه بی‌پایان حرف‌ها و دانش‌هایی داشتند که ما را می‌ساخت. نمی‌دانم الان در مدرسه‌ها و دانشکده‌ها برای ساختن ایران چه آموزه‌هایی را می‌آموزند، هیچ نمی‌دانم. و دیرتر دکتر خسرو خسرویی که سال شصت‌وچهار که از زندان آمده بود او را شناختم و دکتر بهار را که‌ آیین‌ها و اسطوره‌های کهن ایران را به من یادآوری کردند. و گمان می‌کنم این آموختن‌ها در هر که باشد و هرجا که باشد پایانی نیست. من هم به همه مردمان شریفی که حقیقت، دانش، درست‌کاری و خرد را به فرزندان این سرزمین یاد می‌دهند روزشان را مبارک‌باد می‌گویم.

سؤال شما مرا به سفر دوری برد. به یادآوری ده‌ها آموزگاری که در زندگی داشتم و سپاسگزار آنانم. به یاد آوردم روزگاری سعدی معلم ما بود. معلم اخلاق، جهان‌بینی و آداب ارتباط با دیگران و با جهان و طبیعت. درس‌های سعدی را در کتاب‌های مدرسه می‌آموختیم و از راه حرف‌های پدر و مادر و خانواده. کلاس اول مدرسه، مدرسه ابن‌سینا در شیراز که روی دیوار حیاط مدرسه نقاشی‌های بزرگی کشیده شده بود با عنوان‌های «شفقت به حیوانات»، «مهربانی» و «درست‌کاری». و معلم کلاس اول آقای شبانی، مردی مهربان و خردمند و هر روز قصه‌ای از کلیله و دمنه. کلاس پنجم معلم سرود و موسیقی، و چه ویلنی می‌نواخت. و البته کارگاه نجاری، بوی چوب و آشنایی با اره و سمباده و رنده.

معلم بزرگ‌تر شیراز بود. تخت‌جمشید و باغ و جویبارهای شفاف و تمیز و صدای پرندگان. بازار وکیل و لباس‌های زیبای زنان قشقایی و بوی ادویه‌ها، بابونه و آویشن. دانشکده هنرهای زیبای تهران، هانیبال الخاص و طراحی و طراحی و قرارهایی برای کتاب‌خواندن. داستایفسکی، نیما، آزاد و دیگران را و جلسه‌های گفت‌وگو درباره‌شان، و شناختن شعر معاصر ایران و ادبیات جهان. روئین پاکباز که به من تاریخ هنر را آموخت و پرویز مرزبان. کلاس موسیقی کلاسیک هرمز فرهت و بعدها شاهین فرهت که دوره‌های موسیقی کلاسیک غرب را به ما آموختند. و البته کلاس سیمین دانشور در دانشکده ادبیات که تاریخ هنر شرق را به ما می‌آموخت. و دیرتر آشنایی و شانس معاشرت با موسیقی‌دانان، خواننده‌ها، نویسنده‌ها و فیلم‌سازان، مترجمین طراز اول ایران، همه بی‌پایان حرف‌ها و دانش‌هایی داشتند که ما را می‌ساخت. نمی‌دانم الان در مدرسه‌ها و دانشکده‌ها برای ساختن ایران چه آموزه‌هایی را می‌آموزند، هیچ نمی‌دانم. و دیرتر دکتر خسرو خسرویی که سال شصت‌وچهار که از زندان آمده بود او را شناختم و دکتر بهار را که‌ آیین‌ها و اسطوره‌های کهن ایران را به من یادآوری کردند. و گمان می‌کنم این آموختن‌ها در هر که باشد و هرجا که باشد پایانی نیست. من هم به همه مردمان شریفی که حقیقت، دانش، درست‌کاری و خرد را به فرزندان این سرزمین یاد می‌دهند روزشان را مبارک‌باد می‌گویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.