|

صدروزگی

حرف‌های ضد و نقیض
فریدون شهبازیان

شاید کمی زود باشد در مورد یکصد روز اقدامات دولت یازدهم نظرات قطعی داده شود ولی متاسفانه در این مدت در ارتباط با هنر به‌ویژه موسیقی بی‌تفاوتی‌هایی دیده شده و حرف‌های ضد و نقیضی هم گفته شده که ناامیدکننده است. به‌عنوان مثال احیاشدن ارکستر سمفونیک، ارکستر ملی یا عدم‌تشکیل ارکستر پاپ که قول‌هایی در این زمینه داده شده بود و اتفاق نیفتاد. غافل از آنکه تبعات ناشی از آن، نصیب موسیقیدانان به‌ویژه نوازندگان می‌شود. به‌نظر من در شرایط فعلی که حرف و حدیث، پیرامون مقوله هنر به ویژه موسیقی بسیار است، اظهارنظرهایی از سوی مسوولان فرهنگی و هنری می‌شود که مثلا به هنر در وضعیت فعلی و سیاستگذاری‌های آینده پرداخته خواهد شد. آیا باید این حرف‌ها را باور کرد؟ متاسفانه تا به حال به این شکل بوده که هیچ اقدامی نکرده‌اند. آنچه اهمیت دارد، این است که ما یعنی کسانی که در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند، با همفکری، طراحی درستی از روندی که برای موسیقی باید در کشور وجود داشته باشد، انجام دهیم و این طراحی راهبردی را در اختیار کسانی قرار دهیم که مدیریت فرهنگی و هنری کشور را در اختیار گرفته‌اند. درست است که آنقدر مسایل مهم مثل اقتصاد، سیاست و معضلات اجتماعی بسیار، گریبان دولت فعلی را گرفته است که باید اصلاح شود ولی آنچه که در کنار همه این مسایل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی مردم را تسکین می‌دهد، آرامش می‌بخشد و باعث می‌شود که موقعیت خوبی در ارتباط با خانواده‌هایشان داشته باشند، همانا مقوله‌ای به نام هنر به‌ویژه موسیقی است. پس باید بی‌هیچ دغدغه‌ای به آن پرداخته شود. باید از افراد درست و موجه استفاده کرد. تخصص در هنر حرف اول را می‌زند. افراد متخصص و کسانی که آگاهی دارند، می‌باید در این زمینه فعالیت کنند. افراد متخصصی که قدرت اجرایی دارند باید به کار گرفته شوند و آنچه را لازم است، تثبیت کنند و مانع هرزرفتن غیرمتخصصین شوند. باید راه درست و روشنی برای موسیقی ترسیم کرد تا در سال‌های آتی، به منزلگه شایسته و روشنی برسیم. امیدوارم این اتفاق بیفتد. نکته مهم دیگری که باید گفته شود این است که تعامل و ارتباط با موسیقی و فرهنگ‌های مختلف جهان، نیاز هنر ماست. این عبارت «ترویج موسیقی غرب» که بعضا پیرامون رویدادهای موسیقی شنیده می‌شود، حرف بسیار نامربوطی است. باید به کسانی که این جوسازی‌های را دامن می‌زنند، گفت که موسیقی فرهیخته جهان، موسیقی غرب است و باید در کنار آن قرار بگیریم تا موسیقی کشور ما هم به رشد و تعالی لازم برسد که البته ما اهل موسیقی باید مردم و مسوولین را آگاه کنیم. طبیعی است که مسوولین فرهنگی و هنری منتخب رییس‌جمهور منتخب مردم ، ‌باید اهمیت هنر به‌ویژه موسیقی را در کشورمان درک کنند تا بتوانند در این مورد درست تصمیم بگیرند و از افراد ذی‌صلاح استفاده کنند. به امید آن روز منتظر می‌مانیم.

بازگشایی «خانه‌سینما»، گامی مفید
علیرضا داوودنژاد . کارگردان سینما

اگر بخواهم نمونه‌ای از گام‌های مفید دکتر روحانی را در این صدروز مثال بزنم بهتر است به بازگشایی خانه‌سینما اشاره کنم که در این مدت اتفاق افتاد. اینچنین جریان فعالیت‌های صنفی به حرکت درآمد و همه اصناف دنبال رای‌گیری و انتخابات تازه هستند. این، یک جنبه مثبت دارد. کارگروه‌هایی از سوی معاونت سینمایی تشکیل شده تا مشکلات را با اهالی سینما در میان گذارد. شخص معاون سینمایی علاقه‌مند است با مشاوره اصناف برای موضوعات راه‌حل پیدا کند. این روند در مجموع مثبت است اما حالا اینکه به چه نتایجی برسند و در نهایت چه تصمیماتی در آنجا گرفته شود هنوز معلوم نیست. مسیر حرکت در این صد روز مثبت و امیدوار‌کننده بود ولی هنوز به نتیجه‌گیری و تصمیم‌گیری جدید و استقرار یک وضعیت جدید نرسیده‌ایم. فکر می‌کنم از آنجا که روند تا اینجا خوب بوده، بهتر است همه کمک کنند تا از اینجا به بعد هم کارها خوب پیش رود و به سرانجام مطلوب برسد.

آیا معجزه‌ای بزرگ در راه است؟
نادر برهانی مرند . کارگردان تئاتر

بگذارید ترسمان را آشکار کنیم. ترس از یأسی که از دیروزهای دور تا امروز - تا همین صدروز- گریبان فرهنگ و هنر ما را گرفته و همچنان می‌فشارد. یأسی که به جای نشاط و امید و آگاهی نشسته است. ترس از فراموش‌شدن و فراموش‌کردن در هیاهوی سیاست و اقتصاد و مذاکره و یارانه و... و فراموش کردن این حقیقت تلخ و بزرگ که شاید - شاید که نه، صد البته - بسیاری از اطلاعات امروز ناشی از فراموشکاری‌های دیروز و دیروزهاست. فراموش‌کردن یا فراموش‌ساختن این حقیقت بزرگ که جامعه‌ای که در آن فرهنگ و فرهنگ مدار کنشگر نباشد امید و آگاهی و اندیشه و تدبیر از همه حوزه‌ها رخت برمی‌بندد. ویرانه فرهنگ و هنر امروز خاصه کشتزار به خاکستر نشسته تئاتر بیش و بیشتر از هر چیز نیاز به توجه و ترمیم و شکوفایی دارد. سکوت مبهم این صدروز در تدبیر برای تئاتر بی‌برنامه ما آیا نشان از آن است که معجزه‌ای بزرگ در راه است؟ یا باید باز با این باور کهنه به گوشه عزلت بخزیم نه «هیچ‌کس زاغچه‌ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.»
حرف‌های ضد و نقیض
فریدون شهبازیان

شاید کمی زود باشد در مورد یکصد روز اقدامات دولت یازدهم نظرات قطعی داده شود ولی متاسفانه در این مدت در ارتباط با هنر به‌ویژه موسیقی بی‌تفاوتی‌هایی دیده شده و حرف‌های ضد و نقیضی هم گفته شده که ناامیدکننده است. به‌عنوان مثال احیاشدن ارکستر سمفونیک، ارکستر ملی یا عدم‌تشکیل ارکستر پاپ که قول‌هایی در این زمینه داده شده بود و اتفاق نیفتاد. غافل از آنکه تبعات ناشی از آن، نصیب موسیقیدانان به‌ویژه نوازندگان می‌شود. به‌نظر من در شرایط فعلی که حرف و حدیث، پیرامون مقوله هنر به ویژه موسیقی بسیار است، اظهارنظرهایی از سوی مسوولان فرهنگی و هنری می‌شود که مثلا به هنر در وضعیت فعلی و سیاستگذاری‌های آینده پرداخته خواهد شد. آیا باید این حرف‌ها را باور کرد؟ متاسفانه تا به حال به این شکل بوده که هیچ اقدامی نکرده‌اند. آنچه اهمیت دارد، این است که ما یعنی کسانی که در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند، با همفکری، طراحی درستی از روندی که برای موسیقی باید در کشور وجود داشته باشد، انجام دهیم و این طراحی راهبردی را در اختیار کسانی قرار دهیم که مدیریت فرهنگی و هنری کشور را در اختیار گرفته‌اند. درست است که آنقدر مسایل مهم مثل اقتصاد، سیاست و معضلات اجتماعی بسیار، گریبان دولت فعلی را گرفته است که باید اصلاح شود ولی آنچه که در کنار همه این مسایل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی مردم را تسکین می‌دهد، آرامش می‌بخشد و باعث می‌شود که موقعیت خوبی در ارتباط با خانواده‌هایشان داشته باشند، همانا مقوله‌ای به نام هنر به‌ویژه موسیقی است. پس باید بی‌هیچ دغدغه‌ای به آن پرداخته شود. باید از افراد درست و موجه استفاده کرد. تخصص در هنر حرف اول را می‌زند. افراد متخصص و کسانی که آگاهی دارند، می‌باید در این زمینه فعالیت کنند. افراد متخصصی که قدرت اجرایی دارند باید به کار گرفته شوند و آنچه را لازم است، تثبیت کنند و مانع هرزرفتن غیرمتخصصین شوند. باید راه درست و روشنی برای موسیقی ترسیم کرد تا در سال‌های آتی، به منزلگه شایسته و روشنی برسیم. امیدوارم این اتفاق بیفتد. نکته مهم دیگری که باید گفته شود این است که تعامل و ارتباط با موسیقی و فرهنگ‌های مختلف جهان، نیاز هنر ماست. این عبارت «ترویج موسیقی غرب» که بعضا پیرامون رویدادهای موسیقی شنیده می‌شود، حرف بسیار نامربوطی است. باید به کسانی که این جوسازی‌های را دامن می‌زنند، گفت که موسیقی فرهیخته جهان، موسیقی غرب است و باید در کنار آن قرار بگیریم تا موسیقی کشور ما هم به رشد و تعالی لازم برسد که البته ما اهل موسیقی باید مردم و مسوولین را آگاه کنیم. طبیعی است که مسوولین فرهنگی و هنری منتخب رییس‌جمهور منتخب مردم ، ‌باید اهمیت هنر به‌ویژه موسیقی را در کشورمان درک کنند تا بتوانند در این مورد درست تصمیم بگیرند و از افراد ذی‌صلاح استفاده کنند. به امید آن روز منتظر می‌مانیم.

بازگشایی «خانه‌سینما»، گامی مفید
علیرضا داوودنژاد . کارگردان سینما

اگر بخواهم نمونه‌ای از گام‌های مفید دکتر روحانی را در این صدروز مثال بزنم بهتر است به بازگشایی خانه‌سینما اشاره کنم که در این مدت اتفاق افتاد. اینچنین جریان فعالیت‌های صنفی به حرکت درآمد و همه اصناف دنبال رای‌گیری و انتخابات تازه هستند. این، یک جنبه مثبت دارد. کارگروه‌هایی از سوی معاونت سینمایی تشکیل شده تا مشکلات را با اهالی سینما در میان گذارد. شخص معاون سینمایی علاقه‌مند است با مشاوره اصناف برای موضوعات راه‌حل پیدا کند. این روند در مجموع مثبت است اما حالا اینکه به چه نتایجی برسند و در نهایت چه تصمیماتی در آنجا گرفته شود هنوز معلوم نیست. مسیر حرکت در این صد روز مثبت و امیدوار‌کننده بود ولی هنوز به نتیجه‌گیری و تصمیم‌گیری جدید و استقرار یک وضعیت جدید نرسیده‌ایم. فکر می‌کنم از آنجا که روند تا اینجا خوب بوده، بهتر است همه کمک کنند تا از اینجا به بعد هم کارها خوب پیش رود و به سرانجام مطلوب برسد.

آیا معجزه‌ای بزرگ در راه است؟
نادر برهانی مرند . کارگردان تئاتر

بگذارید ترسمان را آشکار کنیم. ترس از یأسی که از دیروزهای دور تا امروز - تا همین صدروز- گریبان فرهنگ و هنر ما را گرفته و همچنان می‌فشارد. یأسی که به جای نشاط و امید و آگاهی نشسته است. ترس از فراموش‌شدن و فراموش‌کردن در هیاهوی سیاست و اقتصاد و مذاکره و یارانه و... و فراموش کردن این حقیقت تلخ و بزرگ که شاید - شاید که نه، صد البته - بسیاری از اطلاعات امروز ناشی از فراموشکاری‌های دیروز و دیروزهاست. فراموش‌کردن یا فراموش‌ساختن این حقیقت بزرگ که جامعه‌ای که در آن فرهنگ و فرهنگ مدار کنشگر نباشد امید و آگاهی و اندیشه و تدبیر از همه حوزه‌ها رخت برمی‌بندد. ویرانه فرهنگ و هنر امروز خاصه کشتزار به خاکستر نشسته تئاتر بیش و بیشتر از هر چیز نیاز به توجه و ترمیم و شکوفایی دارد. سکوت مبهم این صدروز در تدبیر برای تئاتر بی‌برنامه ما آیا نشان از آن است که معجزه‌ای بزرگ در راه است؟ یا باید باز با این باور کهنه به گوشه عزلت بخزیم نه «هیچ‌کس زاغچه‌ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.