مجموعه آثار استنبك منتشر شد
مرگ و زندگي
پارسا شهري: جان استنبك، از نويسندگان مطرح قرن بيستم آمريكا و برنده نوبل 1962 در آثار مهم خود زندگی طبقه کارگر آمریکا و کارگران مهاجر را در دوره رکود بزرگ روايت كرده است، گرچه در اواخر عمرش از مواضع سياسياش كناره گرفت و تا جايي پيش رفت كه به دفاع از جنگ ويتنام برخاست و گزارشهايي كه او در دفاع از حضور نظاميان آمريكا در ويتنام نوشت اين نويسنده را مطرود و منفور ساخت. با اينهمه آنطور كه سيروس طاهباز، مترجم استنبك مينويسد استنبك، كسي كه مكتب ناتوراليسم را بار ديگر هويت و معنايي تازه بخشيد، از نويسندگان محبوب و پرمخاطب جهان بوده و در ايران نيز مخاطبان بسيار داشته ازجمله سيروس طاهباز كه مينويسد جان استنبک در روزگار جوانى یکى از محبوبترین نویسندگان جهان در نظر راقم این سطور بود. او در مقدمه ترجمهاش از «مرواريد» به ماجراي دفاع استنبك از جنگ ويتنام اشاره ميكند و مينويسد: «در سال 1968 دست مرگ، رشته جان این نویسنده را برید که چند سالى بود پایش از سفر به شهرهاى گوناگون آمریکا به همراهى سگش به درد آمده بود و سه سال پیش از آن براى دیدار فرزند - و این بار بدون همراهى آن سگ چارلىنام- به
ویتنام رفته بود و گویا براى نجات جان آن فرزند -که «جان» هم نام داشت- از آن قربانگاه، یادداشتهایى نوشته بود و در روزنامه نیویورک هرالد تریبون به چاپ رسانده بود در دفاع از حضور آدمکشان ینگه دنیایى در آنجا، که خلاف رأى و نظر و پسند همه جهانیان، منهاى آن چندهزار یا بیشتر یا کمتر نفراتى که خواننده و خواهنده روزنامه مذکور بودند و هستند؛ واقع شده بود و نویسنده خوشههاى خشم را منفور و ملعون و مطرود گردانیده بود. اما راقم این سطور گرچه از شنیدن انتشار آن یادداشتها دلش به درد آمد اما هرگز ضرورت خواندن آنها را حتى از سر کنجکاوى، در خود نیافت و از آنجا که توانِ دل برکندن از مردان یا زنانى را که از دوران کودکى و جوانى دوست مىداشته است، در خود نمىدید و همچنان هم نمىبیند، مهر آن نویسنده را که پایان کارش را به سال 1961 و چاپ زمستان دلتنگى ما مىداند، در دل خسته اما امیدوار خود حفظ کرد تا هرگاه روزگارى نویسندهاى با آن عشق و شور و توان روزگاران جوانى استنبک از آن سرزمین یا دیگر سرزمینها سر بر کرد، آن مهر به سردى نگراییده را در پاى آثار او بریزد که این انتظار تا لحظه تسوید این سطور باقى ماند». طاهباز يك سال پس از
مرگ استنبك، كتاب «مرگ و زندگى» و آثاري ديگر ازجمله «مروارید» و «اسب سرخ» و «دره دراز» و «راسته کنسروسازان» را ترجمه كرد و اينك اين كتابها همراه با ديگر آثار استنبك در نشر نگاه بهصورت تكجلد و نيز در قالب مجموعهاي قابدار منتشر شدهاند، عناوين اين داستانها از اين قرار است: «مروارید»، «مرگ و زندگی»، «راسته کنسروسازان»، «اسب سرخ»، «دره دراز» با ترجمه سیروس طاهباز، و «روزگاری جنگی در گرفت» با ترجمه محمدرضا پورجعفری، «اتوبوس سرگردان» با ترجمه سعید ایمانی. داستان «مرواريد» آنطوركه طاهباز مينويسد روايتي از يك ماجرايي واقعي است: «کینو»، غواصی فقیر است که مرواریدهایی را از اعماق خلیج جمع میکند، مرواریدهایی که مایحتاج ناچیز زندگی كينو و خانوادهاش را فراهم ميآورند. اما کینو ناگهان با مرواریدی بزرگ و زيبا مواجه ميشود و زندگياش مسير ديگري پيدا ميكند. استنبك اين داستان را از يك افسانه مکزیکی الهام گرفته كه در زمان بازدیدش از مكزيك در سال 1940 شنيده است. «مرگ و زندگي» شامل بخشهاي مختلفي است ازجمله سالها و کارها، خطابه استنبك هنگام دریافـت جایزه نوبل، داستان مولى مورگان و پدرش و چند روايت ديگر. «راسته
کنسروسازان» كه نويسندهاش را صاحب نوبل ادبي كرد، از محبوبترین رمانهای استنبک است که در دنیایی ترکیبی از واقعیت و وهم ميگذرد و مایههایي از طنز و نقد تند اجتماعی دارد. داستان در دوران جنگ جهاني دوم در خیابانی اتفاق ميافتد که حاشیههایش پُر از ماهیهایی است که بناست به کنسرو تبدیل شوند. رمان «اسب سرخ»، رمانی است كه چهار اپيزود از زندگی «جودی» را در برميگيرد كه در مزرعه بزرگ پدرش در کالیفرنیا زندگي ميگذراند و استنبك در اين داستان ارتباط جودي با اسبش و شرايط زندگي مزرعهداران آن منطقه را به تصوير ميكشد. «دره دراز» كه بار نخست در سال 1347 منتشر شد، شامل شش داستان كوتاه است. در «روزگاری جنگی درگرفت»، نويسنده از جنگی سخن میگوید در گذشتهای چندان دور که جنگهای دیگر آن را از اهمیت انداختند. استنبك مينويسد: «من در آن جنگ سهمی داشتم... چون در کسوت خبرنگار جنگی بودم طبعا نمیجنگیدم و جالبتوجه است که چیز زیادی درباره آن بهیاد نمیآورم. خواندن این گزارشهای قدیمی که به وقت خود با هیجان فرستاده شدهاند تصویرها و عواطفی کاملا ازیادرفته را تداعی میکنند... جنگی که من از آن حرف میزنم، بهیادماندنی است،
چراکه در نوع خود آخرین جنگ بوده است. جنگ داخلی ما، آخرین نوع جنگ نجبا نامیده شده و جنگ جهانی دوم آخرین نوع جنگهای طولانی جهانگیر. جنگ آینده، اگر آنقدر ابله باشیم که بگذاریم رخ دهد، آخرین نوع هرگونه جنگی خواهد بود، کسی بهجا نخواهد ماند تا چیزی به خاطر آورد».
پارسا شهري: جان استنبك، از نويسندگان مطرح قرن بيستم آمريكا و برنده نوبل 1962 در آثار مهم خود زندگی طبقه کارگر آمریکا و کارگران مهاجر را در دوره رکود بزرگ روايت كرده است، گرچه در اواخر عمرش از مواضع سياسياش كناره گرفت و تا جايي پيش رفت كه به دفاع از جنگ ويتنام برخاست و گزارشهايي كه او در دفاع از حضور نظاميان آمريكا در ويتنام نوشت اين نويسنده را مطرود و منفور ساخت. با اينهمه آنطور كه سيروس طاهباز، مترجم استنبك مينويسد استنبك، كسي كه مكتب ناتوراليسم را بار ديگر هويت و معنايي تازه بخشيد، از نويسندگان محبوب و پرمخاطب جهان بوده و در ايران نيز مخاطبان بسيار داشته ازجمله سيروس طاهباز كه مينويسد جان استنبک در روزگار جوانى یکى از محبوبترین نویسندگان جهان در نظر راقم این سطور بود. او در مقدمه ترجمهاش از «مرواريد» به ماجراي دفاع استنبك از جنگ ويتنام اشاره ميكند و مينويسد: «در سال 1968 دست مرگ، رشته جان این نویسنده را برید که چند سالى بود پایش از سفر به شهرهاى گوناگون آمریکا به همراهى سگش به درد آمده بود و سه سال پیش از آن براى دیدار فرزند - و این بار بدون همراهى آن سگ چارلىنام- به
ویتنام رفته بود و گویا براى نجات جان آن فرزند -که «جان» هم نام داشت- از آن قربانگاه، یادداشتهایى نوشته بود و در روزنامه نیویورک هرالد تریبون به چاپ رسانده بود در دفاع از حضور آدمکشان ینگه دنیایى در آنجا، که خلاف رأى و نظر و پسند همه جهانیان، منهاى آن چندهزار یا بیشتر یا کمتر نفراتى که خواننده و خواهنده روزنامه مذکور بودند و هستند؛ واقع شده بود و نویسنده خوشههاى خشم را منفور و ملعون و مطرود گردانیده بود. اما راقم این سطور گرچه از شنیدن انتشار آن یادداشتها دلش به درد آمد اما هرگز ضرورت خواندن آنها را حتى از سر کنجکاوى، در خود نیافت و از آنجا که توانِ دل برکندن از مردان یا زنانى را که از دوران کودکى و جوانى دوست مىداشته است، در خود نمىدید و همچنان هم نمىبیند، مهر آن نویسنده را که پایان کارش را به سال 1961 و چاپ زمستان دلتنگى ما مىداند، در دل خسته اما امیدوار خود حفظ کرد تا هرگاه روزگارى نویسندهاى با آن عشق و شور و توان روزگاران جوانى استنبک از آن سرزمین یا دیگر سرزمینها سر بر کرد، آن مهر به سردى نگراییده را در پاى آثار او بریزد که این انتظار تا لحظه تسوید این سطور باقى ماند». طاهباز يك سال پس از
مرگ استنبك، كتاب «مرگ و زندگى» و آثاري ديگر ازجمله «مروارید» و «اسب سرخ» و «دره دراز» و «راسته کنسروسازان» را ترجمه كرد و اينك اين كتابها همراه با ديگر آثار استنبك در نشر نگاه بهصورت تكجلد و نيز در قالب مجموعهاي قابدار منتشر شدهاند، عناوين اين داستانها از اين قرار است: «مروارید»، «مرگ و زندگی»، «راسته کنسروسازان»، «اسب سرخ»، «دره دراز» با ترجمه سیروس طاهباز، و «روزگاری جنگی در گرفت» با ترجمه محمدرضا پورجعفری، «اتوبوس سرگردان» با ترجمه سعید ایمانی. داستان «مرواريد» آنطوركه طاهباز مينويسد روايتي از يك ماجرايي واقعي است: «کینو»، غواصی فقیر است که مرواریدهایی را از اعماق خلیج جمع میکند، مرواریدهایی که مایحتاج ناچیز زندگی كينو و خانوادهاش را فراهم ميآورند. اما کینو ناگهان با مرواریدی بزرگ و زيبا مواجه ميشود و زندگياش مسير ديگري پيدا ميكند. استنبك اين داستان را از يك افسانه مکزیکی الهام گرفته كه در زمان بازدیدش از مكزيك در سال 1940 شنيده است. «مرگ و زندگي» شامل بخشهاي مختلفي است ازجمله سالها و کارها، خطابه استنبك هنگام دریافـت جایزه نوبل، داستان مولى مورگان و پدرش و چند روايت ديگر. «راسته
کنسروسازان» كه نويسندهاش را صاحب نوبل ادبي كرد، از محبوبترین رمانهای استنبک است که در دنیایی ترکیبی از واقعیت و وهم ميگذرد و مایههایي از طنز و نقد تند اجتماعی دارد. داستان در دوران جنگ جهاني دوم در خیابانی اتفاق ميافتد که حاشیههایش پُر از ماهیهایی است که بناست به کنسرو تبدیل شوند. رمان «اسب سرخ»، رمانی است كه چهار اپيزود از زندگی «جودی» را در برميگيرد كه در مزرعه بزرگ پدرش در کالیفرنیا زندگي ميگذراند و استنبك در اين داستان ارتباط جودي با اسبش و شرايط زندگي مزرعهداران آن منطقه را به تصوير ميكشد. «دره دراز» كه بار نخست در سال 1347 منتشر شد، شامل شش داستان كوتاه است. در «روزگاری جنگی درگرفت»، نويسنده از جنگی سخن میگوید در گذشتهای چندان دور که جنگهای دیگر آن را از اهمیت انداختند. استنبك مينويسد: «من در آن جنگ سهمی داشتم... چون در کسوت خبرنگار جنگی بودم طبعا نمیجنگیدم و جالبتوجه است که چیز زیادی درباره آن بهیاد نمیآورم. خواندن این گزارشهای قدیمی که به وقت خود با هیجان فرستاده شدهاند تصویرها و عواطفی کاملا ازیادرفته را تداعی میکنند... جنگی که من از آن حرف میزنم، بهیادماندنی است،
چراکه در نوع خود آخرین جنگ بوده است. جنگ داخلی ما، آخرین نوع جنگ نجبا نامیده شده و جنگ جهانی دوم آخرین نوع جنگهای طولانی جهانگیر. جنگ آینده، اگر آنقدر ابله باشیم که بگذاریم رخ دهد، آخرین نوع هرگونه جنگی خواهد بود، کسی بهجا نخواهد ماند تا چیزی به خاطر آورد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.