|

پرنده آبي

پدرام سلطانی، از فعالان اقتصادي شناخته‌شده، در كانال خود نكته مهمي را بيان كرده و آن سؤال درباره گروه‌هاي مرجع و ميزان تأثيرگذاري آنهاست؛ اتفاقي كه چندسالي است رخ داده و گروه‌هاي مرجع نظير روزنامه‌نگاران و استادان دانشگاه و... پايگاه خود را بين مردم از دست داده‌اند. او با بررسي تاريخچه اين اتفاق به طور گذرا به تشريح وضعيت كنوني پرداخته است. سلطاني نوشته است: «از نگاه شما، در جامعه ما کدام‌یک از قشرها و گروه‌ها مورد احترام و اعتنای گسترده هستند؟ مردم به دور از نگاه‌های سیاسی و اجتماعی‌شان، به کدام گروه اعتماد دارند و سخنان و رفتار ایشان را می‌پذیرند؟ اگر نظرسنجی انجام شود، کدام قشر یا گروهی در جامعه ایرانی هست که شاخص اعتماد عمومی به آن به میزان بالایی (بیش از دوسوم جامعه) باشد؟ پزشکان؟ دانشگاهیان؟ وکلا؟ روحانیان؟ سیاست‌مداران؟ احزاب؟ کنشگران مدنی؟ بازرگانان؟ نیروهای انتظامی و نظامی؟ صنعتگران؟ نمایندگان مجلس و شوراها؟ مهندسان؟ هنرمندان؟ ورزشکاران؟» و اين فعال شناخته‌شده اقتصادي با بررسي تاريخي و تقسيم‌بندي بين دهه‌هاي مختلف قبل و بعد از انقلاب ادامه داده است: «در دهه‌های دوم و سوم پس از انقلاب سستی حاکمیت قانون و فزونی فساد موجب شد روند کاهش مقبولیت گروه‌ها و اقشار مختلف، به دلیل همدستی بخشی از ایشان در بهره شخصی و گروهی‌بردن از فضای به‌وجودآمده شتاب بیشتری یابد و چهره گروه‌های موجه به‌تدریج ناموجه‌تر جلوه کند. در یک دهه اخیر این روند وارد فاز دیگری شد و به طور مشخص، جنگ قدرت بین گروه‌های مدعی، به تلاش آنان در مقبولیت‌زدایی از خاستگاه کانونی گروه مقابل منجر شد. گروهی که خود را مرکز و محق اصلی سیستم می‌دانست، به عنوان مدافع صف‌آرایی کرد و گروهی دیگر خود را نماینده جامعه مدنی، روشن‌فکران و تحصیل‌کردگان دانست. جنگ مقبولیت‌زدایی در میان این دو گروه به‌تدریج مدعیان دیگری یافت و به نبردی چندگانه تبدیل شد که از هر جبهه از آن شلیک اتهام و تنفر و توهین به گروه‌های پشتیبان جبهه دیگری روانه می‌شد. اما در سال‌های اخیر اتفاق ناخواسته‌تری افتاد و با کمک رسانه‌ای سریع و فراگیر به نام شبکه‌های اجتماعی جریان مقبولیت‌زدایی به میان جامعه کشیده شد». او به تأثير بحران اقتصادي در كنار شبكه‌هاي اجتماعي كه به گستردگي جريان مقبوليت‌زدايي منجر شده، نيز اشاره كرده و نوشته است: «اگر اخبار و موضوعاتی را که در یکی، دو سال گذشته در فضای مجازی پررنگ (اصطلاحا ترند) شدند مرور کنید، درمی‌یابید هر یک از گروه‌ها و قشرهایی که در آغاز این یادداشت برشمردم، به‌شدت زیر سؤال رفته‌اند و به دلایل مختلف، ریزش شدید مقبولیت داشته‌اند. از این‌رو جایگاه اجتماعی همه گروه‌های مرجع به‌شدت افت پیدا کرده است و به‌جرئت می‌توان گفت گروه‌های مرجع در جامعه امروز وجاهت و مقبولیت خود را تا حد زیادی از دست داده‌اند و توده مردم دیگر نگاهی از سر اعتنا و پذیرش به آنها ندارد. افزون بر اين مهار یا مدیریت اعتراضات مردمی در نبود گروه‌های مرجع بسیار پرهزینه (مالی، جانی، سیاسی و امنیتی) و شاید ناممکن باشد». او مطلبش را این‌چنين پايان مي‌دهد: «پاسخی به این پرسش ندارم که چگونه می‌توانیم وجاهت گروه‌های مرجع را ترمیم کنیم. اما مى‌دانم يك ملت بى‌‌برنامه به هر سويى مى‌رود، غير از سويى كه از آنها انتظار دارند».

پدرام سلطانی، از فعالان اقتصادي شناخته‌شده، در كانال خود نكته مهمي را بيان كرده و آن سؤال درباره گروه‌هاي مرجع و ميزان تأثيرگذاري آنهاست؛ اتفاقي كه چندسالي است رخ داده و گروه‌هاي مرجع نظير روزنامه‌نگاران و استادان دانشگاه و... پايگاه خود را بين مردم از دست داده‌اند. او با بررسي تاريخچه اين اتفاق به طور گذرا به تشريح وضعيت كنوني پرداخته است. سلطاني نوشته است: «از نگاه شما، در جامعه ما کدام‌یک از قشرها و گروه‌ها مورد احترام و اعتنای گسترده هستند؟ مردم به دور از نگاه‌های سیاسی و اجتماعی‌شان، به کدام گروه اعتماد دارند و سخنان و رفتار ایشان را می‌پذیرند؟ اگر نظرسنجی انجام شود، کدام قشر یا گروهی در جامعه ایرانی هست که شاخص اعتماد عمومی به آن به میزان بالایی (بیش از دوسوم جامعه) باشد؟ پزشکان؟ دانشگاهیان؟ وکلا؟ روحانیان؟ سیاست‌مداران؟ احزاب؟ کنشگران مدنی؟ بازرگانان؟ نیروهای انتظامی و نظامی؟ صنعتگران؟ نمایندگان مجلس و شوراها؟ مهندسان؟ هنرمندان؟ ورزشکاران؟» و اين فعال شناخته‌شده اقتصادي با بررسي تاريخي و تقسيم‌بندي بين دهه‌هاي مختلف قبل و بعد از انقلاب ادامه داده است: «در دهه‌های دوم و سوم پس از انقلاب سستی حاکمیت قانون و فزونی فساد موجب شد روند کاهش مقبولیت گروه‌ها و اقشار مختلف، به دلیل همدستی بخشی از ایشان در بهره شخصی و گروهی‌بردن از فضای به‌وجودآمده شتاب بیشتری یابد و چهره گروه‌های موجه به‌تدریج ناموجه‌تر جلوه کند. در یک دهه اخیر این روند وارد فاز دیگری شد و به طور مشخص، جنگ قدرت بین گروه‌های مدعی، به تلاش آنان در مقبولیت‌زدایی از خاستگاه کانونی گروه مقابل منجر شد. گروهی که خود را مرکز و محق اصلی سیستم می‌دانست، به عنوان مدافع صف‌آرایی کرد و گروهی دیگر خود را نماینده جامعه مدنی، روشن‌فکران و تحصیل‌کردگان دانست. جنگ مقبولیت‌زدایی در میان این دو گروه به‌تدریج مدعیان دیگری یافت و به نبردی چندگانه تبدیل شد که از هر جبهه از آن شلیک اتهام و تنفر و توهین به گروه‌های پشتیبان جبهه دیگری روانه می‌شد. اما در سال‌های اخیر اتفاق ناخواسته‌تری افتاد و با کمک رسانه‌ای سریع و فراگیر به نام شبکه‌های اجتماعی جریان مقبولیت‌زدایی به میان جامعه کشیده شد». او به تأثير بحران اقتصادي در كنار شبكه‌هاي اجتماعي كه به گستردگي جريان مقبوليت‌زدايي منجر شده، نيز اشاره كرده و نوشته است: «اگر اخبار و موضوعاتی را که در یکی، دو سال گذشته در فضای مجازی پررنگ (اصطلاحا ترند) شدند مرور کنید، درمی‌یابید هر یک از گروه‌ها و قشرهایی که در آغاز این یادداشت برشمردم، به‌شدت زیر سؤال رفته‌اند و به دلایل مختلف، ریزش شدید مقبولیت داشته‌اند. از این‌رو جایگاه اجتماعی همه گروه‌های مرجع به‌شدت افت پیدا کرده است و به‌جرئت می‌توان گفت گروه‌های مرجع در جامعه امروز وجاهت و مقبولیت خود را تا حد زیادی از دست داده‌اند و توده مردم دیگر نگاهی از سر اعتنا و پذیرش به آنها ندارد. افزون بر اين مهار یا مدیریت اعتراضات مردمی در نبود گروه‌های مرجع بسیار پرهزینه (مالی، جانی، سیاسی و امنیتی) و شاید ناممکن باشد». او مطلبش را این‌چنين پايان مي‌دهد: «پاسخی به این پرسش ندارم که چگونه می‌توانیم وجاهت گروه‌های مرجع را ترمیم کنیم. اما مى‌دانم يك ملت بى‌‌برنامه به هر سويى مى‌رود، غير از سويى كه از آنها انتظار دارند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.