پيشکشِ «شريعتيها»
دکتر ناهيد توسلي*
دختري در نوجواني باغچه
در آشنايي يادهاي آبيرنگ
سبز رويش را
در سرزمينِ تبعيدي رداي مرد بلندبالايي
با حسي از دريغ دريغ دريغ
در يادبود شبهايي، سرشار از ستاره،
در معبدي بلند
تا راستاي بيانتهايي آبي آبي آبي آسمان
کنارِ واژههايي غريب،
در غربتستانِ يادهاي سالهاي جواني
مرد مرد مرد
با دستاني، نون و القلم و چهرهاي سوخته.
در آسايشِ يک جنگل سبزينگي
تنهايي خود را ميشِمُرد.
در جمعيت انبوه بودنِ تو اي عزيز!
خطابِ هميشۀ واژۀ تنهايي عزيز عزيز عزيز!
و اينک آيا تو اينجايي؟ ما نيز!
«سو»«سا» هم، با تمامي «احسانَ»ت
با يادهاي روشن مونا و پوران
و با انديشۀ يک آسمان يادهاي
آبي آبي آبي
هيچ آسماني، بيستاره نميماند!
ميگويي: «در روز...؟»
چشمانم کورسويي دارد، ليک
آسمان را، در روز با تمامي ستارهها، ميبيند.
حضورم، در حضورت، ميايستد
عزيز! عزيز! عزيز!
تکرارِ يکنواختِ تکرارها چرا؟ چرا؟ چرا؟
و پاسخ تکرار تکرارها!
همين!همين!همين!
ديشب تکرارِ حضورت امروز تکرارِ يادت
و فردا تکرارِ من را
کجا؟ کجا؟ کجا؟
در زير اين آسمان آبي همهجا، هميشه آبي
با تکرارِ بودنِ سبز تو بودنِ آبي تو
و تکرار يادهاي سپيد
سپيدي چُنين «مردي تنها»
سپيدي بخت دوشيزهاي
که از تمامي ستارههاي عالم
در شب بيانتهايي...
تا جُلجُتا يا جابلقا يا جابلسا
با يک اميد. مينوشتم مينويسم.
بيشباد يادت در کنار باغ ابزرواتوار
در چشمان آن مردِ تنها
در ايستگاه اَسَسَ (assas)
در تنهايي زن/ دختري تنها
که هر روز با شاخهاي توبا با يادت ميزيد...
و نيز آن يک زن/ دختر تنهاي ديگر!
غربتستان را، حضورت ايستاده است
اي عزيز!
حضورت گستردگي خُُنکاي تنفسِ ماهاست
اينجا، لايههاي سخت حضورت پُر ميشود،
حضورت مينشيند کنار همه يادها.
باد ميآيد، اي عزيز! تو را ميآورد
تو در باد شکل ميگيري
باد هم بي تو تنهاست
تو در باد شکل ميپذيري،
حضور شايستهات تمامي بودن است اي عزيز!
آفتاب نيمروزي وُ مهتاب تمامي شبها.
در انجمن تنهايي يک زن
يک شور، يک عشق، يک ياد!
باد چهرهام را مينوازد
دستهايت را باز کردهاي اي عزيز!
اينجا بد بود؟
تاريخ، در بستر خويش ميگدازد
جغرافيا مينويسد
عشق ميتازد هنوز، تنهايي
جايي براي ماندن دارد.
در گوشهاي
در تنهايي جمعيت تو، ما گُُم ميشويم اي عزيز!
چهرهام، درد گرفته است
کسي ميگفت: «در حضور...»
دريغ سبز ميشود آه ميرويد
اشک پشت در ميماند
باد در آينه ميايستد
رويش سبزۀ اشک زير پاهايم ميايستد
دختراني فرزانه پسري فرهيخته
در چنگۀ رويش آب
روياي روز در جانمان ميگسترد
هيچ کجا هواي تو را ندارد، اي عزيز!
اي عزيز، اي عزيز، اي عزيز!
کاش من را مينوشت
کاش دستهايي ما را ميکاشت
همين جا، اي عزيز!
همين جا، زير پاي همين مجسمه
تا چشمهايش را مينوشتيم
تا همۀ روزهاي سبز تو را
همۀ شبهاي آبي تو را
و همۀ ما را !
کاش! اي عزيز! اي عزيز! اي عزيز!
کاش کمي باران ميباريد وُ ما...
پاريس ـ باغ ابزرواتوار
1/6/75 (22 اوت 1996)
* نويسنده، کنشگر حقوق زنان، مديرمسئول «نافه»
دختري در نوجواني باغچه
در آشنايي يادهاي آبيرنگ
سبز رويش را
در سرزمينِ تبعيدي رداي مرد بلندبالايي
با حسي از دريغ دريغ دريغ
در يادبود شبهايي، سرشار از ستاره،
در معبدي بلند
تا راستاي بيانتهايي آبي آبي آبي آسمان
کنارِ واژههايي غريب،
در غربتستانِ يادهاي سالهاي جواني
مرد مرد مرد
با دستاني، نون و القلم و چهرهاي سوخته.
در آسايشِ يک جنگل سبزينگي
تنهايي خود را ميشِمُرد.
در جمعيت انبوه بودنِ تو اي عزيز!
خطابِ هميشۀ واژۀ تنهايي عزيز عزيز عزيز!
و اينک آيا تو اينجايي؟ ما نيز!
«سو»«سا» هم، با تمامي «احسانَ»ت
با يادهاي روشن مونا و پوران
و با انديشۀ يک آسمان يادهاي
آبي آبي آبي
هيچ آسماني، بيستاره نميماند!
ميگويي: «در روز...؟»
چشمانم کورسويي دارد، ليک
آسمان را، در روز با تمامي ستارهها، ميبيند.
حضورم، در حضورت، ميايستد
عزيز! عزيز! عزيز!
تکرارِ يکنواختِ تکرارها چرا؟ چرا؟ چرا؟
و پاسخ تکرار تکرارها!
همين!همين!همين!
ديشب تکرارِ حضورت امروز تکرارِ يادت
و فردا تکرارِ من را
کجا؟ کجا؟ کجا؟
در زير اين آسمان آبي همهجا، هميشه آبي
با تکرارِ بودنِ سبز تو بودنِ آبي تو
و تکرار يادهاي سپيد
سپيدي چُنين «مردي تنها»
سپيدي بخت دوشيزهاي
که از تمامي ستارههاي عالم
در شب بيانتهايي...
تا جُلجُتا يا جابلقا يا جابلسا
با يک اميد. مينوشتم مينويسم.
بيشباد يادت در کنار باغ ابزرواتوار
در چشمان آن مردِ تنها
در ايستگاه اَسَسَ (assas)
در تنهايي زن/ دختري تنها
که هر روز با شاخهاي توبا با يادت ميزيد...
و نيز آن يک زن/ دختر تنهاي ديگر!
غربتستان را، حضورت ايستاده است
اي عزيز!
حضورت گستردگي خُُنکاي تنفسِ ماهاست
اينجا، لايههاي سخت حضورت پُر ميشود،
حضورت مينشيند کنار همه يادها.
باد ميآيد، اي عزيز! تو را ميآورد
تو در باد شکل ميگيري
باد هم بي تو تنهاست
تو در باد شکل ميپذيري،
حضور شايستهات تمامي بودن است اي عزيز!
آفتاب نيمروزي وُ مهتاب تمامي شبها.
در انجمن تنهايي يک زن
يک شور، يک عشق، يک ياد!
باد چهرهام را مينوازد
دستهايت را باز کردهاي اي عزيز!
اينجا بد بود؟
تاريخ، در بستر خويش ميگدازد
جغرافيا مينويسد
عشق ميتازد هنوز، تنهايي
جايي براي ماندن دارد.
در گوشهاي
در تنهايي جمعيت تو، ما گُُم ميشويم اي عزيز!
چهرهام، درد گرفته است
کسي ميگفت: «در حضور...»
دريغ سبز ميشود آه ميرويد
اشک پشت در ميماند
باد در آينه ميايستد
رويش سبزۀ اشک زير پاهايم ميايستد
دختراني فرزانه پسري فرهيخته
در چنگۀ رويش آب
روياي روز در جانمان ميگسترد
هيچ کجا هواي تو را ندارد، اي عزيز!
اي عزيز، اي عزيز، اي عزيز!
کاش من را مينوشت
کاش دستهايي ما را ميکاشت
همين جا، اي عزيز!
همين جا، زير پاي همين مجسمه
تا چشمهايش را مينوشتيم
تا همۀ روزهاي سبز تو را
همۀ شبهاي آبي تو را
و همۀ ما را !
کاش! اي عزيز! اي عزيز! اي عزيز!
کاش کمي باران ميباريد وُ ما...
پاريس ـ باغ ابزرواتوار
1/6/75 (22 اوت 1996)
* نويسنده، کنشگر حقوق زنان، مديرمسئول «نافه»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.