|

حق دسترسي

اين سؤال مطرح است كه آيا دسترسي به اينترنت يك حق بشري است يا يك وسيله لوكس براي تعدادي از افراد بشر؟ درحال‌حاضر بيش از 2.3 ميليارد نفر بدون اينترنت در جهان زندگي مي‌كنند. طبق يک مطالعه جديد، دسترسي رايگان به اينترنت مي‌تواند به‌عنوان يکی‌از حقوق بشر در نظر گرفته شود، زيرا افرادي که قادر به آنلاين‌شدن نيستند -به‌ويژه در کشورهاي درحال‌توسعه- امكان تأثيرگذاري در جهان را ندارند. از آنجا که تعاملات بشري هر روز بيشتر از گذشته به صورت آنلاين صورت مي‌گيرد، آزادي‌هاي اساسي با حذف اين امكان كمتر و كمتر مي‌شود، به‌خصوص اگر برخي از شهروندان به اينترنت دسترسي داشته باشند و برخي ديگر اين امكان برايشان فراهم نشود.
تحقيقات جديد نشان مي‌دهد که اينترنت راهي اساسي براي حمايت از ساير حقوق اساسي بشر مانند زندگي و آزادي خواهد بود و مي‌تواند زندگي انسان‌ها را به صورت حداقلي مناسب‌تر كند. دکتر مورتون رگليتز، مدرس اخلاق جهاني در دانشگاه بيرمنگام، يافته‌هاي خود را - اولين مطالعه در نوع خود - در مجله فلسفه کاربردي منتشر کرده است.
دکتر رگليتز تأكيد كرد: «دسترسي به اينترنت لوکس نيست، بلکه يک حق اخلاقي- انساني است و همه بايد دسترسي بدون نظارت و بدون سانسور به اين رسانه جهاني داشته باشند، حتي دسترسي رايگان براي کساني که قادر به پرداخت هزينه‌هاي آن نيستند. بدون چنين دسترسي‌ای، بسياري از مردم براي تأثيرگذاري و پاسخ‌گويي به قانون‌گذاران و نهادهاي حاکم، فاقد يک روش معني‌دار هستند. اين افراد به سادگي از تصميم‌گيري در قوانيني که بايد از آنها پيروي کنند حذف مي‌شوند. وي افزود: «اکنون استفاده از گفتار آزاد و به‌دست‌آوردن اطلاعات به‌شدت به امكان دسترسي به اينترنت بستگي دارد. بخش عمده‌اي از بحث‌هاي سياسي امروز به صورت آنلاين صورت گرفته و اطلاعات سياسي مرتبط با آن در اينترنت به اشتراک گذاشته مي‌شود؛ به اين معني که ارزش نسبي اين آزادي‌ها براي مردم آفلاين کاهش يافته است».
طبق تحقيقات دکتر رگليتز، اينترنت فرصت بسياري براي حمايت از حقوق اساسي بشر در زندگي، آزادي و حتي حق تسلط بر بدن را فراهم مي‌كند.
وي ضمن تأكيد بر اينكه آنلاين‌بودن اين حقوق را تضمين نمي‌کند، به نمونه‌هايي از تعامل اينترنتي اشاره مي‌کند که به پاسخ‌گويي دولت و مؤسسات کمک کرده است. اين مثال‌ها عبارتند از:
بهار عربي: راه‌هاي جديد گزارش جهاني
مستندکردن خشونت غيرقانوني پليس عليه آمريکايي‌هاي آفريقايي‌تبار در ايالات متحده.
کمپين #MeToo - کمک به «رفع» آزار جنسي زنان توسط مردان قدرتمند.
دکتر رگليتز «حقوق اخلاقي بشر» را بر اساس منافع جهاني تعريف مي‌کند که براي يک زندگي حداقل مناسب و معقول ضروري است.
طبق اين تحقيق به تعدادي از نهادهاي مهم سياسي اطمينان داده است که دسترسي جهاني مقرون‌به‌صرفه است.
ايالت کرالاي هند دسترسي جهاني به اينترنت را يک حق بشري اعلام کرده است و قصد دارد تا سال 2019 آن را براي 35 ميليون نفر از جمعیت خود تأمين کند.
اتحاديه اروپا ابتکارعمل WiFi4EU را براي تأمين دسترسي به اينترنت وايرلس بي‌سيم در سراسر مراکز اصلي زندگي عمومي تا سال 2020 آغاز کرده است.
دسترسي جهاني به اينترنت بخشي از اهداف توسعه پايدار سازمان ملل است که کشورهاي متعهد به سازمان ملل براي دستيابي به دسترسي جهاني به اينترنت در کشورهاي درحال‌توسعه کمک مي‌کنند. اتحاديه بين‌المللي ارتباطات سازمان ملل تخمين زده بود تا پايان سال 2018، 51 درصد از جمعيت هفت ميلياردنفري جهان به اينترنت دسترسي داشته باشند.
بسياري از مردم در مناطق فقيرنشين جهان هنوز دسترسي به اينترنت ندارند، اما با ارزان‌تر‌شدن فناوري، تعداد آنها رو به کاهش است. بااين‌حال، گسترش اينترنت در سال‌هاي اخير کند شده است و نشان مي‌دهد دسترسي جهاني بدون تلاش‌هاي جدي رخ نخواهد داد.
دکتر رگليتز بيان كرد: «دسترسي جهاني به اينترنت نياز به زمين ندارد. دسترسي به امكاناتي مانند وبلاگ‌نويسي، کسب اطلاعات، پيوستن به گروه‌هاي مجازي يا ارسال و دريافت ايميل به جديدترين فناوري اطلاعات نياز ندارد. تلفن‌هاي اينترنت‌دار به مردم امکان دسترسي به اين خدمات را مي‌دهند و ارائه خدمات اينترنتي عمومي، مانند کتابخانه‌هاي عمومي را فراهم ‌می‌كند».
وي افزود: «حق بشر براي دسترسي به اينترنت شبيه به حق جهاني بهداشت است که نمي‌تواند در بالاترين سطح پزشکي جهان باشد، زيرا بسياري از ايالت‌ها و كشورها براي ارائه چنين خدماتي بسيار ضعيف هستند. از كشورهاي فقير خواسته شده است كه خدمات اساسي پزشکي ارائه دهند و در جهت ارائه خدمات با كيفيت بالاتر مراقبت‌هاي بهداشتي تلاش كنند. به‌همين‌ترتيب بايد به تدريج امكان دسترسي به اينترنت و زيرساخت‌هاي فناوري اطلاعات فراهم شود.»

اين سؤال مطرح است كه آيا دسترسي به اينترنت يك حق بشري است يا يك وسيله لوكس براي تعدادي از افراد بشر؟ درحال‌حاضر بيش از 2.3 ميليارد نفر بدون اينترنت در جهان زندگي مي‌كنند. طبق يک مطالعه جديد، دسترسي رايگان به اينترنت مي‌تواند به‌عنوان يکی‌از حقوق بشر در نظر گرفته شود، زيرا افرادي که قادر به آنلاين‌شدن نيستند -به‌ويژه در کشورهاي درحال‌توسعه- امكان تأثيرگذاري در جهان را ندارند. از آنجا که تعاملات بشري هر روز بيشتر از گذشته به صورت آنلاين صورت مي‌گيرد، آزادي‌هاي اساسي با حذف اين امكان كمتر و كمتر مي‌شود، به‌خصوص اگر برخي از شهروندان به اينترنت دسترسي داشته باشند و برخي ديگر اين امكان برايشان فراهم نشود.
تحقيقات جديد نشان مي‌دهد که اينترنت راهي اساسي براي حمايت از ساير حقوق اساسي بشر مانند زندگي و آزادي خواهد بود و مي‌تواند زندگي انسان‌ها را به صورت حداقلي مناسب‌تر كند. دکتر مورتون رگليتز، مدرس اخلاق جهاني در دانشگاه بيرمنگام، يافته‌هاي خود را - اولين مطالعه در نوع خود - در مجله فلسفه کاربردي منتشر کرده است.
دکتر رگليتز تأكيد كرد: «دسترسي به اينترنت لوکس نيست، بلکه يک حق اخلاقي- انساني است و همه بايد دسترسي بدون نظارت و بدون سانسور به اين رسانه جهاني داشته باشند، حتي دسترسي رايگان براي کساني که قادر به پرداخت هزينه‌هاي آن نيستند. بدون چنين دسترسي‌ای، بسياري از مردم براي تأثيرگذاري و پاسخ‌گويي به قانون‌گذاران و نهادهاي حاکم، فاقد يک روش معني‌دار هستند. اين افراد به سادگي از تصميم‌گيري در قوانيني که بايد از آنها پيروي کنند حذف مي‌شوند. وي افزود: «اکنون استفاده از گفتار آزاد و به‌دست‌آوردن اطلاعات به‌شدت به امكان دسترسي به اينترنت بستگي دارد. بخش عمده‌اي از بحث‌هاي سياسي امروز به صورت آنلاين صورت گرفته و اطلاعات سياسي مرتبط با آن در اينترنت به اشتراک گذاشته مي‌شود؛ به اين معني که ارزش نسبي اين آزادي‌ها براي مردم آفلاين کاهش يافته است».
طبق تحقيقات دکتر رگليتز، اينترنت فرصت بسياري براي حمايت از حقوق اساسي بشر در زندگي، آزادي و حتي حق تسلط بر بدن را فراهم مي‌كند.
وي ضمن تأكيد بر اينكه آنلاين‌بودن اين حقوق را تضمين نمي‌کند، به نمونه‌هايي از تعامل اينترنتي اشاره مي‌کند که به پاسخ‌گويي دولت و مؤسسات کمک کرده است. اين مثال‌ها عبارتند از:
بهار عربي: راه‌هاي جديد گزارش جهاني
مستندکردن خشونت غيرقانوني پليس عليه آمريکايي‌هاي آفريقايي‌تبار در ايالات متحده.
کمپين #MeToo - کمک به «رفع» آزار جنسي زنان توسط مردان قدرتمند.
دکتر رگليتز «حقوق اخلاقي بشر» را بر اساس منافع جهاني تعريف مي‌کند که براي يک زندگي حداقل مناسب و معقول ضروري است.
طبق اين تحقيق به تعدادي از نهادهاي مهم سياسي اطمينان داده است که دسترسي جهاني مقرون‌به‌صرفه است.
ايالت کرالاي هند دسترسي جهاني به اينترنت را يک حق بشري اعلام کرده است و قصد دارد تا سال 2019 آن را براي 35 ميليون نفر از جمعیت خود تأمين کند.
اتحاديه اروپا ابتکارعمل WiFi4EU را براي تأمين دسترسي به اينترنت وايرلس بي‌سيم در سراسر مراکز اصلي زندگي عمومي تا سال 2020 آغاز کرده است.
دسترسي جهاني به اينترنت بخشي از اهداف توسعه پايدار سازمان ملل است که کشورهاي متعهد به سازمان ملل براي دستيابي به دسترسي جهاني به اينترنت در کشورهاي درحال‌توسعه کمک مي‌کنند. اتحاديه بين‌المللي ارتباطات سازمان ملل تخمين زده بود تا پايان سال 2018، 51 درصد از جمعيت هفت ميلياردنفري جهان به اينترنت دسترسي داشته باشند.
بسياري از مردم در مناطق فقيرنشين جهان هنوز دسترسي به اينترنت ندارند، اما با ارزان‌تر‌شدن فناوري، تعداد آنها رو به کاهش است. بااين‌حال، گسترش اينترنت در سال‌هاي اخير کند شده است و نشان مي‌دهد دسترسي جهاني بدون تلاش‌هاي جدي رخ نخواهد داد.
دکتر رگليتز بيان كرد: «دسترسي جهاني به اينترنت نياز به زمين ندارد. دسترسي به امكاناتي مانند وبلاگ‌نويسي، کسب اطلاعات، پيوستن به گروه‌هاي مجازي يا ارسال و دريافت ايميل به جديدترين فناوري اطلاعات نياز ندارد. تلفن‌هاي اينترنت‌دار به مردم امکان دسترسي به اين خدمات را مي‌دهند و ارائه خدمات اينترنتي عمومي، مانند کتابخانه‌هاي عمومي را فراهم ‌می‌كند».
وي افزود: «حق بشر براي دسترسي به اينترنت شبيه به حق جهاني بهداشت است که نمي‌تواند در بالاترين سطح پزشکي جهان باشد، زيرا بسياري از ايالت‌ها و كشورها براي ارائه چنين خدماتي بسيار ضعيف هستند. از كشورهاي فقير خواسته شده است كه خدمات اساسي پزشکي ارائه دهند و در جهت ارائه خدمات با كيفيت بالاتر مراقبت‌هاي بهداشتي تلاش كنند. به‌همين‌ترتيب بايد به تدريج امكان دسترسي به اينترنت و زيرساخت‌هاي فناوري اطلاعات فراهم شود.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.