سکوت سفید
کوروش سلیمانی . بازیگر و کارگردان
خیابان/ داخلی/ اتوبوس بیآرتی:
با توجه به انتخاب بهترین مسیر و مناسبترین وسیله تردد، من باید هر روز از حوالی ونک تا میدان ولیعصر با بیآرتی برای رسیدن به تمرین نمایشمان بروم... در «سکوت سفید»، ما قرار است درباره آرامش سلبشده از بشر امروز _ بشر دوران مدرن _ حرف بزنیم و اینکه چقدر ما انسانهای این دوران به آرامش، حوزه شخصی و آزادی هم احترام میگذاریم... و حالا این سفرهای کوتاه با بیآرتی نه فقط برای من در طراحی و میزانسن نمایش بسیار الهامبخش شده، در عین حال، مرا برای بهصحنهآوردن یک نمایش و شکلدادن به «دیالوگی» با مخاطب دراینباره مصممتر کرده است... .
تماشای مردم خسته از کار و مشغله روزانه با نگاههایی سرگردان به یکدیگر، به صفحه گوشی و به پنجرهها که درختان، مغازهها و تابلوها بهسرعت از میان آنها میگذرند، مردمی که برخی روی صندلیها نشسته و بسیاری سرپا و تکیهداده به دیواره اتوبوس یا آویزان از حلقههای نگهدارنده، ایستایی خود را بهسختی کنترل میکنند، دنیایی از داستان و ماجرا با خود دارد... جای تنگِ ایستادن، احترام یا بیاحترامی آدمها به یکدیگر، فشاردادنها موقع سوار و پیادهشدن، نگاههای مزاحم به گوشیهای یکدیگر، بوهای مختلفی که گاه آزاردهنده است و با کمی نظافت و رعایت میتواند رفع شود و... همه اینها مرا بیشتر متوجه موضوع نمایشمان میکند... .
راستی ما چقدر به آرامش یکدیگر احترام میگذاریم؟ آیا با خود هرگز فکر کردهایم جامعه بیتوجه به آزادی و آرامش انسانی چقدر میتواند تحملناپذیر باشد؟ آیا به این موضوع که ما در قبال راحتی یکدیگر چقدر مسئول هستیم، فکر میکنیم؟ اساسا در لابهلای مسائل و درگیریها و مشغلههای متنوع و گاه دشوار روزانه آیا به این دست موضوعات هم باید اندیشید؟ آیا میدانیم فراهمکردن فضایی همراه با احترام برای دیگران وظیفه اجتماعی ماست و ما باید برای اینکه خود نیز از جامعهای امن و راحت بهرهمند باشیم، برای رسیدن به این وضعیت تلاش کنیم؟
من غالبا سوار بر اتوبوس بیآرتی همگانی که مرا به سمت تمرین میبرد، به این مسائل فکر میکنم... و هنگام خیرهشدن به چهرههای خسته مردم، در خیال شیرین خود به شهری میاندیشم که مردم در خیابانها در مواجهه و مکالمه با یکدیگر در خیابان حتما لبخند میزنند. فروشنده، امین خریدار است. مردمان هنگام تصادف خشمگین نشده و ناسزا نمیگویند. در خیابان، فروشگاه، اتوبوس و مترو جوانترها به سالمندان، مردان به زنان و بزرگسالان به کودکان احترام میگذارند. کسی به جای دیگری، به سهم دیگری و به حق دیگری چشم طمع ندارد. همه به حق خود قانع هستند و با کینه و حسرت به داشتههای هم نگاه نمیکنند. شهری که در خیابانهای آن هراس دزدیدهشدن کیف و کوله و موبایل وجود ندارد یا بهسختی ممکن است... شهری با خیابانهای امن و زیبا که مردم با لبخند در آن قدم میزنند. خیابانهایی که روشن و شاد هستند؛ همانگونه که خانههای مردمانش باید باشند... .
میدانم و میدانیم بسیاری از دلایل و زمینههای رسیدن به این «وضعیتِ درست» و همزیستی مهربانانه دست ما نیست و از سوی مدیریتهای کلان شهری، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی باید به آنها اندیشیده شود اما من یقین دارم برای رسیدن به آن «روزهای خوب» وظایفی بر عهده یکایک ما نیز هست که در جای خود بسیار اثرگذار و مهم هستند... .
هر وقت که ذهنم مشغول این فکرهاست، اتوبوس زود به مقصد میرسد... سعی میکنم سریع اما بدون تنهزدن به دیگران پیاده شوم و بعد میروم تا با دوستان هنرمندم ساعاتی نمایشمان «سکوت سفید»مان را تمرین کنیم؛ نمایشی که امیدوارم وظیفهاش را در قبال مردم، در قبال شهروندان درست انجام دهد...
پ.ن: یادمان باشد استفاده از واژههای: ممنونم، بفرمایید، خواهش میکنم، ببخشید و حتی یک لبخند در سکوت در تعاملات روزانه ما هیچ خرجی ندارد اما همینها هم میتواند روز بهتری برای ما در خیابانهای شهر بسازد.گاهی همین واژهها معجزه میکند... .
خیابان/ داخلی/ اتوبوس بیآرتی:
با توجه به انتخاب بهترین مسیر و مناسبترین وسیله تردد، من باید هر روز از حوالی ونک تا میدان ولیعصر با بیآرتی برای رسیدن به تمرین نمایشمان بروم... در «سکوت سفید»، ما قرار است درباره آرامش سلبشده از بشر امروز _ بشر دوران مدرن _ حرف بزنیم و اینکه چقدر ما انسانهای این دوران به آرامش، حوزه شخصی و آزادی هم احترام میگذاریم... و حالا این سفرهای کوتاه با بیآرتی نه فقط برای من در طراحی و میزانسن نمایش بسیار الهامبخش شده، در عین حال، مرا برای بهصحنهآوردن یک نمایش و شکلدادن به «دیالوگی» با مخاطب دراینباره مصممتر کرده است... .
تماشای مردم خسته از کار و مشغله روزانه با نگاههایی سرگردان به یکدیگر، به صفحه گوشی و به پنجرهها که درختان، مغازهها و تابلوها بهسرعت از میان آنها میگذرند، مردمی که برخی روی صندلیها نشسته و بسیاری سرپا و تکیهداده به دیواره اتوبوس یا آویزان از حلقههای نگهدارنده، ایستایی خود را بهسختی کنترل میکنند، دنیایی از داستان و ماجرا با خود دارد... جای تنگِ ایستادن، احترام یا بیاحترامی آدمها به یکدیگر، فشاردادنها موقع سوار و پیادهشدن، نگاههای مزاحم به گوشیهای یکدیگر، بوهای مختلفی که گاه آزاردهنده است و با کمی نظافت و رعایت میتواند رفع شود و... همه اینها مرا بیشتر متوجه موضوع نمایشمان میکند... .
راستی ما چقدر به آرامش یکدیگر احترام میگذاریم؟ آیا با خود هرگز فکر کردهایم جامعه بیتوجه به آزادی و آرامش انسانی چقدر میتواند تحملناپذیر باشد؟ آیا به این موضوع که ما در قبال راحتی یکدیگر چقدر مسئول هستیم، فکر میکنیم؟ اساسا در لابهلای مسائل و درگیریها و مشغلههای متنوع و گاه دشوار روزانه آیا به این دست موضوعات هم باید اندیشید؟ آیا میدانیم فراهمکردن فضایی همراه با احترام برای دیگران وظیفه اجتماعی ماست و ما باید برای اینکه خود نیز از جامعهای امن و راحت بهرهمند باشیم، برای رسیدن به این وضعیت تلاش کنیم؟
من غالبا سوار بر اتوبوس بیآرتی همگانی که مرا به سمت تمرین میبرد، به این مسائل فکر میکنم... و هنگام خیرهشدن به چهرههای خسته مردم، در خیال شیرین خود به شهری میاندیشم که مردم در خیابانها در مواجهه و مکالمه با یکدیگر در خیابان حتما لبخند میزنند. فروشنده، امین خریدار است. مردمان هنگام تصادف خشمگین نشده و ناسزا نمیگویند. در خیابان، فروشگاه، اتوبوس و مترو جوانترها به سالمندان، مردان به زنان و بزرگسالان به کودکان احترام میگذارند. کسی به جای دیگری، به سهم دیگری و به حق دیگری چشم طمع ندارد. همه به حق خود قانع هستند و با کینه و حسرت به داشتههای هم نگاه نمیکنند. شهری که در خیابانهای آن هراس دزدیدهشدن کیف و کوله و موبایل وجود ندارد یا بهسختی ممکن است... شهری با خیابانهای امن و زیبا که مردم با لبخند در آن قدم میزنند. خیابانهایی که روشن و شاد هستند؛ همانگونه که خانههای مردمانش باید باشند... .
میدانم و میدانیم بسیاری از دلایل و زمینههای رسیدن به این «وضعیتِ درست» و همزیستی مهربانانه دست ما نیست و از سوی مدیریتهای کلان شهری، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی باید به آنها اندیشیده شود اما من یقین دارم برای رسیدن به آن «روزهای خوب» وظایفی بر عهده یکایک ما نیز هست که در جای خود بسیار اثرگذار و مهم هستند... .
هر وقت که ذهنم مشغول این فکرهاست، اتوبوس زود به مقصد میرسد... سعی میکنم سریع اما بدون تنهزدن به دیگران پیاده شوم و بعد میروم تا با دوستان هنرمندم ساعاتی نمایشمان «سکوت سفید»مان را تمرین کنیم؛ نمایشی که امیدوارم وظیفهاش را در قبال مردم، در قبال شهروندان درست انجام دهد...
پ.ن: یادمان باشد استفاده از واژههای: ممنونم، بفرمایید، خواهش میکنم، ببخشید و حتی یک لبخند در سکوت در تعاملات روزانه ما هیچ خرجی ندارد اما همینها هم میتواند روز بهتری برای ما در خیابانهای شهر بسازد.گاهی همین واژهها معجزه میکند... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.