|

مسجد سفيد

آناهیتا عباس‌نژاد

میهمان‌نوازی، این وجه مشترک مردم غرب آفریقا و ما خاورمیانه‌ای‌هاست. با معلمان بورکینافاسویی زود گرم می‌گیرم و خودمانی می‌شوم. برایم مانگوی خشک‌شده و میوه‌ای به‌نام «نان میمون» می‌آورند. نان میمون در حقیقت میوه درخت بائوباب است.
من هم هدایای کوچکی که از کانادا آورده‌ام و کتاب‌هایی را که با بودجه دولت فدرال کانادا خریده‌ام، به آنها و به سندیکای معلمان بورکینافاسو می‌دهم. آن‌قدر خرسندند و آن‌قدر تشکر می‌کنند که احساس خوشایند رابین‌هودبودن به من دست می‌دهد. از دولت ثروتمند کانادا می‌ستانم و به مستحقان در کشوری در حال توسعه می‌بخشم. شاید من نیز مانند شاگردان نوجوانم نیاز به قهرمان دارم و به این دلیل ناخودآگاه رابین‌هود افسانه‌ای را برگزیده‌ام.
همراه با همکاران سندیکای معلمان بورکینافاسو در شهر به گشت و گذار می‌پردازیم. مسجدجامع شهر بوبودیولاسو معماری خاص و منحصربه‌فردی دارد که مانند آن را هیچ کجا ندیده‌ام، نه در خاورمیانه و نه در شمال آفریقا. نمای مسجد یکدست سفید است و جابه‌جا میله‌هایی سیاه‌رنگ از دیوار آن بیرون زده است. نه گنبد دارد و نه مناره!
سه هفته بعد در موزه‌ای در ساحل‌عاج با دیدن ماکتی متوجه می‌شوم این سبک معماری خاص کشور مالی و سایر کشورهای ساحل بوده است و روزگاری در آن خطه بسیار رایج. از پله‌های داخل مسجد به پشت بام می‌رویم و عکس‌های لایک‌خور می‌گیریم؛ به‌ویژه با معاون سندیکا که لباس محلی مردان غرب آفریقا را بر تن کرده است. این خصلت‌شان قابل تحسین است؛ مرد و زن لباس‌های سنتی می‌پوشند با رنگ‌های زنده، زرد همچون آفتاب داغ و جان‌بخش این قاره، سرخ مانند خاک رس سرزمین‌شان و آبی همچون آسمان صاف آفریقا بدون لکه‌ای ابر.
آن‌سوتر زنی روی منقلی با زغال غذایی می‌پزد و رهگذری کنارش منتظر آماده‌شدن سفارشش است. نزدیک می‌شویم و کنجکاوانه به بساطش چشم می‌دوزیم. آه... این که… این که… کرم ابریشم است! کرم ابریشم را کباب کرده، لای نان باگت گذاشته و به مشتری تحویل می‌دهد. باز هم سعی می‌کنیم تعجب‌مان را پنهان کنیم. اما همکاران بورکینافاسویی متوجه می‌شوند و توضیح می‌دهند:‌ ما ملت فقیری هستیم. مواد غذایی گران است و به اندازه کافی برای همه موجود نیست. می‌پرسم: شما هم چشیده‌اید؟ ‌همه‌شان امتحان کرده‌اند. کرم ابریشم غذای رایجی است.
در مرکز شهر قدم می‌زنیم. دست‌فروش‌ها همه‌چیز می‌فروشند؛ از قابلمه و اسباب‌بازی گرفته تا مرگ‌ِموش. عجیب‌ترین قلم جنسی که در بساط‌شان می‌بینم، گوشت قرمز است که ​​سر چهارراه‌ها به ماشین‌هایی که رد می‌شوند، می‌فروشند.
وانتی حاوی گوسفند از کنارمان عبور می‌کند. همکار بورکینافاسویی وانت را نشان داده و می‌گوید به‌زودی عید قربان فرامی‌رسد و این مناسبت را همچون کریسمس و عید فطر همه اعم از مسلمان و مسیحی با هم جشن می‌گیرند. می‌گویم: درود بر شما!

میهمان‌نوازی، این وجه مشترک مردم غرب آفریقا و ما خاورمیانه‌ای‌هاست. با معلمان بورکینافاسویی زود گرم می‌گیرم و خودمانی می‌شوم. برایم مانگوی خشک‌شده و میوه‌ای به‌نام «نان میمون» می‌آورند. نان میمون در حقیقت میوه درخت بائوباب است.
من هم هدایای کوچکی که از کانادا آورده‌ام و کتاب‌هایی را که با بودجه دولت فدرال کانادا خریده‌ام، به آنها و به سندیکای معلمان بورکینافاسو می‌دهم. آن‌قدر خرسندند و آن‌قدر تشکر می‌کنند که احساس خوشایند رابین‌هودبودن به من دست می‌دهد. از دولت ثروتمند کانادا می‌ستانم و به مستحقان در کشوری در حال توسعه می‌بخشم. شاید من نیز مانند شاگردان نوجوانم نیاز به قهرمان دارم و به این دلیل ناخودآگاه رابین‌هود افسانه‌ای را برگزیده‌ام.
همراه با همکاران سندیکای معلمان بورکینافاسو در شهر به گشت و گذار می‌پردازیم. مسجدجامع شهر بوبودیولاسو معماری خاص و منحصربه‌فردی دارد که مانند آن را هیچ کجا ندیده‌ام، نه در خاورمیانه و نه در شمال آفریقا. نمای مسجد یکدست سفید است و جابه‌جا میله‌هایی سیاه‌رنگ از دیوار آن بیرون زده است. نه گنبد دارد و نه مناره!
سه هفته بعد در موزه‌ای در ساحل‌عاج با دیدن ماکتی متوجه می‌شوم این سبک معماری خاص کشور مالی و سایر کشورهای ساحل بوده است و روزگاری در آن خطه بسیار رایج. از پله‌های داخل مسجد به پشت بام می‌رویم و عکس‌های لایک‌خور می‌گیریم؛ به‌ویژه با معاون سندیکا که لباس محلی مردان غرب آفریقا را بر تن کرده است. این خصلت‌شان قابل تحسین است؛ مرد و زن لباس‌های سنتی می‌پوشند با رنگ‌های زنده، زرد همچون آفتاب داغ و جان‌بخش این قاره، سرخ مانند خاک رس سرزمین‌شان و آبی همچون آسمان صاف آفریقا بدون لکه‌ای ابر.
آن‌سوتر زنی روی منقلی با زغال غذایی می‌پزد و رهگذری کنارش منتظر آماده‌شدن سفارشش است. نزدیک می‌شویم و کنجکاوانه به بساطش چشم می‌دوزیم. آه... این که… این که… کرم ابریشم است! کرم ابریشم را کباب کرده، لای نان باگت گذاشته و به مشتری تحویل می‌دهد. باز هم سعی می‌کنیم تعجب‌مان را پنهان کنیم. اما همکاران بورکینافاسویی متوجه می‌شوند و توضیح می‌دهند:‌ ما ملت فقیری هستیم. مواد غذایی گران است و به اندازه کافی برای همه موجود نیست. می‌پرسم: شما هم چشیده‌اید؟ ‌همه‌شان امتحان کرده‌اند. کرم ابریشم غذای رایجی است.
در مرکز شهر قدم می‌زنیم. دست‌فروش‌ها همه‌چیز می‌فروشند؛ از قابلمه و اسباب‌بازی گرفته تا مرگ‌ِموش. عجیب‌ترین قلم جنسی که در بساط‌شان می‌بینم، گوشت قرمز است که ​​سر چهارراه‌ها به ماشین‌هایی که رد می‌شوند، می‌فروشند.
وانتی حاوی گوسفند از کنارمان عبور می‌کند. همکار بورکینافاسویی وانت را نشان داده و می‌گوید به‌زودی عید قربان فرامی‌رسد و این مناسبت را همچون کریسمس و عید فطر همه اعم از مسلمان و مسیحی با هم جشن می‌گیرند. می‌گویم: درود بر شما!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.