مسجد سفيد
آناهیتا عباسنژاد
میهماننوازی، این وجه مشترک مردم غرب آفریقا و ما خاورمیانهایهاست. با معلمان بورکینافاسویی زود گرم میگیرم و خودمانی میشوم. برایم مانگوی خشکشده و میوهای بهنام «نان میمون» میآورند. نان میمون در حقیقت میوه درخت بائوباب است.
من هم هدایای کوچکی که از کانادا آوردهام و کتابهایی را که با بودجه دولت فدرال کانادا خریدهام، به آنها و به سندیکای معلمان بورکینافاسو میدهم. آنقدر خرسندند و آنقدر تشکر میکنند که احساس خوشایند رابینهودبودن به من دست میدهد. از دولت ثروتمند کانادا میستانم و به مستحقان در کشوری در حال توسعه میبخشم. شاید من نیز مانند شاگردان نوجوانم نیاز به قهرمان دارم و به این دلیل ناخودآگاه رابینهود افسانهای را برگزیدهام.
همراه با همکاران سندیکای معلمان بورکینافاسو در شهر به گشت و گذار میپردازیم. مسجدجامع شهر بوبودیولاسو معماری خاص و منحصربهفردی دارد که مانند آن را هیچ کجا ندیدهام، نه در خاورمیانه و نه در شمال آفریقا. نمای مسجد یکدست سفید است و جابهجا میلههایی سیاهرنگ از دیوار آن بیرون زده است. نه گنبد دارد و نه مناره!
سه هفته بعد در موزهای در ساحلعاج با دیدن ماکتی متوجه میشوم این سبک معماری خاص کشور مالی و سایر کشورهای ساحل بوده است و روزگاری در آن خطه بسیار رایج. از پلههای داخل مسجد به پشت بام میرویم و عکسهای لایکخور میگیریم؛ بهویژه با معاون سندیکا که لباس محلی مردان غرب آفریقا را بر تن کرده است. این خصلتشان قابل تحسین است؛ مرد و زن لباسهای سنتی میپوشند با رنگهای زنده، زرد همچون آفتاب داغ و جانبخش این قاره، سرخ مانند خاک رس سرزمینشان و آبی همچون آسمان صاف آفریقا بدون لکهای ابر.
آنسوتر زنی روی منقلی با زغال غذایی میپزد و رهگذری کنارش منتظر آمادهشدن سفارشش است. نزدیک میشویم و کنجکاوانه به بساطش چشم میدوزیم. آه... این که… این که… کرم ابریشم است! کرم ابریشم را کباب کرده، لای نان باگت گذاشته و به مشتری تحویل میدهد. باز هم سعی میکنیم تعجبمان را پنهان کنیم. اما همکاران بورکینافاسویی متوجه میشوند و توضیح میدهند: ما ملت فقیری هستیم. مواد غذایی گران است و به اندازه کافی برای همه موجود نیست. میپرسم: شما هم چشیدهاید؟ همهشان امتحان کردهاند. کرم ابریشم غذای رایجی است.
در مرکز شهر قدم میزنیم. دستفروشها همهچیز میفروشند؛ از قابلمه و اسباببازی گرفته تا مرگِموش. عجیبترین قلم جنسی که در بساطشان میبینم، گوشت قرمز است که سر چهارراهها به ماشینهایی که رد میشوند، میفروشند.
وانتی حاوی گوسفند از کنارمان عبور میکند. همکار بورکینافاسویی وانت را نشان داده و میگوید بهزودی عید قربان فرامیرسد و این مناسبت را همچون کریسمس و عید فطر همه اعم از مسلمان و مسیحی با هم جشن میگیرند. میگویم: درود بر شما!
میهماننوازی، این وجه مشترک مردم غرب آفریقا و ما خاورمیانهایهاست. با معلمان بورکینافاسویی زود گرم میگیرم و خودمانی میشوم. برایم مانگوی خشکشده و میوهای بهنام «نان میمون» میآورند. نان میمون در حقیقت میوه درخت بائوباب است.
من هم هدایای کوچکی که از کانادا آوردهام و کتابهایی را که با بودجه دولت فدرال کانادا خریدهام، به آنها و به سندیکای معلمان بورکینافاسو میدهم. آنقدر خرسندند و آنقدر تشکر میکنند که احساس خوشایند رابینهودبودن به من دست میدهد. از دولت ثروتمند کانادا میستانم و به مستحقان در کشوری در حال توسعه میبخشم. شاید من نیز مانند شاگردان نوجوانم نیاز به قهرمان دارم و به این دلیل ناخودآگاه رابینهود افسانهای را برگزیدهام.
همراه با همکاران سندیکای معلمان بورکینافاسو در شهر به گشت و گذار میپردازیم. مسجدجامع شهر بوبودیولاسو معماری خاص و منحصربهفردی دارد که مانند آن را هیچ کجا ندیدهام، نه در خاورمیانه و نه در شمال آفریقا. نمای مسجد یکدست سفید است و جابهجا میلههایی سیاهرنگ از دیوار آن بیرون زده است. نه گنبد دارد و نه مناره!
سه هفته بعد در موزهای در ساحلعاج با دیدن ماکتی متوجه میشوم این سبک معماری خاص کشور مالی و سایر کشورهای ساحل بوده است و روزگاری در آن خطه بسیار رایج. از پلههای داخل مسجد به پشت بام میرویم و عکسهای لایکخور میگیریم؛ بهویژه با معاون سندیکا که لباس محلی مردان غرب آفریقا را بر تن کرده است. این خصلتشان قابل تحسین است؛ مرد و زن لباسهای سنتی میپوشند با رنگهای زنده، زرد همچون آفتاب داغ و جانبخش این قاره، سرخ مانند خاک رس سرزمینشان و آبی همچون آسمان صاف آفریقا بدون لکهای ابر.
آنسوتر زنی روی منقلی با زغال غذایی میپزد و رهگذری کنارش منتظر آمادهشدن سفارشش است. نزدیک میشویم و کنجکاوانه به بساطش چشم میدوزیم. آه... این که… این که… کرم ابریشم است! کرم ابریشم را کباب کرده، لای نان باگت گذاشته و به مشتری تحویل میدهد. باز هم سعی میکنیم تعجبمان را پنهان کنیم. اما همکاران بورکینافاسویی متوجه میشوند و توضیح میدهند: ما ملت فقیری هستیم. مواد غذایی گران است و به اندازه کافی برای همه موجود نیست. میپرسم: شما هم چشیدهاید؟ همهشان امتحان کردهاند. کرم ابریشم غذای رایجی است.
در مرکز شهر قدم میزنیم. دستفروشها همهچیز میفروشند؛ از قابلمه و اسباببازی گرفته تا مرگِموش. عجیبترین قلم جنسی که در بساطشان میبینم، گوشت قرمز است که سر چهارراهها به ماشینهایی که رد میشوند، میفروشند.
وانتی حاوی گوسفند از کنارمان عبور میکند. همکار بورکینافاسویی وانت را نشان داده و میگوید بهزودی عید قربان فرامیرسد و این مناسبت را همچون کریسمس و عید فطر همه اعم از مسلمان و مسیحی با هم جشن میگیرند. میگویم: درود بر شما!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.