كوههاي كودكي
«دهكده گرانا در حاشيه يكي از آن درههايي قرار داشت كه كساني كه از كنارشان ميگذرند آنها را بياهميت شمرده و ناديده ميگيرند، و در ميان قلعههاي خاكستري تيره بالاي سرش و تختهسنگي كه از پايين راه دسترسي به آن را مسدود ميكرد به طور كامل گير افتاده بود. بالاي تخته سنگ، خرابه برجي هنوز بر دشتهاي پوشيده از علف مشرف بود. جادهاي خاكي از بزرگراه اصلي منطقهاي جدا ميشد و با شيب تند و مسيري پرپيچ تا پاي برج بالا ميرفت؛ بعد، پس از عبور از برج، از شيب جاده كاسته ميشد و جاده از كناره كوه بالا ميرفت و از ميانه دره بزرگ وارد آن ميشد و سپس با سراشيبي ملايم ادامه مييافت. اولينبار كه از اين راه رفتيم ژوئيه 1984 بود».
اين آغاز رمان «هشت كوه» از نويسنده ايتاليايي، پائولو كنيهتي است كه با ترجمه ميلاد زكريا در نشر مركز منتشر شده است. پائولو كنيهتي از نويسندگان معاصر ايتاليا است كه در سال 1978 در ميلان متولد شد و از اوايل قرن بيستويكم تا امروز چندين مجموعه داستان و سفرنامه به چاپ رسانده است.
«هشت كوه» عنوان اولين رمان كنيهتي است كه پس از انتشارش با اقبال زيادي روبهرو شد و بيش از يك سال در فهرست كتابهاي پرفروش ايتاليا باقي ماند و در سال 2017 جايزه استرگا، معتبرترين جايزه ادبي ايتاليا را براي نويسندهاش به همراه آورد.
در بخشي ديگر از اين رمان ميخوانيم: «تا ماه اوت سقف خانه ساخته شده بود. سقف از دو لايه تخته تشكيل شده بود كه با يك ورق آهني و عايقبندي از هم جدا شده بودند. از بيرون با توفالهاي چوب سياهكاج پوشيده شده بود، كه روي يكديگر قرار گرفته و بينشان شيارهايي تعبيه شده بود كه آب از داخل آنها جاري شود و پايين بريزد؛ از داخل صفحاتي از جنس چوپ صنوبر. سياه كاج از خانه در مقابل باران محافظت ميكرد؛ صنوبر گرما را حفظ ميكرد. تصميم گرفته بوديم سوراخي براي نورگير در سقف نگذاريم تا حتي در اوج تابستان داخل خانه سايه باشد. از پنجرههاي رو به شمال هم آفتاب مستقيم وارد نميشد، اما وقتي آدم از آنها به بيرون نگاه ميكرد كوهها در مقابلش ديده ميشدند كه در سمت مقابل درياچه بالا ميرفتند، و با نوري تقريبا سفيد ميدرخشيدند. روشني رخنمونها و خردهسنگها در اين فصل كوركننده بود. نوري كه از پنجره وارد ميشد از آنجا ميآمد، انگار كه آينه باشد. اين روش خانهسازي در سمت وارونه است.»
كنيهتي رمانش را به شيوه رمانهاي كلاسيك نوشته و در آن با تصويري از كوهها و درهها روبهرو هستيم.
«هشت كوه» تاكنون در بيش از چهل كشور منتشر شده و برنده جوايز مختلفي از جمله جايزه مديسي براي ترجمه فرانسه و جايزه بهترين ترجمه انگليسي انجمن قلم در سال 2018 شده است.
در بخشي از پيشدرآمد كتاب درباره پدر كارخانهداري كه به كوهنوردي ميرود آمده: «پدرم براي كوهنوردي روش مخصوص خودش را داشت: با كمترين برنامهريزي، سرشار از لجاجت و تكبر. بيپروا صعود ميكرد، بدون تنظيم سرعت، هميشه در رقابت با كسي يا چيزي، و وقتي راه به نظرش بيش از حد طولاني ميرسيد از تندترين شيبها ميانبر ميزد. آدم همراه او كه بود توقف ممنوع بود -شكايت از گرسنگي يا سرما هم همينطور- اما خواندن ترانهاي قشنگ مجاز بود، به خصوص وقتي در توفان يا مهي سنگين گير افتاده بوديم.
همينطور برآوردن فرياد شادي وقتي كه خودمان را به ميان دشتي پربرف پرتاب ميكرديم. مادرم كه از دوران كودكي پدرم را ميشناخت، ميگفت كه او حتي آن موقع هم منتظر كسي نميماند، بس كه مصمم بود به هر كسي كه لحظهاي آن بالاها به چشمش خورده بود برسد: تنها چيزي در ديگران كه چشم او را ميگرفت پاهاي قوي بود...».
«دهكده گرانا در حاشيه يكي از آن درههايي قرار داشت كه كساني كه از كنارشان ميگذرند آنها را بياهميت شمرده و ناديده ميگيرند، و در ميان قلعههاي خاكستري تيره بالاي سرش و تختهسنگي كه از پايين راه دسترسي به آن را مسدود ميكرد به طور كامل گير افتاده بود. بالاي تخته سنگ، خرابه برجي هنوز بر دشتهاي پوشيده از علف مشرف بود. جادهاي خاكي از بزرگراه اصلي منطقهاي جدا ميشد و با شيب تند و مسيري پرپيچ تا پاي برج بالا ميرفت؛ بعد، پس از عبور از برج، از شيب جاده كاسته ميشد و جاده از كناره كوه بالا ميرفت و از ميانه دره بزرگ وارد آن ميشد و سپس با سراشيبي ملايم ادامه مييافت. اولينبار كه از اين راه رفتيم ژوئيه 1984 بود».
اين آغاز رمان «هشت كوه» از نويسنده ايتاليايي، پائولو كنيهتي است كه با ترجمه ميلاد زكريا در نشر مركز منتشر شده است. پائولو كنيهتي از نويسندگان معاصر ايتاليا است كه در سال 1978 در ميلان متولد شد و از اوايل قرن بيستويكم تا امروز چندين مجموعه داستان و سفرنامه به چاپ رسانده است.
«هشت كوه» عنوان اولين رمان كنيهتي است كه پس از انتشارش با اقبال زيادي روبهرو شد و بيش از يك سال در فهرست كتابهاي پرفروش ايتاليا باقي ماند و در سال 2017 جايزه استرگا، معتبرترين جايزه ادبي ايتاليا را براي نويسندهاش به همراه آورد.
در بخشي ديگر از اين رمان ميخوانيم: «تا ماه اوت سقف خانه ساخته شده بود. سقف از دو لايه تخته تشكيل شده بود كه با يك ورق آهني و عايقبندي از هم جدا شده بودند. از بيرون با توفالهاي چوب سياهكاج پوشيده شده بود، كه روي يكديگر قرار گرفته و بينشان شيارهايي تعبيه شده بود كه آب از داخل آنها جاري شود و پايين بريزد؛ از داخل صفحاتي از جنس چوپ صنوبر. سياه كاج از خانه در مقابل باران محافظت ميكرد؛ صنوبر گرما را حفظ ميكرد. تصميم گرفته بوديم سوراخي براي نورگير در سقف نگذاريم تا حتي در اوج تابستان داخل خانه سايه باشد. از پنجرههاي رو به شمال هم آفتاب مستقيم وارد نميشد، اما وقتي آدم از آنها به بيرون نگاه ميكرد كوهها در مقابلش ديده ميشدند كه در سمت مقابل درياچه بالا ميرفتند، و با نوري تقريبا سفيد ميدرخشيدند. روشني رخنمونها و خردهسنگها در اين فصل كوركننده بود. نوري كه از پنجره وارد ميشد از آنجا ميآمد، انگار كه آينه باشد. اين روش خانهسازي در سمت وارونه است.»
كنيهتي رمانش را به شيوه رمانهاي كلاسيك نوشته و در آن با تصويري از كوهها و درهها روبهرو هستيم.
«هشت كوه» تاكنون در بيش از چهل كشور منتشر شده و برنده جوايز مختلفي از جمله جايزه مديسي براي ترجمه فرانسه و جايزه بهترين ترجمه انگليسي انجمن قلم در سال 2018 شده است.
در بخشي از پيشدرآمد كتاب درباره پدر كارخانهداري كه به كوهنوردي ميرود آمده: «پدرم براي كوهنوردي روش مخصوص خودش را داشت: با كمترين برنامهريزي، سرشار از لجاجت و تكبر. بيپروا صعود ميكرد، بدون تنظيم سرعت، هميشه در رقابت با كسي يا چيزي، و وقتي راه به نظرش بيش از حد طولاني ميرسيد از تندترين شيبها ميانبر ميزد. آدم همراه او كه بود توقف ممنوع بود -شكايت از گرسنگي يا سرما هم همينطور- اما خواندن ترانهاي قشنگ مجاز بود، به خصوص وقتي در توفان يا مهي سنگين گير افتاده بوديم.
همينطور برآوردن فرياد شادي وقتي كه خودمان را به ميان دشتي پربرف پرتاب ميكرديم. مادرم كه از دوران كودكي پدرم را ميشناخت، ميگفت كه او حتي آن موقع هم منتظر كسي نميماند، بس كه مصمم بود به هر كسي كه لحظهاي آن بالاها به چشمش خورده بود برسد: تنها چيزي در ديگران كه چشم او را ميگرفت پاهاي قوي بود...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.