دور دنیا
تصویر پناهجویان غرقشده به چه درد میخورد؟
روزنامه گاردین در یادداشتی با عنوان «تصاویر مهاجران مرده غمخواری مرا بر میانگیزد، اما چه فایدهای دارد؟»، به موضوع انتشار عکس تکاندهندهای از جنازه غرقشده یک پدر و دختربچه السالوادوری واکنش نشان داده است که سطرهایی از آن را میخوانیم. گزارشی در سال 2018 نشان داد که گشت مرزی آمریکا مخازن آبی به حجم سههزارو 856 گالن را که در بیابان (مرز آمریکا و مکزیک) برای زندهماندن مهاجران وجود داشت، نابود کرده است و اسکات وارن یک داوطلب گروه «مرگ بس است» برای رساندن آب و غذا به دو مهاجر غیرقانونی بازداشت شد. او این دو نفر را در منطقهای پیدا کرده بود که فقط در سال گذشته جسد 32 پناهجو در آنجا پیدا شده است. وارن با مجازات 20 سال زندان مواجه است... چون دو نفر را که با مرگ دستوپنجه نرم میکردند، نجات داده. بنابراین وقتی عکس جسد بیجان اسکار آلبرتو مارتینز رامیرز 26ساله و دختر 23ماههاش انجی والریا را میبینیم که صورتشان در آب رودخانه ریوگرانده (در مرز آمريكا و مکزیک) فرو رفته، مهم است از این واقعیت رمزگشایی کنیم که واقعا چه چیزی برای ما تکاندهنده است. همانطور که پرونده وارن نشان میدهد، این قبیل مرگها با توجه به
روند معمول اصلا خبر محسوب نمیشوند... نه فقط میدانیم این چیزها اتفاق میافتد و مدتهاست که دارد اتفاق میافتد، این را هم میدانیم که تصادفی نیست و در صورتی میتوان از آنها پیشگیری کرد که ما، به عنوان یک جامعه، ارادهای برای پایاندادن به وقوع این اتفاقات داشته باشیم. این تصاویر تراژیک، خبر است چون انسانبودن افراد ازدسترفته چنان بهطور معمول و روزمره انکار شده که وجود شواهدی دال بر اینکه آنها «سوسک» یا «حیوان» یا «بیگانه» یا «غیرقانونی» یا «موش صحرایی» یا «جانور موذی» نیستند، بلکه واقعا انسان هستند موضوعی جدید و بیسابقه بهنظر میرسد... . همدردی و غمخواری باید مقدمه اتحاد و همبستگی باشد. موضوع وارن باید وجدانهای حساس را برانگیزد و به نوعی رادیکالیزه کند... واقعیت این است که گرچه ترامپ شرایط بد را تشدید کرده، او نبوده که این وضع را پدید آورده و نکته دوم اینکه مسئله بزرگتر و فراتر از آمریکاست؛ این یک تراژدی جهانی است.
تصویر پناهجویان غرقشده به چه درد میخورد؟
روزنامه گاردین در یادداشتی با عنوان «تصاویر مهاجران مرده غمخواری مرا بر میانگیزد، اما چه فایدهای دارد؟»، به موضوع انتشار عکس تکاندهندهای از جنازه غرقشده یک پدر و دختربچه السالوادوری واکنش نشان داده است که سطرهایی از آن را میخوانیم. گزارشی در سال 2018 نشان داد که گشت مرزی آمریکا مخازن آبی به حجم سههزارو 856 گالن را که در بیابان (مرز آمریکا و مکزیک) برای زندهماندن مهاجران وجود داشت، نابود کرده است و اسکات وارن یک داوطلب گروه «مرگ بس است» برای رساندن آب و غذا به دو مهاجر غیرقانونی بازداشت شد. او این دو نفر را در منطقهای پیدا کرده بود که فقط در سال گذشته جسد 32 پناهجو در آنجا پیدا شده است. وارن با مجازات 20 سال زندان مواجه است... چون دو نفر را که با مرگ دستوپنجه نرم میکردند، نجات داده. بنابراین وقتی عکس جسد بیجان اسکار آلبرتو مارتینز رامیرز 26ساله و دختر 23ماههاش انجی والریا را میبینیم که صورتشان در آب رودخانه ریوگرانده (در مرز آمريكا و مکزیک) فرو رفته، مهم است از این واقعیت رمزگشایی کنیم که واقعا چه چیزی برای ما تکاندهنده است. همانطور که پرونده وارن نشان میدهد، این قبیل مرگها با توجه به
روند معمول اصلا خبر محسوب نمیشوند... نه فقط میدانیم این چیزها اتفاق میافتد و مدتهاست که دارد اتفاق میافتد، این را هم میدانیم که تصادفی نیست و در صورتی میتوان از آنها پیشگیری کرد که ما، به عنوان یک جامعه، ارادهای برای پایاندادن به وقوع این اتفاقات داشته باشیم. این تصاویر تراژیک، خبر است چون انسانبودن افراد ازدسترفته چنان بهطور معمول و روزمره انکار شده که وجود شواهدی دال بر اینکه آنها «سوسک» یا «حیوان» یا «بیگانه» یا «غیرقانونی» یا «موش صحرایی» یا «جانور موذی» نیستند، بلکه واقعا انسان هستند موضوعی جدید و بیسابقه بهنظر میرسد... . همدردی و غمخواری باید مقدمه اتحاد و همبستگی باشد. موضوع وارن باید وجدانهای حساس را برانگیزد و به نوعی رادیکالیزه کند... واقعیت این است که گرچه ترامپ شرایط بد را تشدید کرده، او نبوده که این وضع را پدید آورده و نکته دوم اینکه مسئله بزرگتر و فراتر از آمریکاست؛ این یک تراژدی جهانی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.