جُرم
«آمرزش زمینی» داستان بلندی است از یعقوب یادعلی که بهتازگی در نشر نیلوفر منتشر شده است. یادعلی در این تازهترین اثر داستانی خود به سراغ زندانیان و محیط زندان رفته است. شخصیتهای داستان او زندانیانی هستند با جرمهای مختلف؛ از قتل و سرقت گرفته تا جرمهای مالی و دیگر جرمها. راوی داستان یکی از همین زندانیان است. او نویسنده است و ماجرایی پای او را درحالیکه عید و تعطیلات نوروز نزدیک است، به زندان کشانده است. جرم راوی البته هنوز ثابت نشده است و امیدوار است بیرون زندان با پیگیریهای همسر و وکیلش مسئله حل شود. از طرفی دمِ عید است و کمکم همهجا دارد به حالت تعطیل و نیمهتعطیل درمیآید و معلوم نیست فعلا بشود کاری کرد. راوی عجالتا در زندان است. او را به بندِ سالمندان میبرند. آنجا با کسی به نام سهیل آشنا میشود و دیدن ردوبدلکردن کاغذی میان سهیل و یکی از زندانیان دیگر راوی را کنجکاو میکند که راز این کاغذ چیست. کاغذ را پیدا میکند و میخواند. گویی پای ماجرایی عاشقانه در میان است. اما باید صبر کرد و پیشتر رفت تا ابعاد ماجرا آشکار شود. از آنجا که داستان سهیل آغاز میشود راوی اصلی داستان جای خود را به راویان
دیگری میدهد که از خلال مجموعهای از نامههای مرتبط با قضیه سهیل داستان را نقل میکنند. نامهها از آدمهای مختلف مرتبط با پرونده است و یادعلی در هر نامه برحسب شخصیت نویسنده آن شکلی از نثر و زبان و لحن را به کار برده و حتی نامهای را عامدانه از غلطهای املایی فراوان انباشته است. در پایان باز همان راوی اصلی، اینبار پس از آزادی از زندان، رشته روایت را به دست میگیرد و داستان به صورت یادداشتهایی که با روزشمار آزادی راوی از زندان تیتر خوردهاند، ادامه مییابد. این بخش پایانی با یادداشت «روز اول آزادی» آغاز میشود و با «روزی از روزها» به پایان میرسد. داستان «آمرزش زمینی» از چهار بخش تشکیل شده است. در آغاز داستان و پیش از شروع ماجرای سهیل، تصویری از زندگی روزمره زندانیان، ویژگیهای شخصیتی آنها و برخی آداب و رسوم و سلسلهمراتب زندان به دست داده شده و فضای زندان و مراودات زندانیان با یکدیگر شرح داده شده است. نویسنده روی بعضی شخصیتهای گذری داستان هم مکث میکند و شمایی کلی از خصوصیات آنها به دست میدهد و بعضی شخصیتهای زندان را هم در لحظه مواجهه اول راوی با آنها و هم بر اساس شناختی که راوی بعدها از آنها پیدا
کرده به خواننده معرفی میکند و آنچه در لحظه اول میبیند و آنچه را بعدا درمییابد بهصورت همزمان و موجز نقل میکند. آنچه میآید سطرهایی است از این داستان: «توی قرنطینه، میانسالِ حراف بهم گفته بود یکی دو روز دیگر میبرندم بند دو، قاطی مالیها و آنها که جرم سبک دارند؛ دلهدزدها، حبسیهای دیه و مهریه و امثال آن. بند یک مربوط به قتل، قاچاق، سرقت مسلحانه و این تیپ جرائم است، بند شرورها. نشانی از شرارت در صورت سهیل نمیبینم، یا جلال، دیگر قتلی بند. هر دو کارت ملی دارند: صورتهای سفید ماستی آفتابندیده. کارت جلال ملیتر است چون چند سال بیشتر حبس کشیده. سهیل موقع هواخوری میتواند چند ساعت توی آفتاب باشد ولی جلال پنج شش سال است هواخوری نمیرود، به خواست خودش. آق نریمان و مندی و ژنرال سبزهاند. ظاهرا خیلی وقت نیست اینجا مهماناند. بیستوچهار ساعت از مهمانی نگذشته میبینم که ارشد همه حساب میشوند؛ مثل ارشد دورهی سربازی. حرفشان دررو دارد و همهجا در اولویت هستند؛ جیرهی غذایی بیشتری میگیرند، بهترین تختها را برمیدارند، وقت اختلاطهای سرشبی و عصرگاهی بالای مجلس مینشینند، کسی روی حرفشان حرف نمیآورد، هرکدام
از کانالهای تلویزیون را که بخواهند انتخاب میکنند، و ته نگاهشان یکجور بیحسی به ظاهر امیدوارانه هست. این را چند روز که بگذرد کشف میکنم؛ اول توی نگاه سهیل، بعد جلال. حتا نگهبان عنقه هم حرمتشان را نگه میدارد. سهیل میگوید با جلال توی بند یک همکاسه و هماتاق بوده و همین چند وقت پیش با هم آمدهاند بند سالمندان. جلال بالای پنجاه است. سهیل میگوید: تو عروسی وسط دعوا یکی پسرعموش رو زده، افتاده گردن جلال. میگفت دعوای فامیلی دارن و عموش صد جور شاهد جور کرده. سهیل میگوید: چند سال بند یک بودم. شده بود خونهم. هر روز با جلال میرفتم آشپزخونه که یادم بره.
صبح دیده بودم جلال یک ساعت قبل از بازشدن هواخوری، قبل از بیدارشدن بقیه، رفت ایستاد دم درِ بند و نگهبان را صدا زد تا در را باز کند. یک هفته که بگذرد میفهمم هر روز کارش همین است: هوا روشن نشده میرود، هوا تاریک شده برمیگردد، هفت روز هفته، بیتعطیلی، حتا روز عید.»
«آمرزش زمینی» داستان بلندی است از یعقوب یادعلی که بهتازگی در نشر نیلوفر منتشر شده است. یادعلی در این تازهترین اثر داستانی خود به سراغ زندانیان و محیط زندان رفته است. شخصیتهای داستان او زندانیانی هستند با جرمهای مختلف؛ از قتل و سرقت گرفته تا جرمهای مالی و دیگر جرمها. راوی داستان یکی از همین زندانیان است. او نویسنده است و ماجرایی پای او را درحالیکه عید و تعطیلات نوروز نزدیک است، به زندان کشانده است. جرم راوی البته هنوز ثابت نشده است و امیدوار است بیرون زندان با پیگیریهای همسر و وکیلش مسئله حل شود. از طرفی دمِ عید است و کمکم همهجا دارد به حالت تعطیل و نیمهتعطیل درمیآید و معلوم نیست فعلا بشود کاری کرد. راوی عجالتا در زندان است. او را به بندِ سالمندان میبرند. آنجا با کسی به نام سهیل آشنا میشود و دیدن ردوبدلکردن کاغذی میان سهیل و یکی از زندانیان دیگر راوی را کنجکاو میکند که راز این کاغذ چیست. کاغذ را پیدا میکند و میخواند. گویی پای ماجرایی عاشقانه در میان است. اما باید صبر کرد و پیشتر رفت تا ابعاد ماجرا آشکار شود. از آنجا که داستان سهیل آغاز میشود راوی اصلی داستان جای خود را به راویان
دیگری میدهد که از خلال مجموعهای از نامههای مرتبط با قضیه سهیل داستان را نقل میکنند. نامهها از آدمهای مختلف مرتبط با پرونده است و یادعلی در هر نامه برحسب شخصیت نویسنده آن شکلی از نثر و زبان و لحن را به کار برده و حتی نامهای را عامدانه از غلطهای املایی فراوان انباشته است. در پایان باز همان راوی اصلی، اینبار پس از آزادی از زندان، رشته روایت را به دست میگیرد و داستان به صورت یادداشتهایی که با روزشمار آزادی راوی از زندان تیتر خوردهاند، ادامه مییابد. این بخش پایانی با یادداشت «روز اول آزادی» آغاز میشود و با «روزی از روزها» به پایان میرسد. داستان «آمرزش زمینی» از چهار بخش تشکیل شده است. در آغاز داستان و پیش از شروع ماجرای سهیل، تصویری از زندگی روزمره زندانیان، ویژگیهای شخصیتی آنها و برخی آداب و رسوم و سلسلهمراتب زندان به دست داده شده و فضای زندان و مراودات زندانیان با یکدیگر شرح داده شده است. نویسنده روی بعضی شخصیتهای گذری داستان هم مکث میکند و شمایی کلی از خصوصیات آنها به دست میدهد و بعضی شخصیتهای زندان را هم در لحظه مواجهه اول راوی با آنها و هم بر اساس شناختی که راوی بعدها از آنها پیدا
کرده به خواننده معرفی میکند و آنچه در لحظه اول میبیند و آنچه را بعدا درمییابد بهصورت همزمان و موجز نقل میکند. آنچه میآید سطرهایی است از این داستان: «توی قرنطینه، میانسالِ حراف بهم گفته بود یکی دو روز دیگر میبرندم بند دو، قاطی مالیها و آنها که جرم سبک دارند؛ دلهدزدها، حبسیهای دیه و مهریه و امثال آن. بند یک مربوط به قتل، قاچاق، سرقت مسلحانه و این تیپ جرائم است، بند شرورها. نشانی از شرارت در صورت سهیل نمیبینم، یا جلال، دیگر قتلی بند. هر دو کارت ملی دارند: صورتهای سفید ماستی آفتابندیده. کارت جلال ملیتر است چون چند سال بیشتر حبس کشیده. سهیل موقع هواخوری میتواند چند ساعت توی آفتاب باشد ولی جلال پنج شش سال است هواخوری نمیرود، به خواست خودش. آق نریمان و مندی و ژنرال سبزهاند. ظاهرا خیلی وقت نیست اینجا مهماناند. بیستوچهار ساعت از مهمانی نگذشته میبینم که ارشد همه حساب میشوند؛ مثل ارشد دورهی سربازی. حرفشان دررو دارد و همهجا در اولویت هستند؛ جیرهی غذایی بیشتری میگیرند، بهترین تختها را برمیدارند، وقت اختلاطهای سرشبی و عصرگاهی بالای مجلس مینشینند، کسی روی حرفشان حرف نمیآورد، هرکدام
از کانالهای تلویزیون را که بخواهند انتخاب میکنند، و ته نگاهشان یکجور بیحسی به ظاهر امیدوارانه هست. این را چند روز که بگذرد کشف میکنم؛ اول توی نگاه سهیل، بعد جلال. حتا نگهبان عنقه هم حرمتشان را نگه میدارد. سهیل میگوید با جلال توی بند یک همکاسه و هماتاق بوده و همین چند وقت پیش با هم آمدهاند بند سالمندان. جلال بالای پنجاه است. سهیل میگوید: تو عروسی وسط دعوا یکی پسرعموش رو زده، افتاده گردن جلال. میگفت دعوای فامیلی دارن و عموش صد جور شاهد جور کرده. سهیل میگوید: چند سال بند یک بودم. شده بود خونهم. هر روز با جلال میرفتم آشپزخونه که یادم بره.
صبح دیده بودم جلال یک ساعت قبل از بازشدن هواخوری، قبل از بیدارشدن بقیه، رفت ایستاد دم درِ بند و نگهبان را صدا زد تا در را باز کند. یک هفته که بگذرد میفهمم هر روز کارش همین است: هوا روشن نشده میرود، هوا تاریک شده برمیگردد، هفت روز هفته، بیتعطیلی، حتا روز عید.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.