|

ما هیولا نيستيم

مارک ویلموتس سرمربی بلژیکی و جدید تیم ملی ایران بامداد روز گذشته در سکوت محض خبری وارد ایران شد تا کارش را برای هدایت تیم ملی رسما آغاز کند؛ البته اینکه او قرارداد رسمی‌اش با فدراسیون فوتبال ایران را امضا کرده، می‌کند یا خواهد کرد هم هنوز به طور قطعی مشخص نیست. مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران با «گل‌کردن» شم کارآگاهی‌اش، ویلموتس را بسان الماسی گران‌قیمت از دست دزدان دریایی (خبرنگاران) در امان نگه داشته و محرم اسرار نهان فدراسیون متبوعش شده است. با وجود آنکه گفته می‌شد قرارداد نهایی ویلموتس در سفارت ایران در بروکسل امضا شده ولی بعدها خبری منتشر شد مبنی بر اینکه تا این مرد بلژیکی پیش‌پرداخت قراردادش را نگیرد، نه حاضر است به ایران بیاید و نه پای چیزی را رسما امضا می‌کند. حالا که ویلموتس به ایران رسیده به نظر می‌رسد حداقل بخش اول داستان یعنی حل‌وفصل‌شدن مشکلات مالی صورت‌ گرفته و می‌ماند قرارداد رسمی که این را هم دیگر باید مهدی تاج عنوان کند که آیا امضایی پای قرارداد سه‌ساله ویلموتس نشسته است یا نه. البته تاج این مورد را هم مثل بسیاری از موارد دیگر دوباره به خبرنگاران نمی‌گوید؛ او کم حرف می‌زند و ترجیح می‌دهد سیاست‌هایش را در سکوت پیش ببرد؛ خیلی هم که حس حرف‌زدنش بگیرد ترجیح می‌دهد در یکی از برنامه‌های تلویزیونی حاضر شود و حرف‌هایش را بزند؛ بعد از عصر کی‌روش، حرف‌هایش هم معمولا خبری است؛ نه علاقه‌ای به توضیح اضافه دارد و نه روبه‌روی خبرنگاری می‌نشیند تا بخواهد مصاحبه کند و نقدی بشنود. از آن بدتر (به زعم مهدی تاج بهتر) اینکه خبرنگاران را در دنیایی دیگر می‌بینید؛ دنیایی که حاصل تاریکی‌هاست... مهدی تاج در دو نوبت مارک ویملوتس سرمربی جدید تیم ملی را به ایران کشانده؛ هر دو بار هم بلیت او را برای بامداد اوکی کرده تا خبرنگار یا خبرنگاران نتوانند به راحتی به او دسترسی داشته باشند. او هرگز زمان ورود سرمربی تیم ملی را هم اعلام نکرده؛ یک بار هم که خبرنگاران با تحقیق و پرس‌وجو زمان ورود ویلموتس به ایران را حدس زده و خودشان را به فرودگاه رساندند، به دستور تاج، حراست فرودگاه اجازه نزدیک‌شدن هیچ خبرنگاری را به ویلموتس نداد؛ درست مثل اینکه قرار باشد «جذامی‌ها» به «ولیعهد» نزدیک شوند. البته او بعدها برای این کارش توجیه «قشنگی» پیدا کرد؛ گفت چون چیزی به صورت رسمی نهایی نشده، نمی‌خواسته کاری کند تا ویلموتس «هوا» برش دارد و به این فکر کند که اینجا برایش سر و دست می‌شکنند. به همین خاطر ترجیح داده بود فقط یکی، دو نفر که دست‌برقضا محمدرضا ساکت، رفیق شفیقش هم در آن بین دیده می‌شد به استقبال ویلموتس بروند. تاج البته با گماشتن نفرات مختلف بر سر راه خبرنگاران اجازه نداد کسی به مربی بلژیکی در تهران نزدیک شود؛ این‌طور شد که مارک، تجهیزات را دید و بدون اینکه کوچک‌ترین حرفی با رسانه‌ها بزند ایران را ترک کرد. سیاست تاج در زمان انتخاب سرمربی تیم ملی هم سیاست «خبرنگارگریزی» بود؛ او هرگز درباره پروسه انتخاب ویلموتس، دست‌کم تا زمان نهایی‌شدنش صحبتی با رسانه‌ها نداشت. دوباره هم او برای این کارش توجیه قابل قبولی داشت؛ می‌گفت نمی‌خواهد با مطرح‌شدن گمانه‌زنی‌ها قیمت مربیان مورد نظرش بیخود و بی‌جهت بالا برود. هرچند البته تاج، ویلموتس را هم وادار کرده تا رقم قراردادش را افشا نکند تا مشخص نشود او با چه رقمی توانسته این مرد بلژیکی را به تهران بکشاند. همه آنها قبول ولی اینکه مارک ویلموتس در سفر دوباره‌‌اش به ایران بدون اطلاع خبرنگاران پا به فرودگاه امام خمینی گذاشته محل سؤال است؛ این بار که دیگر مشخص بوده ویلموتس سرمربی ایران است و کسی نمی‌توانسته قیمت او را بالا و پایین کند. این بار که مشخص بوده ویلموتس آمده تا تیم ملی را برای دیدار دوستانه برابر سوریه آماده کند؛ پس دیگر موضوع نهایی‌نشدن قرارداد مطرح نیست. این بار موضوع همان شایعه همیشگی را در دلش دارد: اینکه به زعم تاج، خبرنگاران هیولاهایی هستند که نمی‌خواهند بگذارند او و فدراسیونش کار درست را انجام دهند! اما تا زمانی که مهدی تاج از این فکر بیرون بیاید، بد نیست یکی، دو مورد مرور شود؛ مهدی تاج تازه به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال معرفی نشده که بخواهد ادعای «بی‌نقص»‌بودن داشته باشد؛ رفتار او در مواجهه با کارلوس کی‌روش و دفاعیات و بعضا هم عدم دفاعیاتش از سرمربی وقت تیم ملی نشان می‌دهد که او همیشه هم نتوانسته در زمان درست، تصمیم درست را بگیرد. فاش‌کردن گفت‌و‌گوی خصوصی وزیر ورزش با او درباره کی‌روش و رساندن این حرف‌ها به گوش سرمربی پرتغالی (طبق ادعای کی‌روش) خودش گوشه‌ای از مدیریت‌کردن سرمربی تیم ملی توسط تاج است؛ نمونه‌های دیگری هم دارد؛ منفعل‌بودن تاج در قبال رفتارهای کی‌روش، منفعل‌بودنش نسبت به رفتار تحقیرآمیز آدیداس درباره کاری که با نام ایران روی برندش کرد، منفعل‌بودنش در برابر حملات به کارلوس کی‌روش و.... اینها همه نمونه‌ای از مدیریت تاج در زمان سرمربیگری کی‌روش است. اوج این مدیریت اما به دو یا چندگانگی برخورد با رسانه‌ها در زمان مدیریت همین مهدی تاج برمی‌گردد؛ جایی که قرار بود تیم ملی راهی رقابت‌های جام ملت‌های آسیا شود؛ اتفاقا مهدی تاج به خوبی به یاد دارد که «خبرنگاران نورچشمی» به راحتی و بدون پرداخت هزینه‌ای برای هتل و جابه‌جایی، چقدر راحت امکان سفر به همراه تیم ملی را داشتند و «خبرنگاران غیرنورچشمی» هم هزینه‌هایشان بر عهده خودشان بود و با چه زحمت و مشقتی راه‌توشه سفر جمع کردند... اما حالا به نظر می‌رسد حتی همان «نورچشمی‌ها» هم از چشم فدراسیون افتاده‌اند و آنها هم خبری از حال و روز این دقایق سرمربی جدید تیم ملی ندارند؛ سرمربی‌ای که تاج می‌خواهد هرطور شده او را از دسترس خبرنگاران دور نگه دارد.

مارک ویلموتس سرمربی بلژیکی و جدید تیم ملی ایران بامداد روز گذشته در سکوت محض خبری وارد ایران شد تا کارش را برای هدایت تیم ملی رسما آغاز کند؛ البته اینکه او قرارداد رسمی‌اش با فدراسیون فوتبال ایران را امضا کرده، می‌کند یا خواهد کرد هم هنوز به طور قطعی مشخص نیست. مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران با «گل‌کردن» شم کارآگاهی‌اش، ویلموتس را بسان الماسی گران‌قیمت از دست دزدان دریایی (خبرنگاران) در امان نگه داشته و محرم اسرار نهان فدراسیون متبوعش شده است. با وجود آنکه گفته می‌شد قرارداد نهایی ویلموتس در سفارت ایران در بروکسل امضا شده ولی بعدها خبری منتشر شد مبنی بر اینکه تا این مرد بلژیکی پیش‌پرداخت قراردادش را نگیرد، نه حاضر است به ایران بیاید و نه پای چیزی را رسما امضا می‌کند. حالا که ویلموتس به ایران رسیده به نظر می‌رسد حداقل بخش اول داستان یعنی حل‌وفصل‌شدن مشکلات مالی صورت‌ گرفته و می‌ماند قرارداد رسمی که این را هم دیگر باید مهدی تاج عنوان کند که آیا امضایی پای قرارداد سه‌ساله ویلموتس نشسته است یا نه. البته تاج این مورد را هم مثل بسیاری از موارد دیگر دوباره به خبرنگاران نمی‌گوید؛ او کم حرف می‌زند و ترجیح می‌دهد سیاست‌هایش را در سکوت پیش ببرد؛ خیلی هم که حس حرف‌زدنش بگیرد ترجیح می‌دهد در یکی از برنامه‌های تلویزیونی حاضر شود و حرف‌هایش را بزند؛ بعد از عصر کی‌روش، حرف‌هایش هم معمولا خبری است؛ نه علاقه‌ای به توضیح اضافه دارد و نه روبه‌روی خبرنگاری می‌نشیند تا بخواهد مصاحبه کند و نقدی بشنود. از آن بدتر (به زعم مهدی تاج بهتر) اینکه خبرنگاران را در دنیایی دیگر می‌بینید؛ دنیایی که حاصل تاریکی‌هاست... مهدی تاج در دو نوبت مارک ویملوتس سرمربی جدید تیم ملی را به ایران کشانده؛ هر دو بار هم بلیت او را برای بامداد اوکی کرده تا خبرنگار یا خبرنگاران نتوانند به راحتی به او دسترسی داشته باشند. او هرگز زمان ورود سرمربی تیم ملی را هم اعلام نکرده؛ یک بار هم که خبرنگاران با تحقیق و پرس‌وجو زمان ورود ویلموتس به ایران را حدس زده و خودشان را به فرودگاه رساندند، به دستور تاج، حراست فرودگاه اجازه نزدیک‌شدن هیچ خبرنگاری را به ویلموتس نداد؛ درست مثل اینکه قرار باشد «جذامی‌ها» به «ولیعهد» نزدیک شوند. البته او بعدها برای این کارش توجیه «قشنگی» پیدا کرد؛ گفت چون چیزی به صورت رسمی نهایی نشده، نمی‌خواسته کاری کند تا ویلموتس «هوا» برش دارد و به این فکر کند که اینجا برایش سر و دست می‌شکنند. به همین خاطر ترجیح داده بود فقط یکی، دو نفر که دست‌برقضا محمدرضا ساکت، رفیق شفیقش هم در آن بین دیده می‌شد به استقبال ویلموتس بروند. تاج البته با گماشتن نفرات مختلف بر سر راه خبرنگاران اجازه نداد کسی به مربی بلژیکی در تهران نزدیک شود؛ این‌طور شد که مارک، تجهیزات را دید و بدون اینکه کوچک‌ترین حرفی با رسانه‌ها بزند ایران را ترک کرد. سیاست تاج در زمان انتخاب سرمربی تیم ملی هم سیاست «خبرنگارگریزی» بود؛ او هرگز درباره پروسه انتخاب ویلموتس، دست‌کم تا زمان نهایی‌شدنش صحبتی با رسانه‌ها نداشت. دوباره هم او برای این کارش توجیه قابل قبولی داشت؛ می‌گفت نمی‌خواهد با مطرح‌شدن گمانه‌زنی‌ها قیمت مربیان مورد نظرش بیخود و بی‌جهت بالا برود. هرچند البته تاج، ویلموتس را هم وادار کرده تا رقم قراردادش را افشا نکند تا مشخص نشود او با چه رقمی توانسته این مرد بلژیکی را به تهران بکشاند. همه آنها قبول ولی اینکه مارک ویلموتس در سفر دوباره‌‌اش به ایران بدون اطلاع خبرنگاران پا به فرودگاه امام خمینی گذاشته محل سؤال است؛ این بار که دیگر مشخص بوده ویلموتس سرمربی ایران است و کسی نمی‌توانسته قیمت او را بالا و پایین کند. این بار که مشخص بوده ویلموتس آمده تا تیم ملی را برای دیدار دوستانه برابر سوریه آماده کند؛ پس دیگر موضوع نهایی‌نشدن قرارداد مطرح نیست. این بار موضوع همان شایعه همیشگی را در دلش دارد: اینکه به زعم تاج، خبرنگاران هیولاهایی هستند که نمی‌خواهند بگذارند او و فدراسیونش کار درست را انجام دهند! اما تا زمانی که مهدی تاج از این فکر بیرون بیاید، بد نیست یکی، دو مورد مرور شود؛ مهدی تاج تازه به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال معرفی نشده که بخواهد ادعای «بی‌نقص»‌بودن داشته باشد؛ رفتار او در مواجهه با کارلوس کی‌روش و دفاعیات و بعضا هم عدم دفاعیاتش از سرمربی وقت تیم ملی نشان می‌دهد که او همیشه هم نتوانسته در زمان درست، تصمیم درست را بگیرد. فاش‌کردن گفت‌و‌گوی خصوصی وزیر ورزش با او درباره کی‌روش و رساندن این حرف‌ها به گوش سرمربی پرتغالی (طبق ادعای کی‌روش) خودش گوشه‌ای از مدیریت‌کردن سرمربی تیم ملی توسط تاج است؛ نمونه‌های دیگری هم دارد؛ منفعل‌بودن تاج در قبال رفتارهای کی‌روش، منفعل‌بودنش نسبت به رفتار تحقیرآمیز آدیداس درباره کاری که با نام ایران روی برندش کرد، منفعل‌بودنش در برابر حملات به کارلوس کی‌روش و.... اینها همه نمونه‌ای از مدیریت تاج در زمان سرمربیگری کی‌روش است. اوج این مدیریت اما به دو یا چندگانگی برخورد با رسانه‌ها در زمان مدیریت همین مهدی تاج برمی‌گردد؛ جایی که قرار بود تیم ملی راهی رقابت‌های جام ملت‌های آسیا شود؛ اتفاقا مهدی تاج به خوبی به یاد دارد که «خبرنگاران نورچشمی» به راحتی و بدون پرداخت هزینه‌ای برای هتل و جابه‌جایی، چقدر راحت امکان سفر به همراه تیم ملی را داشتند و «خبرنگاران غیرنورچشمی» هم هزینه‌هایشان بر عهده خودشان بود و با چه زحمت و مشقتی راه‌توشه سفر جمع کردند... اما حالا به نظر می‌رسد حتی همان «نورچشمی‌ها» هم از چشم فدراسیون افتاده‌اند و آنها هم خبری از حال و روز این دقایق سرمربی جدید تیم ملی ندارند؛ سرمربی‌ای که تاج می‌خواهد هرطور شده او را از دسترس خبرنگاران دور نگه دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.