|

شهر زخمي

امين منتظري

جنگ پس نشسته بود و خرمشهر نیمه‌جان بر خاک و خون ایستاده مانده بود، حافظه کوچه‌هایش از باروت پر شده بود و طعم خرمی را به یاد‌ نمی‌آورد. عطرآگین بود با رایحه درد.
جنگ رفته اما سایه‌اش را بر جسم‌وجان کودکان آن سال‌ها جا گذاشته و هنوز هم خاطراتمان را خط‌خطی می‌کند. آن روزها رفته‌اند و ما قد کشیده‌ایم و او پیر‌تر شده و فقط خرمی در نامش مانده است. این روزها که بر دیوار‌هایش نقش می‌زنیم باز زخم‌های جانش تیر می‌کشند و یادمان می‌آورد که نمرده است و جان دارد و نفس می‌زند با اینکه زخمی است. ما کودکان آن سال‌ها می‌خواهیم بر دیوار‌های این گهواره پرهیاهو و نیمه‌جانمان با هنرمان ادای دین کرده باشیم و در حد توان هنرمان با بیانی هنری و تصویری، از درد و زخم‌هایش بگوییم.
از غربت مردمش در شهرشان که دیگر از خرمی و آبادانی تنها یادش برایش مانده است. جنگ در شهر نفس می‌کشد، جسم، جان و روح شهر هنوز زخمی است. خاطر شهر و آدم‌هایش پر از صدای انفجار و رد ترکش، گلوله و خمپاره است. کسی خیال بندزدن دل این شهر و مردمش را ندارد انگار.
ابزارمان چسب‌زخم و رنگ و اسپری است نام هنرمان مفهومی و خیابانی است و جای‌جای او پهنه ابزار ما به رودش می‌رسیم و پل قدیم آن و ستون‌هایش یادآور ایستادگی‌اش و ترک‌هایش یادگار زخم‌های جنگش است که بر آن چسب‌زخم می‌زنیم و چسب‌زخم‌ها نامش را می‌نویسند و نام شهر زخمی را بر ستون‌هایش تصویر می‌کنیم. در هنرمان از زخم گفتیم ولی مرهم را به نمایش گذاشتیم. اثرمان استعاری است از دردش بدون موشک و تانک و ترکش و نگاهمان مرهمی است اندک با دستانمان.
گروه چیز در سال ۱۳۸۸، و با تلاش «امین منتظری»، به عنوان اولین گروه گرافیتی ایران آغاز به فعالیت کرد. امین منتظری، متولد ۱۳۵۷ در اهواز و فارغ‌التحصیل رشته مهندسی کامپیوتر و دانشجوی کارشناسی‌ارشد رشته تصویرسازی است. منتظری را بیشتر به‌عنوان کاریکاتوریست می‌شناسند. کاریکاتوریستی که چندین جایزه معتبر بین‌المللی نیز در کارنامه دارد. اما در واقع باید گفت که او گرافیستی است که همواره دل در پی تجربه‌های جدید دارد. تجربه‌هایی همچون اجرای پروژه گرافیتی «شهر زخمی در خرمشهر» به همراه گروه چیز.
جنگ پس نشسته بود و خرمشهر نیمه‌جان بر خاک و خون ایستاده مانده بود، حافظه کوچه‌هایش از باروت پر شده بود و طعم خرمی را به یاد‌ نمی‌آورد. عطرآگین بود با رایحه درد.
جنگ رفته اما سایه‌اش را بر جسم‌وجان کودکان آن سال‌ها جا گذاشته و هنوز هم خاطراتمان را خط‌خطی می‌کند. آن روزها رفته‌اند و ما قد کشیده‌ایم و او پیر‌تر شده و فقط خرمی در نامش مانده است. این روزها که بر دیوار‌هایش نقش می‌زنیم باز زخم‌های جانش تیر می‌کشند و یادمان می‌آورد که نمرده است و جان دارد و نفس می‌زند با اینکه زخمی است. ما کودکان آن سال‌ها می‌خواهیم بر دیوار‌های این گهواره پرهیاهو و نیمه‌جانمان با هنرمان ادای دین کرده باشیم و در حد توان هنرمان با بیانی هنری و تصویری، از درد و زخم‌هایش بگوییم.
از غربت مردمش در شهرشان که دیگر از خرمی و آبادانی تنها یادش برایش مانده است. جنگ در شهر نفس می‌کشد، جسم، جان و روح شهر هنوز زخمی است. خاطر شهر و آدم‌هایش پر از صدای انفجار و رد ترکش، گلوله و خمپاره است. کسی خیال بندزدن دل این شهر و مردمش را ندارد انگار.
ابزارمان چسب‌زخم و رنگ و اسپری است نام هنرمان مفهومی و خیابانی است و جای‌جای او پهنه ابزار ما به رودش می‌رسیم و پل قدیم آن و ستون‌هایش یادآور ایستادگی‌اش و ترک‌هایش یادگار زخم‌های جنگش است که بر آن چسب‌زخم می‌زنیم و چسب‌زخم‌ها نامش را می‌نویسند و نام شهر زخمی را بر ستون‌هایش تصویر می‌کنیم. در هنرمان از زخم گفتیم ولی مرهم را به نمایش گذاشتیم. اثرمان استعاری است از دردش بدون موشک و تانک و ترکش و نگاهمان مرهمی است اندک با دستانمان.
گروه چیز در سال ۱۳۸۸، و با تلاش «امین منتظری»، به عنوان اولین گروه گرافیتی ایران آغاز به فعالیت کرد. امین منتظری، متولد ۱۳۵۷ در اهواز و فارغ‌التحصیل رشته مهندسی کامپیوتر و دانشجوی کارشناسی‌ارشد رشته تصویرسازی است. منتظری را بیشتر به‌عنوان کاریکاتوریست می‌شناسند. کاریکاتوریستی که چندین جایزه معتبر بین‌المللی نیز در کارنامه دارد. اما در واقع باید گفت که او گرافیستی است که همواره دل در پی تجربه‌های جدید دارد. تجربه‌هایی همچون اجرای پروژه گرافیتی «شهر زخمی در خرمشهر» به همراه گروه چیز.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.