|

اميد به آينده

آذر منصوري


برای قضاوت در مورد نوع مواجهه زن ایرانی با تحریم‌ها نباید در یک دوره محدود توقف کرد، بلکه باید دید در پیشینه این تاریخ و این فرهنگ با همه فرازوفرودها، جنگ‌ها، انقلاب‌ها، کودتاها و کشورگشایی‌ها و هجوم‌ها زن ایرانی دقیقا در کدام نقطه ایستاده و چه نقشی را ایفا کرده است.
بدون توجه به این پیشینه و یافتن جایگاه و نقش‌پذیری دیروز نمی‌توان قضاوت یا درک دقیقی از امروز و فردای زن ایرانی در مواجهه با رخدادهای موجود و احتمالی داشت. نگاهی به این جایگاه و موقعیت گویای این واقعیت است که چه در زمانی که زنان مقدس شمرده می‌شدند و از جنس خدایان بودند ‌و چه ادوار دیگر تاریخ نقش اصلی آنها در خانه تعریف شده است. ضمن آنکه تقسیم‌بندی مهم‌تر، کاستی است که با توجه ساختار حکومت‌های مستقر همواره طبقه اشراف و نجبا، اعم از زنان و مردان را از مردم جدا کرده است.
اگر من در این نوشته از زنان و تحریم می‌نویسم، مراد زنانی هستند که در بطن جامعه ایرانی حضور دارند ‌و به دلیل نقش‌های امروزشان، عامل اصلی تاب‌آوری جامعه در مقابل ناملایمات و مشکلات امروز ایران هستند.
بدون‌تردید با نگاه تاریخی نسبت به جایگاه و نقش‌پذیری زنان ایران، بیشترین عامل تاب‌آوری و پشتیبانی مردان در شرایط سخت زن ایرانی بوده است.
این نقش در رخداد بزرگ انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی هشت‌ساله نیز کاملا مشهود است؛ آنجا که در میدان ژاله سپر فرزندان و همسران و برادران خود شدند و آنجا که فاطمه امینی‌ها در زندان‌های ساواک سوختند و تاب آوردند و ایستادند و آنجا که همسران و پدران و برادران و فرزندان خود را راهی جبهه‌های جنگ علیه دشمن متجاوز کردند و در پشت جبهه از نان سفره خود زدند تا رزمندگانشان بدون پشتوانه نمانند.
زنان ایران نماد بی‌بدیل تاب‌آوری هستند و این نقش با همه تحولاتی که در حوزه زنان صورت می‌گیرد، انکارشدنی نیست، چراکه او‌ کانون اصلی آرامش و امنیت در خانواده است، چراکه او عامل اصلی کاهش خشونت‌ها در خانواده و اجتماع است.
در شرایط تحریم‌های ظالمانه نیز این زنان‌اند که بیشترین فشارها را متحمل می‌شوند تا این امنیت و آرامش مختل نشود.
زن ایرانی با اینکه در تلاش است تا از حق دسترسی به فرصت‌های عادلانه برخوردار شود، اما ملاحظه اصلی او کمک به جامعه و کشور برای عبور از این بزنگاه دشوار است. او در جست‌و‌جوی فرصت‌های بیشتر نیز هست، چراکه در دنیای امروز به این باور رسیده که برای تحقق صلح پایدار و پیشگیری از خشونت‌ها و تلطیف سیاست در جامعه جهانی راهی جز اثرگذاری بیشتر در این معادلات وجود ندارد.
او در تلاش است ساختار خشن سیاست را به روحیه تاب‌آوری و رواداری و گفت‌وگو پیوند بزند تا شاید از آلام و رنج‌های جامعه بشری بکاهد.
با این رویکرد من به آینده زنان ایران امیدوارم.


برای قضاوت در مورد نوع مواجهه زن ایرانی با تحریم‌ها نباید در یک دوره محدود توقف کرد، بلکه باید دید در پیشینه این تاریخ و این فرهنگ با همه فرازوفرودها، جنگ‌ها، انقلاب‌ها، کودتاها و کشورگشایی‌ها و هجوم‌ها زن ایرانی دقیقا در کدام نقطه ایستاده و چه نقشی را ایفا کرده است.
بدون توجه به این پیشینه و یافتن جایگاه و نقش‌پذیری دیروز نمی‌توان قضاوت یا درک دقیقی از امروز و فردای زن ایرانی در مواجهه با رخدادهای موجود و احتمالی داشت. نگاهی به این جایگاه و موقعیت گویای این واقعیت است که چه در زمانی که زنان مقدس شمرده می‌شدند و از جنس خدایان بودند ‌و چه ادوار دیگر تاریخ نقش اصلی آنها در خانه تعریف شده است. ضمن آنکه تقسیم‌بندی مهم‌تر، کاستی است که با توجه ساختار حکومت‌های مستقر همواره طبقه اشراف و نجبا، اعم از زنان و مردان را از مردم جدا کرده است.
اگر من در این نوشته از زنان و تحریم می‌نویسم، مراد زنانی هستند که در بطن جامعه ایرانی حضور دارند ‌و به دلیل نقش‌های امروزشان، عامل اصلی تاب‌آوری جامعه در مقابل ناملایمات و مشکلات امروز ایران هستند.
بدون‌تردید با نگاه تاریخی نسبت به جایگاه و نقش‌پذیری زنان ایران، بیشترین عامل تاب‌آوری و پشتیبانی مردان در شرایط سخت زن ایرانی بوده است.
این نقش در رخداد بزرگ انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی هشت‌ساله نیز کاملا مشهود است؛ آنجا که در میدان ژاله سپر فرزندان و همسران و برادران خود شدند و آنجا که فاطمه امینی‌ها در زندان‌های ساواک سوختند و تاب آوردند و ایستادند و آنجا که همسران و پدران و برادران و فرزندان خود را راهی جبهه‌های جنگ علیه دشمن متجاوز کردند و در پشت جبهه از نان سفره خود زدند تا رزمندگانشان بدون پشتوانه نمانند.
زنان ایران نماد بی‌بدیل تاب‌آوری هستند و این نقش با همه تحولاتی که در حوزه زنان صورت می‌گیرد، انکارشدنی نیست، چراکه او‌ کانون اصلی آرامش و امنیت در خانواده است، چراکه او عامل اصلی کاهش خشونت‌ها در خانواده و اجتماع است.
در شرایط تحریم‌های ظالمانه نیز این زنان‌اند که بیشترین فشارها را متحمل می‌شوند تا این امنیت و آرامش مختل نشود.
زن ایرانی با اینکه در تلاش است تا از حق دسترسی به فرصت‌های عادلانه برخوردار شود، اما ملاحظه اصلی او کمک به جامعه و کشور برای عبور از این بزنگاه دشوار است. او در جست‌و‌جوی فرصت‌های بیشتر نیز هست، چراکه در دنیای امروز به این باور رسیده که برای تحقق صلح پایدار و پیشگیری از خشونت‌ها و تلطیف سیاست در جامعه جهانی راهی جز اثرگذاری بیشتر در این معادلات وجود ندارد.
او در تلاش است ساختار خشن سیاست را به روحیه تاب‌آوری و رواداری و گفت‌وگو پیوند بزند تا شاید از آلام و رنج‌های جامعه بشری بکاهد.
با این رویکرد من به آینده زنان ایران امیدوارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.