|

تنهاترين رئيس‌جمهور

كامبيز مهدي‌زاده مشاور‌معاون علمی ‌رئیس‌جمهور

با كمي تأمل و با نگاهي به اطرافيان روحاني مي‌شود ديد كه تقريبا اندك افرادي در دولت حاضرند خود را خرج روحاني كنند و اغلب به فكر دور بعد هستند. آنها در مشكلات جاخالي مي‌دهند كه تيرهاي انتقادي به تن روحاني بنشيند تا روحاني در مركز سيل انتقادها باشد. اين روزها همه از دولت روحاني گلايه مي‌كنند؛ راست و چپ هم ندارد، اصولگرايان اين مخالفت را با صداي بلند داد مي‌زنند و اصلاح‌طلبان سعي مي‌كنند از دولت رفته‌رفته فاصله بگيرند و آرام‌تر شيخ اعتدال را نقد مي‌كنند.‌اين مسئله درباره تمام رؤساي جمهور ايران بي‌سابقه بوده است. روحاني مظلوم‌ترين و تنهاترين رئيس‌جمهور ايران بوده است. اصولگرايان بر اين باورند كه روحاني دهه 90 ديگر روحاني سابق نيست و اصلاح‌طلبان هم بر اين باور هستند كه او يك يار مياني بوده است كه در سال 92 با حمايت از او به عرصه سياسي كشور برگشته‌اند، اما آنچه براي روحاني در اين شش سال ارزشمند بود، منافع راست و چپ نبود بلكه منافع ملي در اولويت برنامه كاري او قرار داشت.با نگاهي به شرایط رؤساي جمهور قبلي ايران به اين نتيجه مي‌رسيم كه هر يك از اين رؤسا طبقه‌اي داشتند كه از او حمايت مي‌كردند. طرفداران هاشمي به او لقب سردار سازندگي دادند، اصلاح‌طلبان هم كه حسابي پاي كار رئيس دولت اصلاحات بوده و هستند و همواره از او دفاع مي‌كنند.اما در اين بين محمود احمدي‌نژاد با اينكه مخالفان زيادي هم داشت، كساني را در اطراف خود دارد كه پاي كار او هستند؛ حتي حاضرند تمام فشارها را به جان بخرند تا خم به ابروي احمدي‌نژاد نيايد.‌ نكته مهم در اين بين سهم‌خواهي هر دو جناح در اين سال‌ها از روحاني بود. هر كسي سعي داشت در جامعه القا كند كه روحاني متعلق به آن دسته، حزب و گروه است، اما واقعيت چيز ديگري است؛ حسن روحاني در اين سال‌ها به آن چيزي كه اعتقاد داشت عمل كرد؛ تحول در دستگاه ديپلماسي و روابط بين‌الملل؛ تا ديروز شريكان استراتژيك ايران، جيبوتي، بوتان و نيكاراگوئه بودند اما امروزه قدرت‌هاي بزرگ دنيا با ايران پشت ميز مذاكره مي‌نشينند. تا ديروز همه بر عليه ايران قطع‌نامه مي‌دادند، اما امروز همه در كنار ايران ايستاده‌اند.

وضعيت دارو در آن سال‌ها در كشور ما بحران شده بود و مريض‌هايي بودند كه دارو نداشتند تا مداوا شوند، اما امروزه در بهترين شرايط درماني كشور هستيم. وضعيت صنعت هوايي كشور در بحران قرار داشت. بعد از دولت مصدق كي سراغ داريم كه دادگاه لاهه به نفع دولت ايران رأي دهد. كدام كشور تا به امروز به فصل 7 منشور سازمان ملل وارد شده و به سلامت از آن عبور كرده است.وضعيت ايجادشده مؤسسات بانكي در دولت قبل را به ياد بياوريم كه مردم هر روز جلوي بانك مركزي شعار مي‌دادند. امروز سرمايه مردم اعتماد به نظام است. احترام بزرگان نظام در دولت قبل كم‌رنگ شد و شأن و جايگاه وزرا و معاونان با حركات ناشايست و گرفتن زنبيل، سبد و گرفتن عكس تنزل پيدا كرد. امروز وزرا و معاونان ما در دنيا جايگاه دارند.امروز وقتي رئيس‌جمهوري اسلامي ايران در سازمان ملل صحبت مي‌كند خبري از هاله نور نيست و همه شركت‌كنندگان به واسطه صحبت‌هاي عقلاني روي صندلي خود مي‌نشينند.امروز از جملات قصار... را لولو برد و.... خبري نيست و جهان عاري از خشونت به اسم ايران اسلامي ثبت مي‌شود. همه به جايگاه ايران بزرگ احترام مي‌گذارند، امروز كسي نيست كه قهر 11روزه كند و كسي سراغش هم نرود بلكه دولت در جايگاهي قرار گرفته كه وقتي وزير امور خارجه استعفا مي‌دهد، همه واكنش نشان مي‌دهند كه او بايد برگردد و استعفاي او به نفع منافع و مصالح ملي نيست. اين كارها تنها بخشي از عملكرد تنهاترين رئيس‌جمهور بود كه خود بار اين كشتي را بر دوش كشيد، اما چرا دستاوردهاي راهبردي دولت او كمتر در جامعه ديده شد. به دو علت:
اول: دولت در رسانه و انتقال دستاوردهاي خود اين سال‌ها به شدت منفعل عمل كرد.
دوم: نزديكان رئيس‌جمهور فقط به فكر حفظ خود در قدرت بوده و هستند و دوست ندارند كمتر آسيبي ببينند.
امروز روحاني تنهاترين رئيس‌جمهور ايران است. در پايان ياد شعر استاد شهريار افتادم:
در دياري كه در او نيست كسي يار كسي
كاش يا رب كه نيفتد به كسي كار كسي.

با كمي تأمل و با نگاهي به اطرافيان روحاني مي‌شود ديد كه تقريبا اندك افرادي در دولت حاضرند خود را خرج روحاني كنند و اغلب به فكر دور بعد هستند. آنها در مشكلات جاخالي مي‌دهند كه تيرهاي انتقادي به تن روحاني بنشيند تا روحاني در مركز سيل انتقادها باشد. اين روزها همه از دولت روحاني گلايه مي‌كنند؛ راست و چپ هم ندارد، اصولگرايان اين مخالفت را با صداي بلند داد مي‌زنند و اصلاح‌طلبان سعي مي‌كنند از دولت رفته‌رفته فاصله بگيرند و آرام‌تر شيخ اعتدال را نقد مي‌كنند.‌اين مسئله درباره تمام رؤساي جمهور ايران بي‌سابقه بوده است. روحاني مظلوم‌ترين و تنهاترين رئيس‌جمهور ايران بوده است. اصولگرايان بر اين باورند كه روحاني دهه 90 ديگر روحاني سابق نيست و اصلاح‌طلبان هم بر اين باور هستند كه او يك يار مياني بوده است كه در سال 92 با حمايت از او به عرصه سياسي كشور برگشته‌اند، اما آنچه براي روحاني در اين شش سال ارزشمند بود، منافع راست و چپ نبود بلكه منافع ملي در اولويت برنامه كاري او قرار داشت.با نگاهي به شرایط رؤساي جمهور قبلي ايران به اين نتيجه مي‌رسيم كه هر يك از اين رؤسا طبقه‌اي داشتند كه از او حمايت مي‌كردند. طرفداران هاشمي به او لقب سردار سازندگي دادند، اصلاح‌طلبان هم كه حسابي پاي كار رئيس دولت اصلاحات بوده و هستند و همواره از او دفاع مي‌كنند.اما در اين بين محمود احمدي‌نژاد با اينكه مخالفان زيادي هم داشت، كساني را در اطراف خود دارد كه پاي كار او هستند؛ حتي حاضرند تمام فشارها را به جان بخرند تا خم به ابروي احمدي‌نژاد نيايد.‌ نكته مهم در اين بين سهم‌خواهي هر دو جناح در اين سال‌ها از روحاني بود. هر كسي سعي داشت در جامعه القا كند كه روحاني متعلق به آن دسته، حزب و گروه است، اما واقعيت چيز ديگري است؛ حسن روحاني در اين سال‌ها به آن چيزي كه اعتقاد داشت عمل كرد؛ تحول در دستگاه ديپلماسي و روابط بين‌الملل؛ تا ديروز شريكان استراتژيك ايران، جيبوتي، بوتان و نيكاراگوئه بودند اما امروزه قدرت‌هاي بزرگ دنيا با ايران پشت ميز مذاكره مي‌نشينند. تا ديروز همه بر عليه ايران قطع‌نامه مي‌دادند، اما امروز همه در كنار ايران ايستاده‌اند.

وضعيت دارو در آن سال‌ها در كشور ما بحران شده بود و مريض‌هايي بودند كه دارو نداشتند تا مداوا شوند، اما امروزه در بهترين شرايط درماني كشور هستيم. وضعيت صنعت هوايي كشور در بحران قرار داشت. بعد از دولت مصدق كي سراغ داريم كه دادگاه لاهه به نفع دولت ايران رأي دهد. كدام كشور تا به امروز به فصل 7 منشور سازمان ملل وارد شده و به سلامت از آن عبور كرده است.وضعيت ايجادشده مؤسسات بانكي در دولت قبل را به ياد بياوريم كه مردم هر روز جلوي بانك مركزي شعار مي‌دادند. امروز سرمايه مردم اعتماد به نظام است. احترام بزرگان نظام در دولت قبل كم‌رنگ شد و شأن و جايگاه وزرا و معاونان با حركات ناشايست و گرفتن زنبيل، سبد و گرفتن عكس تنزل پيدا كرد. امروز وزرا و معاونان ما در دنيا جايگاه دارند.امروز وقتي رئيس‌جمهوري اسلامي ايران در سازمان ملل صحبت مي‌كند خبري از هاله نور نيست و همه شركت‌كنندگان به واسطه صحبت‌هاي عقلاني روي صندلي خود مي‌نشينند.امروز از جملات قصار... را لولو برد و.... خبري نيست و جهان عاري از خشونت به اسم ايران اسلامي ثبت مي‌شود. همه به جايگاه ايران بزرگ احترام مي‌گذارند، امروز كسي نيست كه قهر 11روزه كند و كسي سراغش هم نرود بلكه دولت در جايگاهي قرار گرفته كه وقتي وزير امور خارجه استعفا مي‌دهد، همه واكنش نشان مي‌دهند كه او بايد برگردد و استعفاي او به نفع منافع و مصالح ملي نيست. اين كارها تنها بخشي از عملكرد تنهاترين رئيس‌جمهور بود كه خود بار اين كشتي را بر دوش كشيد، اما چرا دستاوردهاي راهبردي دولت او كمتر در جامعه ديده شد. به دو علت:
اول: دولت در رسانه و انتقال دستاوردهاي خود اين سال‌ها به شدت منفعل عمل كرد.
دوم: نزديكان رئيس‌جمهور فقط به فكر حفظ خود در قدرت بوده و هستند و دوست ندارند كمتر آسيبي ببينند.
امروز روحاني تنهاترين رئيس‌جمهور ايران است. در پايان ياد شعر استاد شهريار افتادم:
در دياري كه در او نيست كسي يار كسي
كاش يا رب كه نيفتد به كسي كار كسي.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.