آینه
اعتماد
جوانگرايي بدلي
عباس عبدي: در گذشته كمتر موردي ديده ميشد كه جواناني مانند مديران فيسبوك يا گوگل و... بتوانند با سرعت به مدارج بالا برسند. ولي اكنون دوره مناسب براي نقشآفريني اين افراد است. بنابراين آوردن دستوري تعدادي جوان در مديريتهاي كشور نهتنها مشكل را حل نميكند، بلكه بدتر هم ميكند. زيرا جوانان رانتي و يا متوهمان داراي ژن خوب و... وارد ميدان ميشوند كه بر اساس رقابت و شايستگي بالا نيامدهاند، بلكه صرفا بر اساس وابستگي و فقط به دليل سن كمتر آمدهاند و صلاحيتهاي آنان در سيستم موجود به طور قطع كمتر از پدرانشان است. تنها راهحل اين است كه بحث جوان و ميانسال و پير را كنار بگذاريم. تعدادي از جوانان نيز فريب اين جريان را خوردهاند و گمان دارند اگر جواني در مصدر كار قرار گيرد جوانگرايي شده و جوانگرايي مطلوب است. بايد با جوانگرايي مخالفت كرد، همچنان كه با هر «گرايي» ديگر جز صلاحيت و شايستگي بايد مخالفت كرد. صلاحيت و شايستگي نيز جز از طريق رقابت و كارآيي و سازوكارهاي بيطرف و رفع هرگونه محدوديتي قابل سنجش نيست. اگر بر اين معيار تأكيد كنيم، ديگر مهم نيست فردي كه مدير ميشود جوان است يا پير. ولي بايد يقين داشت كه
اكثريت پيران موجود بركنار خواهند شد و جوانان جاي آنان را خواهند گرفت. البته جوانان شايسته و نه داراي ژنهاي آنچناني.
جمهوری اسلامی
تجربهای که نباید تکرار شود
تجربه نشان داده که اگر برای نظارت، حسابرسی و پاسخگويی کوچکترین اغماض و استثنائی قائل شویم، همه اصرار دارند که از آن مستثنی باشند و «تافته جدابافته» به حساب آیند. طبعا اوضاع همین میشود که میبینیم که عدهای تمکین به قانون و تفحص و نظارت را نشانه ضعف تلقی کرده و با آن به مقابله برمیخیزند. امام خمینی میفرمود که نظامیان در امور سیاسی دخالت نکنند که آن فرمایش متین و مبنائی با توجیهات مختلف به فراموشی سپرده شد. امروز هم برای اثبات ضرورت خروج نظامیان از تصدیگریهای اقتصادی - مالی، مرتبا بهانههايی مطرح میشود که ادامه وضع کنونی را توجیه کنند و پذیرفتنی جلوه دهند. در حضور نیروهای در قلمرو اقتصادی - صنعتی - مالی و بانکی، این بخش خصوصی و پیمانکاران جزء هستند که زیر دستوپای قویترها، له میشوند» و به درجهای از افلاس و درماندگی میرسند که عطای کار و تولید را به لقایش میبخشند و ترجیح میدهند به کار کمدردسری بپردازند. این پدیده کاملا «نقض غرض» است که با ورود نیروهای مسلح به کارهای اقتصادی، کاری کنیم که آنها از کار اصلی، مسئولیت سنگین و وظایف کلیدی خود غافل شوند.
همشهری
درس عبرت برجام برای کره شمالی
امیرعلی ابوالفتح؛ کارشناس روابط بینالملل: بررسی فرایند مذاکرات میان آمریکا و کرهشمالی از یکسو و مذاکرات هستهای ایران با گروه 1+5 از سوی دیگر نکات قابلتوجهی را به دست میدهد؛ مشابهتی که میان این دو مذاکرات وجود دارد این است که کرهشمالی هم بهطور منطقی بهدنبال آن است که در ازای واگذاری امتیازات در زمینه خلع سلاح هستهای خود، تحریمها علیه این کشور برچیده شود. کره شمالی درواقع بهدنبال تعهدات متقابل و اجرای همزمان آن است؛ همان مسئلهای که در مذاکرات منتهی به برجام مورد تأکید قرار داشت. در مذاکراتی که ایران متعهد به ایجاد برخی تغییرات در برنامه هستهای خود بود، طرف مقابل تعهد میکرد که چگونه تحریمهای سازمان ملل، تحریمهای آمریکا و اتحادیه اروپا را لغو یا تعلیق کند. کرهایها نیز در مذاکرات خود با آمریکا مشخصا میخواهند در این مسیر گام بردارند اما آمریکاییها حاضر نیستند به چنین فرایندی تن بدهند. آمریکاییها اساسا بهدنبال دریافت امتیازات یکسویه از کرهشمالی هستند؛ تکمیل روند خلع سلاح، راستیآزمایی و اطمینان از بازگشتناپذیری قدرت اتمی مسائلی است که آمریکا از کره شمالی میخواهد؛ بدون اینکه بخواهد
تعهدی در زمینه لغو تحریمها به کره بدهد. برخورد آمریکا با برجام نشان داد که این کشور قابل اعتماد نبوده و ممکن است پس از دریافت امتیازات، تعهدات خود را نادیده بگیرد؛ این درس عبرتی است که امروز مورد توجه کرهایها قرار گرفته است.
کیهان
«کیم» فهمید برخی هنوز نفهمیدهاند
شاید با کمی اغماض بتوان گفت، روحیه خاص ترامپ هم به اندازه خود، در روشنشدن فوری تکلیف دور دوم مذاکرات آمریکا و کرهشمالی نقش داشت. ترامپ، مکار و دروغگو هست اما نه به اندازه اوباما. رئیسجمهور آمریکا نشان داده مثل دولتمردان سابق کشورش، آدم زیاد پیچیدهای نیست. شاید همین روحیه باعث شد وی مثل اوباما نتواند اهداف پلیدش را پنهان کند و در همان ساعات نخست مذاکره، مثلا اعلام نکند «اگر تاسیسات هستهایتان را برچینید، تمام تحریمها را برمیچینیم.» ترامپ در آستانه مذاکرات با چربزبانی، تعریف و تمجید از کیم و نشاندادن در باغ سبز به کرهشمالی نشان داد آدم حیلهگری است اما، نه به اندازه اوباما و تیمش...
اعتماد
جوانگرايي بدلي
عباس عبدي: در گذشته كمتر موردي ديده ميشد كه جواناني مانند مديران فيسبوك يا گوگل و... بتوانند با سرعت به مدارج بالا برسند. ولي اكنون دوره مناسب براي نقشآفريني اين افراد است. بنابراين آوردن دستوري تعدادي جوان در مديريتهاي كشور نهتنها مشكل را حل نميكند، بلكه بدتر هم ميكند. زيرا جوانان رانتي و يا متوهمان داراي ژن خوب و... وارد ميدان ميشوند كه بر اساس رقابت و شايستگي بالا نيامدهاند، بلكه صرفا بر اساس وابستگي و فقط به دليل سن كمتر آمدهاند و صلاحيتهاي آنان در سيستم موجود به طور قطع كمتر از پدرانشان است. تنها راهحل اين است كه بحث جوان و ميانسال و پير را كنار بگذاريم. تعدادي از جوانان نيز فريب اين جريان را خوردهاند و گمان دارند اگر جواني در مصدر كار قرار گيرد جوانگرايي شده و جوانگرايي مطلوب است. بايد با جوانگرايي مخالفت كرد، همچنان كه با هر «گرايي» ديگر جز صلاحيت و شايستگي بايد مخالفت كرد. صلاحيت و شايستگي نيز جز از طريق رقابت و كارآيي و سازوكارهاي بيطرف و رفع هرگونه محدوديتي قابل سنجش نيست. اگر بر اين معيار تأكيد كنيم، ديگر مهم نيست فردي كه مدير ميشود جوان است يا پير. ولي بايد يقين داشت كه
اكثريت پيران موجود بركنار خواهند شد و جوانان جاي آنان را خواهند گرفت. البته جوانان شايسته و نه داراي ژنهاي آنچناني.
جمهوری اسلامی
تجربهای که نباید تکرار شود
تجربه نشان داده که اگر برای نظارت، حسابرسی و پاسخگويی کوچکترین اغماض و استثنائی قائل شویم، همه اصرار دارند که از آن مستثنی باشند و «تافته جدابافته» به حساب آیند. طبعا اوضاع همین میشود که میبینیم که عدهای تمکین به قانون و تفحص و نظارت را نشانه ضعف تلقی کرده و با آن به مقابله برمیخیزند. امام خمینی میفرمود که نظامیان در امور سیاسی دخالت نکنند که آن فرمایش متین و مبنائی با توجیهات مختلف به فراموشی سپرده شد. امروز هم برای اثبات ضرورت خروج نظامیان از تصدیگریهای اقتصادی - مالی، مرتبا بهانههايی مطرح میشود که ادامه وضع کنونی را توجیه کنند و پذیرفتنی جلوه دهند. در حضور نیروهای در قلمرو اقتصادی - صنعتی - مالی و بانکی، این بخش خصوصی و پیمانکاران جزء هستند که زیر دستوپای قویترها، له میشوند» و به درجهای از افلاس و درماندگی میرسند که عطای کار و تولید را به لقایش میبخشند و ترجیح میدهند به کار کمدردسری بپردازند. این پدیده کاملا «نقض غرض» است که با ورود نیروهای مسلح به کارهای اقتصادی، کاری کنیم که آنها از کار اصلی، مسئولیت سنگین و وظایف کلیدی خود غافل شوند.
همشهری
درس عبرت برجام برای کره شمالی
امیرعلی ابوالفتح؛ کارشناس روابط بینالملل: بررسی فرایند مذاکرات میان آمریکا و کرهشمالی از یکسو و مذاکرات هستهای ایران با گروه 1+5 از سوی دیگر نکات قابلتوجهی را به دست میدهد؛ مشابهتی که میان این دو مذاکرات وجود دارد این است که کرهشمالی هم بهطور منطقی بهدنبال آن است که در ازای واگذاری امتیازات در زمینه خلع سلاح هستهای خود، تحریمها علیه این کشور برچیده شود. کره شمالی درواقع بهدنبال تعهدات متقابل و اجرای همزمان آن است؛ همان مسئلهای که در مذاکرات منتهی به برجام مورد تأکید قرار داشت. در مذاکراتی که ایران متعهد به ایجاد برخی تغییرات در برنامه هستهای خود بود، طرف مقابل تعهد میکرد که چگونه تحریمهای سازمان ملل، تحریمهای آمریکا و اتحادیه اروپا را لغو یا تعلیق کند. کرهایها نیز در مذاکرات خود با آمریکا مشخصا میخواهند در این مسیر گام بردارند اما آمریکاییها حاضر نیستند به چنین فرایندی تن بدهند. آمریکاییها اساسا بهدنبال دریافت امتیازات یکسویه از کرهشمالی هستند؛ تکمیل روند خلع سلاح، راستیآزمایی و اطمینان از بازگشتناپذیری قدرت اتمی مسائلی است که آمریکا از کره شمالی میخواهد؛ بدون اینکه بخواهد
تعهدی در زمینه لغو تحریمها به کره بدهد. برخورد آمریکا با برجام نشان داد که این کشور قابل اعتماد نبوده و ممکن است پس از دریافت امتیازات، تعهدات خود را نادیده بگیرد؛ این درس عبرتی است که امروز مورد توجه کرهایها قرار گرفته است.
کیهان
«کیم» فهمید برخی هنوز نفهمیدهاند
شاید با کمی اغماض بتوان گفت، روحیه خاص ترامپ هم به اندازه خود، در روشنشدن فوری تکلیف دور دوم مذاکرات آمریکا و کرهشمالی نقش داشت. ترامپ، مکار و دروغگو هست اما نه به اندازه اوباما. رئیسجمهور آمریکا نشان داده مثل دولتمردان سابق کشورش، آدم زیاد پیچیدهای نیست. شاید همین روحیه باعث شد وی مثل اوباما نتواند اهداف پلیدش را پنهان کند و در همان ساعات نخست مذاکره، مثلا اعلام نکند «اگر تاسیسات هستهایتان را برچینید، تمام تحریمها را برمیچینیم.» ترامپ در آستانه مذاکرات با چربزبانی، تعریف و تمجید از کیم و نشاندادن در باغ سبز به کرهشمالی نشان داد آدم حیلهگری است اما، نه به اندازه اوباما و تیمش...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.