آینه
اطلاعات
یادداشت: « بدترین یا بهترین کار»؛ ابوالقاسم قاسمزاده
عصبانیشدن نخستوزیر رژیم صهیونیستی و هتاکی او به ایران و رییسجمهور ما... نهتنها خریداری در افکار عمومی پیدا نکرد بلکه نفرت همه انسانهای آزاده و صلحدوست را برانگیخت... تذکری فراتر از گرایشهای خطی و سیاسی در داخل کشور بیفایده نیست. بدترین کار در یک جمله این است که با عصبانیت رژیم صهیونیستی و جنگطلبان نژادپرست در آمریکا همسو شویم و به ناگهان از صحبت تلفنی دو رییسجمهور خبر و تفاسیر منفی بسازیم و گمان بریم که با «بدترین کار» به اصول نظام جمهوریاسلامی یاری میرسانیم و با خواست مردم همراه شدهایم! بهجای «بدترین کار» باید به بهترین کار اقدام کرد و به رییسجمهور و هیات همراه او آفرین فرستاد.
اعتماد
یادداشت: «دموکراسی با خودسری یکی نیست»؛
امیر محبیان
تماس تلفنی با اوباما که اعتراض مخالفان ارتباط را پدید آورد... مخالفان مذاکره آن را کاری غیرلازم و آغاز مسیر سازش حتی تا سرحد سازش با رژیم صهیونیستی دانستند. (نگاه کنید به مقالات و اخبار رسانههای مخالف مذاکره) از همینرو اعتراضاتی در هنگام ورود رییسجمهور در فرودگاه با دعوت همین رسانهها شکل گرفت... چگونه افرادی به این راحتی لایههای امنیتی را درنوردیده و بر ماشین رییسجمهور مشت میکوبند؟ آیا لایههای امنیتی ضعیف است یا این اقدام کاری نمایشی بوده است؟... اگر روحانی به اتکای تایید مقام معظم رهبری از سیاست مستحکم نظام سخن میگوید و در مقابل اختلاف مسوولان آمریکا را چونان ضعف آنها برمیشمارد؛ اینک در داخل افرادی میخواهند بگویند که توان آن را دارند که با هیچ صراطی مستقیم نشوند. نباید فراموش کرد که نمایش دموکراتیکبودن جامعه که امری مطلوب است با اثبات خودسری و لجامگسیختگی یکی نیست.
قانون
یادداشت: «حرمت رییسجمهور حفظ شود»؛ حشمتالله فلاحتپیشه
بالاخره سفر رییسجمهور به نیویورک به پایان رسید. با وجود دستاوردها و تعاملاتی که روحانی و هیات همراه رییسجمهور داشت، هنگام بازگشت وی به کشور، برخی جلو خودروی رییسجمهور را گرفتند، شعار مرگ بر آمریکا سر دادند و با پرتاب کفش، اعتراض خود را نسبت به گفتوگوی تلفنی روحانی با اوباما نشان دادند. چنین رفتارهایی طبیعی است... نباید فراموش کرد که ایران و آمریکا بیش از سه دهه قطع ارتباط کردهاند و نمیتوان توقع داشت یکشبه همه مسایل را فراموش کرد. از سوی دیگر مقامات آمریکایی در اجلاس عمومی سازمان ملل برای کاهش سردادن شعار مرگ بر آمریکا از سوی مردم ایران تلاشی نکردند. بنابراین اکنون زمان آن نیست که نسبت به چنین شعاری جبهه بگیریم. اما به دور از چنین بحثهایی، حفظ حرمت رییسجمهور تحت هر شرایطی لازم است. با این حال از آنجا که روحانی روحیه نقدپذیری دارد و قطعا چنین رفتاری را پیگیری نمیکند، رسانهها نباید روی چنین مسایلی مته به خشخاش بگذارند.
کیهان
سرمقاله: «چهدادیم و چهگرفتیم؟!»؛
حسین شریعتمداری
مروری گذرا بر مواضع رسما اعلامشده مقامات آمریکایی به وضوح نشان میدهد که حریف نهفقط در مقابل نرمشها و امتیازات ارایهشده از سوی رییسجمهور محترم کشورمان هیچ امتیازی - تاکید میشود که هیچ امتیازی - نداده است، بلکه این نرمش و تسامح را به حساب نیاز جمهوری اسلامی نوشته و به روال بارها تجربهشده، بهجای امتیاز در مقابل امتیاز، بر مطالبات باجخواهانه خود از جمهوری اسلامی ایران نیز افزوده است... آقای روحانی هنگام ورود به تهران اعلام کرد که درخواست مکالمه از سوی آمریکا بوده است و اکنون سوال این است که اگر درخواست مکالمه از سوی آقای روحانی بوده است، آیا نسبتدادن آن به آمریکاییها با شعار «دولت راستگویان» در تناقض نیست؟! و چنانچه این درخواست از سوی آمریکاییها بوده است، نشاندهنده آن است که دولت آمریکا حتی در حد و اندازه اعلامنظر درباره یک مکالمه تلفنی هم صداقت نداشته و قابل اعتماد نیست، بنابراین پرسش بعدی آن است که جناب روحانی و هیات بلندپایه همراه ایشان با چه تحلیل و تفسیری از ضرورت اعتماد به آمریکا یاد کرده و با آن همه تبلیغات گسترده و پرحجم از تعامل اعتمادساز آمریکا بهعنوان یکی از دستاوردهای سفر نیویورک
یاد میکنند؟! و این چه «گام اعتمادسازی»! است که هیچیک از طرفین تماس حاضر نیستند مسوولیت آن را برعهده بگیرند؟! ... انتظار گشایش اقتصادی از مذاکره و رابطه با آمریکا نهایت سادهلوحی است و به این نکته و مستندات آن خواهیم پرداخت.
جوان
یادداشت: «آقای روحانی! دسته سوم منتظر میمانند...»؛ کبری آسوپا ر
روحانی در سفر به آمریکا اعلام کرد برای مذاکره اختیار تام دارد؛ این اختیار تام او شاید نشان از مجوز رهبری به او باشد. این مجوز در هر حال از بدبینیای که رهبری فرمودند نسبت به مذاکره دارند، کم نمیکند. رهبری فرموده بودند من بدبینم اما مخالفتی هم ندارم. حالا نوبت دولت روحانی است که نشان دهد از مجوز رهبری در جایی بهره نبرده که بعدتر پشیمانمان کند و ما با اقتدار به همه آنچه میخواستهایم، دست یافتهایم؛ جملهای که زمانی و پس از پایان جنگ، صدام حسین خطاب به مسوولان جمهوری اسلامی گفت که «به همه آنچه میخواستید، دست یافتید.» ما منتظر میمانیم اما صبرمان از جنس مطالبه است؛ مطالبه از دولت یازدهم. مطالبهای که بیشتر از حق خود، آن را وظیفه خویش در قبال سرزمینی میدانیم که بابت ایدئولوژی و اعتقاد آن خونها دادهایم.
اطلاعات
یادداشت: « بدترین یا بهترین کار»؛ ابوالقاسم قاسمزاده
عصبانیشدن نخستوزیر رژیم صهیونیستی و هتاکی او به ایران و رییسجمهور ما... نهتنها خریداری در افکار عمومی پیدا نکرد بلکه نفرت همه انسانهای آزاده و صلحدوست را برانگیخت... تذکری فراتر از گرایشهای خطی و سیاسی در داخل کشور بیفایده نیست. بدترین کار در یک جمله این است که با عصبانیت رژیم صهیونیستی و جنگطلبان نژادپرست در آمریکا همسو شویم و به ناگهان از صحبت تلفنی دو رییسجمهور خبر و تفاسیر منفی بسازیم و گمان بریم که با «بدترین کار» به اصول نظام جمهوریاسلامی یاری میرسانیم و با خواست مردم همراه شدهایم! بهجای «بدترین کار» باید به بهترین کار اقدام کرد و به رییسجمهور و هیات همراه او آفرین فرستاد.
اعتماد
یادداشت: «دموکراسی با خودسری یکی نیست»؛
امیر محبیان
تماس تلفنی با اوباما که اعتراض مخالفان ارتباط را پدید آورد... مخالفان مذاکره آن را کاری غیرلازم و آغاز مسیر سازش حتی تا سرحد سازش با رژیم صهیونیستی دانستند. (نگاه کنید به مقالات و اخبار رسانههای مخالف مذاکره) از همینرو اعتراضاتی در هنگام ورود رییسجمهور در فرودگاه با دعوت همین رسانهها شکل گرفت... چگونه افرادی به این راحتی لایههای امنیتی را درنوردیده و بر ماشین رییسجمهور مشت میکوبند؟ آیا لایههای امنیتی ضعیف است یا این اقدام کاری نمایشی بوده است؟... اگر روحانی به اتکای تایید مقام معظم رهبری از سیاست مستحکم نظام سخن میگوید و در مقابل اختلاف مسوولان آمریکا را چونان ضعف آنها برمیشمارد؛ اینک در داخل افرادی میخواهند بگویند که توان آن را دارند که با هیچ صراطی مستقیم نشوند. نباید فراموش کرد که نمایش دموکراتیکبودن جامعه که امری مطلوب است با اثبات خودسری و لجامگسیختگی یکی نیست.
قانون
یادداشت: «حرمت رییسجمهور حفظ شود»؛ حشمتالله فلاحتپیشه
بالاخره سفر رییسجمهور به نیویورک به پایان رسید. با وجود دستاوردها و تعاملاتی که روحانی و هیات همراه رییسجمهور داشت، هنگام بازگشت وی به کشور، برخی جلو خودروی رییسجمهور را گرفتند، شعار مرگ بر آمریکا سر دادند و با پرتاب کفش، اعتراض خود را نسبت به گفتوگوی تلفنی روحانی با اوباما نشان دادند. چنین رفتارهایی طبیعی است... نباید فراموش کرد که ایران و آمریکا بیش از سه دهه قطع ارتباط کردهاند و نمیتوان توقع داشت یکشبه همه مسایل را فراموش کرد. از سوی دیگر مقامات آمریکایی در اجلاس عمومی سازمان ملل برای کاهش سردادن شعار مرگ بر آمریکا از سوی مردم ایران تلاشی نکردند. بنابراین اکنون زمان آن نیست که نسبت به چنین شعاری جبهه بگیریم. اما به دور از چنین بحثهایی، حفظ حرمت رییسجمهور تحت هر شرایطی لازم است. با این حال از آنجا که روحانی روحیه نقدپذیری دارد و قطعا چنین رفتاری را پیگیری نمیکند، رسانهها نباید روی چنین مسایلی مته به خشخاش بگذارند.
کیهان
سرمقاله: «چهدادیم و چهگرفتیم؟!»؛
حسین شریعتمداری
مروری گذرا بر مواضع رسما اعلامشده مقامات آمریکایی به وضوح نشان میدهد که حریف نهفقط در مقابل نرمشها و امتیازات ارایهشده از سوی رییسجمهور محترم کشورمان هیچ امتیازی - تاکید میشود که هیچ امتیازی - نداده است، بلکه این نرمش و تسامح را به حساب نیاز جمهوری اسلامی نوشته و به روال بارها تجربهشده، بهجای امتیاز در مقابل امتیاز، بر مطالبات باجخواهانه خود از جمهوری اسلامی ایران نیز افزوده است... آقای روحانی هنگام ورود به تهران اعلام کرد که درخواست مکالمه از سوی آمریکا بوده است و اکنون سوال این است که اگر درخواست مکالمه از سوی آقای روحانی بوده است، آیا نسبتدادن آن به آمریکاییها با شعار «دولت راستگویان» در تناقض نیست؟! و چنانچه این درخواست از سوی آمریکاییها بوده است، نشاندهنده آن است که دولت آمریکا حتی در حد و اندازه اعلامنظر درباره یک مکالمه تلفنی هم صداقت نداشته و قابل اعتماد نیست، بنابراین پرسش بعدی آن است که جناب روحانی و هیات بلندپایه همراه ایشان با چه تحلیل و تفسیری از ضرورت اعتماد به آمریکا یاد کرده و با آن همه تبلیغات گسترده و پرحجم از تعامل اعتمادساز آمریکا بهعنوان یکی از دستاوردهای سفر نیویورک
یاد میکنند؟! و این چه «گام اعتمادسازی»! است که هیچیک از طرفین تماس حاضر نیستند مسوولیت آن را برعهده بگیرند؟! ... انتظار گشایش اقتصادی از مذاکره و رابطه با آمریکا نهایت سادهلوحی است و به این نکته و مستندات آن خواهیم پرداخت.
جوان
یادداشت: «آقای روحانی! دسته سوم منتظر میمانند...»؛ کبری آسوپا ر
روحانی در سفر به آمریکا اعلام کرد برای مذاکره اختیار تام دارد؛ این اختیار تام او شاید نشان از مجوز رهبری به او باشد. این مجوز در هر حال از بدبینیای که رهبری فرمودند نسبت به مذاکره دارند، کم نمیکند. رهبری فرموده بودند من بدبینم اما مخالفتی هم ندارم. حالا نوبت دولت روحانی است که نشان دهد از مجوز رهبری در جایی بهره نبرده که بعدتر پشیمانمان کند و ما با اقتدار به همه آنچه میخواستهایم، دست یافتهایم؛ جملهای که زمانی و پس از پایان جنگ، صدام حسین خطاب به مسوولان جمهوری اسلامی گفت که «به همه آنچه میخواستید، دست یافتید.» ما منتظر میمانیم اما صبرمان از جنس مطالبه است؛ مطالبه از دولت یازدهم. مطالبهای که بیشتر از حق خود، آن را وظیفه خویش در قبال سرزمینی میدانیم که بابت ایدئولوژی و اعتقاد آن خونها دادهایم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.