|

پرنده آبي

نيازمند دلخوشي‌هاي كوچكيم
از ژاپن باختيم درحالي‌كه به دنبال قهرماني در آسيا بوديم. چرا اين‌طوري شد؟ سؤالي است كه بسياري در طول 24 ساعت گذشته سعي كردند جوابي براي آن داشته باشند. از علي پروين گرفته تا تعداد زيادي از منتقدان، صداوسيما و بادكردن بازيكنان را مقصر مي‌دانستند. عده‌اي هم یادآوری کردند اگر فقط يك بغل‌پاي آزمون گل مي‌شد، الان همه داشتند به مدح و ثناي كي‌روش و تيمش مي‌پرداختند، برخي از رسانه‌ها هم كه انصاف را كنار گذاشتند و کی‌روش را كلاهبرداري خواندندكه كتي براي خودش دوخت و كلاهي بزرگ بر سر مردم ايران گذاشت و رفت.برخي‌ها به پرسپوليسی‌ها كه با تمام وجود از باخت كي‌روش خوشحال بودند، ناله و نفرين فرستادند. عده‌اي هم كل تاريخ معاصر ايران و ژاپن را با هم مقايسه كردند؛ اينكه ژاپني‌ها اهل عمل هستند و ايراني‌ها دنبال حرف، اينكه ما ايراني‌ها مقررات، نظم و رعايت قانون را بلد نيستيم. اينكه ژاپني‌ها همه تاريخشان پر است از پشتكار و صبوري و ما پر از ادعا و چانه‌زني و تقلب، اما واقعا يك فوتبال مي‌توانست اين‌همه تحليل داشته باشد، شايد نه، شايد هم بله! در مجموع اين نوشته‌ها چند کار غيرحرفه‌ای مشهود بود:
* در اين بازی‌ها فهمیدیم بازیکنان ما سرود ملی را بلد نیستند فهمیدیم پلن دو نداریم وقتی تيم ملي بعد از خوردن گل اول از هم پاشيد و ويران شد، تلویزیون هم اعلام كرد ما همه برنامه‌ها را براي پيروزي تهيه كرده بوديم نه شكست يا حتي تصويري از علي ضيا پخش شد كه بعد از گل ژاپن نه به میهمانش توجه داشت، نه به همه مردمي كه اشتباها برنامه او را انتخاب كرده بودند. اما در نهايت شايد سؤال اصلي همه اين بازي‌ها و همه اين رفتارها در اين نكته باشد كه چرا فوتبال براي ما فقط يك فوتبال نيست؟ تمام آرزوها، خوشبختي‌ها و موفقيت‌هايمان را در اين‌گونه بازي‌ها خلاصه مي‌كنيم؟ چرا اين‌قدر به دلخوشي‌هاي كوچك و بزرگ نيازمنديم؟

نيازمند دلخوشي‌هاي كوچكيم
از ژاپن باختيم درحالي‌كه به دنبال قهرماني در آسيا بوديم. چرا اين‌طوري شد؟ سؤالي است كه بسياري در طول 24 ساعت گذشته سعي كردند جوابي براي آن داشته باشند. از علي پروين گرفته تا تعداد زيادي از منتقدان، صداوسيما و بادكردن بازيكنان را مقصر مي‌دانستند. عده‌اي هم یادآوری کردند اگر فقط يك بغل‌پاي آزمون گل مي‌شد، الان همه داشتند به مدح و ثناي كي‌روش و تيمش مي‌پرداختند، برخي از رسانه‌ها هم كه انصاف را كنار گذاشتند و کی‌روش را كلاهبرداري خواندندكه كتي براي خودش دوخت و كلاهي بزرگ بر سر مردم ايران گذاشت و رفت.برخي‌ها به پرسپوليسی‌ها كه با تمام وجود از باخت كي‌روش خوشحال بودند، ناله و نفرين فرستادند. عده‌اي هم كل تاريخ معاصر ايران و ژاپن را با هم مقايسه كردند؛ اينكه ژاپني‌ها اهل عمل هستند و ايراني‌ها دنبال حرف، اينكه ما ايراني‌ها مقررات، نظم و رعايت قانون را بلد نيستيم. اينكه ژاپني‌ها همه تاريخشان پر است از پشتكار و صبوري و ما پر از ادعا و چانه‌زني و تقلب، اما واقعا يك فوتبال مي‌توانست اين‌همه تحليل داشته باشد، شايد نه، شايد هم بله! در مجموع اين نوشته‌ها چند کار غيرحرفه‌ای مشهود بود:
* در اين بازی‌ها فهمیدیم بازیکنان ما سرود ملی را بلد نیستند فهمیدیم پلن دو نداریم وقتی تيم ملي بعد از خوردن گل اول از هم پاشيد و ويران شد، تلویزیون هم اعلام كرد ما همه برنامه‌ها را براي پيروزي تهيه كرده بوديم نه شكست يا حتي تصويري از علي ضيا پخش شد كه بعد از گل ژاپن نه به میهمانش توجه داشت، نه به همه مردمي كه اشتباها برنامه او را انتخاب كرده بودند. اما در نهايت شايد سؤال اصلي همه اين بازي‌ها و همه اين رفتارها در اين نكته باشد كه چرا فوتبال براي ما فقط يك فوتبال نيست؟ تمام آرزوها، خوشبختي‌ها و موفقيت‌هايمان را در اين‌گونه بازي‌ها خلاصه مي‌كنيم؟ چرا اين‌قدر به دلخوشي‌هاي كوچك و بزرگ نيازمنديم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.