|

آینه

اعتماد
یادداشت: «نه آنقدر که می‌خواستیم بلکه آنقدر که می‌شد»؛ صادق زیباکلام

روحانی می‌دانست که اصولگرایان تندرو در داخل کشور با همه وجود دارند به سخنرانی‌اش در تهران گوش می‌کنند که از همان درگاه وی را آماج حملات و انتقادات قرار دهند، بنابراین مجبور بود دست به عصا حرکت کند. هیچ‌کس نمی‌داند که روحانی برای آن 15 دقیقه سخنرانی در چه فشار روحی به‌سر می‌برد، که چه بگوید و چه نگوید. اگر خیلی تند می‌رفت قطعا عده‌ای در داخل و خارج را خوشحال می‌کرد. اما در مقابل باید در بازگشت با اصولگرایان طرف می‌شد. اگر خیلی کند می‌رفت و صرفا حسب خوشایند اصولگرایان در تهران سخن می‌گفت، اگرچه در بازگشت، آنها برایش فرش قرمز می‌انداختند، اما در عوض خیلی از طرفداران داخلی‌اش را ناامید ساخته بود. بنابراین او نمی‌خواست این اتفاق هم بیفتد. در اینگونه موارد اشکالی یا خطری که وجود دارد آن است که فردی که در جایگاه حساس روحانی قرار گرفته، هر دو طرف را از دست بدهد. مثلا روحانی جوری سخن می‌گفت که هم غربی‌ها و طرفدارانش را ناامید می‌کرد و هم اصولگرایان تندرو را. اما این اتفاق نیفتاد. اگرچه او حاضر نشد با اوباما ملاقات کند اما این را به‌گونه‌ای بیان کرد که اسباب کدورت و سوءتفاهم در طرف مقابل پیدا نشد. در واقع روحانی علت مخالفتش را با دیدار با اوباما اینگونه القا کرد که مایل هست با وی ملاقات کند اما از آمریکایی‌ها خواست شرایط حساس او را هم در نظر بگیرند.

اطلاعات
یادداشت: «ایران در مجمع عمومی سازمان‌ملل»؛ ابوالقاسم قاسم‌زاده

اگرچه انتظار دیدار اوباما و روحانی صحنه خبری رسانه‌ها را گرفته بود، اما این دیدار صورت نگرفت و بخشی از نقدها به جای تاکید بر محورهای سخنرانی رییس‌جمهوری اسلامی ایران به انجام نگرفتن دیدار دوطرف معطوف شد. دیدار وزیرخارجه آقای ظریف با وزرای گروه 1+۵ که در آن جان کری وزیرخارجه آمریکا حضور خواهد داشت، موضوع روز نقد و بررسی محافل مطبوعاتی و سیاسی در نیویورک شده است. واقعیت این است که به قول دکتر روحانی در مصاحبه با شبکه CNN آمریکا بعد از سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل، «یخ روابط ایران با غرب، به‌خصوص با آمریکا در حال آب‌شدن است.»

بهار
یادداشت: «مصافحه شاید وقتی دیگر، ذوب یخ‌ها اکنون»؛ علیرضا نامور حقیقی

نگاه آقای روحانی به آینده است. طبیعی است که این نگاه و مواضع که بنای اعتدال را دارد سعی کند جریان افراطی در آمریکا را که با لابی‌های کشورهای مختلف در پی افزایش دشمنی میان ایران و آمریکا هستند، به حاشیه براند. این روندی است که باید تداوم یابد و اعضای نهادهای حاکمیت در ایران باید کاملا هوشیار باشند که در جهت تقویت این سیاست گام بردارند و خودشان موضوع نقد واقع نشوند همچنان که آقای روحانی به عدم وجود صدای واحد در واشنگتن اشاره کرد. هرچند امکان مصافحه سران فراهم نشد اما ذوب‌شدن یخ‌ها آغاز شده است. مهم این است که تداوم داشته باشد و مانند گذشته متوقف نشود.

کیهان
سرمقاله: «نگاهی به مواضع اوباما درباره ایران»؛ سعدالله زارعی

آمریکا از میانه‌روی روحانی ابراز خشنودی کرده است. جدای از اینکه چنین موضعگیری برای ایجاد اختلاف در ایران و دلسردکردن مردم از حجت‌الاسلام روحانی است در همان حال بوی نوعی مداخله‌جویی احمقانه در امور ایران هم می‌دهد. اینکه دولت کنونی ایران میانه‌رو یا غیرمیانه‌رو است به ایران و ملت ایران بازمی‌گردد. اگر منظور آمریکا از میانه‌رو این است که دولت کنونی تمایلی به حرکت در چارچوب اصول اساسی انقلاب ایران ندارد و به شاخص‌های مورد قبول غرب نزدیک شده است، چنین چیزی واقعیت ندارد... اما یک وجه دیگر این است که اوباما وقتی ناگزیر به حرف‌زدن در یک چارچوب با ظاهر تفاهمی است ناچار است که بگوید این کوتاه‌آمدن به مواضع دولت جدید ایران ربط دارد و حال آنکه آمریکا به گمان اینکه می‌تواند چیزی را در سوریه دگرگون کند همین دو هفته پیش تا آستانه یک جنگ بزرگ هم پیش رفت!

رسالت
سرمقاله: «آمریکایی‌ها و مساله تغییر نظام در ایران»؛ محمدکاظم انبارلویی

نطق اوباما... حکایت از یک تغییر لحن داشت... یکی از فرازها این بود که گفته شد؛ «آمریکا به‌دنبال تغییر نظام در ایران نیست»... امروز رییس‌جمهور آمریکا لحن خود را نسبت به ملت و دولت ایران تغییر داده است. باید دید او چه اقدامی را برای اثبات این ادعا انجام خواهد داد؟ اگر کاری برای رفع تحریم‌ها و تهدیدها صورت نگیرد، این موضع فقط در حد همان تغییر لحن باقی خواهد ماند. تکیه‌کردن به این تغییر لحن خلاف «تدبیر» و «امید»داشتن به آن یک سراب است.
اعتماد
یادداشت: «نه آنقدر که می‌خواستیم بلکه آنقدر که می‌شد»؛ صادق زیباکلام

روحانی می‌دانست که اصولگرایان تندرو در داخل کشور با همه وجود دارند به سخنرانی‌اش در تهران گوش می‌کنند که از همان درگاه وی را آماج حملات و انتقادات قرار دهند، بنابراین مجبور بود دست به عصا حرکت کند. هیچ‌کس نمی‌داند که روحانی برای آن 15 دقیقه سخنرانی در چه فشار روحی به‌سر می‌برد، که چه بگوید و چه نگوید. اگر خیلی تند می‌رفت قطعا عده‌ای در داخل و خارج را خوشحال می‌کرد. اما در مقابل باید در بازگشت با اصولگرایان طرف می‌شد. اگر خیلی کند می‌رفت و صرفا حسب خوشایند اصولگرایان در تهران سخن می‌گفت، اگرچه در بازگشت، آنها برایش فرش قرمز می‌انداختند، اما در عوض خیلی از طرفداران داخلی‌اش را ناامید ساخته بود. بنابراین او نمی‌خواست این اتفاق هم بیفتد. در اینگونه موارد اشکالی یا خطری که وجود دارد آن است که فردی که در جایگاه حساس روحانی قرار گرفته، هر دو طرف را از دست بدهد. مثلا روحانی جوری سخن می‌گفت که هم غربی‌ها و طرفدارانش را ناامید می‌کرد و هم اصولگرایان تندرو را. اما این اتفاق نیفتاد. اگرچه او حاضر نشد با اوباما ملاقات کند اما این را به‌گونه‌ای بیان کرد که اسباب کدورت و سوءتفاهم در طرف مقابل پیدا نشد. در واقع روحانی علت مخالفتش را با دیدار با اوباما اینگونه القا کرد که مایل هست با وی ملاقات کند اما از آمریکایی‌ها خواست شرایط حساس او را هم در نظر بگیرند.

اطلاعات
یادداشت: «ایران در مجمع عمومی سازمان‌ملل»؛ ابوالقاسم قاسم‌زاده

اگرچه انتظار دیدار اوباما و روحانی صحنه خبری رسانه‌ها را گرفته بود، اما این دیدار صورت نگرفت و بخشی از نقدها به جای تاکید بر محورهای سخنرانی رییس‌جمهوری اسلامی ایران به انجام نگرفتن دیدار دوطرف معطوف شد. دیدار وزیرخارجه آقای ظریف با وزرای گروه 1+۵ که در آن جان کری وزیرخارجه آمریکا حضور خواهد داشت، موضوع روز نقد و بررسی محافل مطبوعاتی و سیاسی در نیویورک شده است. واقعیت این است که به قول دکتر روحانی در مصاحبه با شبکه CNN آمریکا بعد از سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل، «یخ روابط ایران با غرب، به‌خصوص با آمریکا در حال آب‌شدن است.»

بهار
یادداشت: «مصافحه شاید وقتی دیگر، ذوب یخ‌ها اکنون»؛ علیرضا نامور حقیقی

نگاه آقای روحانی به آینده است. طبیعی است که این نگاه و مواضع که بنای اعتدال را دارد سعی کند جریان افراطی در آمریکا را که با لابی‌های کشورهای مختلف در پی افزایش دشمنی میان ایران و آمریکا هستند، به حاشیه براند. این روندی است که باید تداوم یابد و اعضای نهادهای حاکمیت در ایران باید کاملا هوشیار باشند که در جهت تقویت این سیاست گام بردارند و خودشان موضوع نقد واقع نشوند همچنان که آقای روحانی به عدم وجود صدای واحد در واشنگتن اشاره کرد. هرچند امکان مصافحه سران فراهم نشد اما ذوب‌شدن یخ‌ها آغاز شده است. مهم این است که تداوم داشته باشد و مانند گذشته متوقف نشود.

کیهان
سرمقاله: «نگاهی به مواضع اوباما درباره ایران»؛ سعدالله زارعی

آمریکا از میانه‌روی روحانی ابراز خشنودی کرده است. جدای از اینکه چنین موضعگیری برای ایجاد اختلاف در ایران و دلسردکردن مردم از حجت‌الاسلام روحانی است در همان حال بوی نوعی مداخله‌جویی احمقانه در امور ایران هم می‌دهد. اینکه دولت کنونی ایران میانه‌رو یا غیرمیانه‌رو است به ایران و ملت ایران بازمی‌گردد. اگر منظور آمریکا از میانه‌رو این است که دولت کنونی تمایلی به حرکت در چارچوب اصول اساسی انقلاب ایران ندارد و به شاخص‌های مورد قبول غرب نزدیک شده است، چنین چیزی واقعیت ندارد... اما یک وجه دیگر این است که اوباما وقتی ناگزیر به حرف‌زدن در یک چارچوب با ظاهر تفاهمی است ناچار است که بگوید این کوتاه‌آمدن به مواضع دولت جدید ایران ربط دارد و حال آنکه آمریکا به گمان اینکه می‌تواند چیزی را در سوریه دگرگون کند همین دو هفته پیش تا آستانه یک جنگ بزرگ هم پیش رفت!

رسالت
سرمقاله: «آمریکایی‌ها و مساله تغییر نظام در ایران»؛ محمدکاظم انبارلویی

نطق اوباما... حکایت از یک تغییر لحن داشت... یکی از فرازها این بود که گفته شد؛ «آمریکا به‌دنبال تغییر نظام در ایران نیست»... امروز رییس‌جمهور آمریکا لحن خود را نسبت به ملت و دولت ایران تغییر داده است. باید دید او چه اقدامی را برای اثبات این ادعا انجام خواهد داد؟ اگر کاری برای رفع تحریم‌ها و تهدیدها صورت نگیرد، این موضع فقط در حد همان تغییر لحن باقی خواهد ماند. تکیه‌کردن به این تغییر لحن خلاف «تدبیر» و «امید»داشتن به آن یک سراب است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.