آینه
بهار
یادداشت: «جایگاه گفتوگوی تمدنها کجاست»؛ هادی خانیکی
در عین اقبال جهانی و نیاز تاریخی به گفتوگوی فرهنگها باید به این واقعیت نیز توجه کرد که بهرغم پیشگامی ایران در طرح «پارادایم گفتوگو به مثابه یک رویکرد تازه نظری و عملی برای ایجاد دنیایی بهتر»، در داخل کشور فضای تیره رقابتها و مناقشههای سیاسی میان گروههای مختلف، نگذاشت که به افقهای اندکی دورتر از پیش پای سیاست نظر شود و آثار و منافع ملی و بینالمللی حاصل از این اقبال و نیاز به چشم درآید. ایده گفتوگوی فرهنگها در عرصه سیاست داخلی نوعی سرگرمی خاص محافل روشنفکرانه و احیانا ابزاری برای دور شدن از ارزشهای انقلابی قلمداد شد و ماجراها در پی داشت. مشهورترین آثارش نهتنها توقف و توقیف فعالیتهای معطوف به گفتوگوی تمدن بلکه محو نامها و نمادهای یادآور آن در دولت اصولگرای آقای احمدینژاد بود. مرکز دولتی گفتوگوی تمدنها منحل شد و نهاد مدنی آن با انواع تضییقات سیاسی روبهرو شد و نشریه علمی و فرهنگی آن یعنی «آیین گفتوگو» تنها با انتشار یک شماره توقیف شد و محدودیت تا آنجا رفت که مطبوعات در این سالها مجاز نبودند در سخن از گفتوگوی تمدنها نام خاتمی را بیاورند. بحث درباره ایده گفتوگوی تمدنها بدون نام نظریهپرداز آن خود معرف تنگی دایره سیاست در این سالها برای پرداختن به گفتوگوی فرهنگهاست.
ایران
«بیمهری رسانه ملی»
دست آخر اینکه مصاحبه مهم حسن روحانی با شبکه تلویزیونی (انبیسی) که از سوی رسانههای معتبر جهانی مورد توجه قرار گرفت از سوی صداوسیما دیده نشد و در بخش خبری ساعت14 شبکه اول سیما بهعنوان خبری حاشیهای بعد از خبر سفرهای تابستانی منتشر شد تا شایبه آغاز سانسور دولت یازدهم شکل بگیرد. همچنین سفر هیات ایرانی به نیویورک هم به همین سرنوشت دچار شد و جایی در خبرهای مهم سیما نیافت. این در حالی است که در موارد مشابه هرگاه دولت نهم و دهم برنامههای دیپلماتیکی انجام میداد با حمایت رسانهای گسترده صداوسیما مواجه میشد.
اعتماد
یادداشت: «دیدار غیرمترقبه دو رییسجمهور»؛ حسین واله
تمام مشکلات ما ناشی از دشمنی آمریکا نیست. اما سیاست تسریع در حل مشکلات با آمریکا باز هم اولویت دارد: خلع بهانه اسراییل برای تهدید مداوم ایران و متحدان ایران، مایوس شدن ارتجاع عرب از بهرهبرداری از خصومت ایران با آمریکا برای پیشبرد مطامع سلطهجویانه در جهان اسلام و جهان عرب، کاهش زمینه رشد تروریسم کور با چاشنی طائفی که امنیت جهان اسلام را در مخاطره قرار داده است و سرانجام فوریت شدید همه موارد فوق. اجلاس عمومی سازمان ملل متحد مناسبترین فرصت برای ابتکارهای دیپلماتیک است... در اجلاس آتی، فرق آمریکای بوش با آمریکای اوباما و فرق ایران احمدینژاد با ایران روحانی باید در رفتار دو رییسجمهور تجلی کند چنانکه در 2001 اجماع جهانی بر سر گفتوگوی تمدنها مقاصد عالیه جمهوری اسلامی ایران را متجلی ساخت.
جمهوری اسلامی
سرمقاله: «اینست اعتدال در سیاست»
نخستوزیر رژیم صهیونیستی، در عکسالعملی نسبت به مصاحبه دکتر روحانی رییسجمهوری اسلامی ایران با شبکه تلویزیونی انبیسی گفت: مصاحبه رییسجمهور ایران نوعی بازی با الفاظ با هدف فریب دادن غرب است... خبرنگار شبکه انبیسی از دکتر روحانی پرسید: آیا شما هولوکاست را افسانه میدانید؟ دکتر روحانی جواب داد: «من، تاریخدان نیستم، سیاستمدارم...» ... تفاوت روش دکتر روحانی در پاسخ دادن به سوال این قبیل خبرنگاران با افرادی که خود را تاریخدان و سیاستمدار و روانشناس و اقتصاددان و فیلسوف و همهفنحریف میدانند و با اشتیاق فراوان به هر سوالی پاسخ میدهند اینست که اینان به همان دامی که برای آنها پهن شده است میافتند و آنکس که چه بسا تاریخدان هم باشد ولی وارد این بحثها نمیشود، خود را با زیرکی از دامها نجات میدهد و به مسایل مهمتری میپردازد. تفاوت مهمتر اینست که نیفتادن در دام رسانههای غربی، بهانهای برای وارد ساختن آسیبهای فراوان به کشور و منافع ملت به دست آنها و دستهای پشتپرده و صحنهگردانان نمیدهد ولی کسانی که در این دام میافتند برای ارضای نفسانیات خودشان، زمینه را برای وارد شدن ضربات زیانبار به کشور و ملت فراهم میکنند.
کیهان
«گفت و شنود»/« هیچی! »
گفت: سخنگوی کاخسفید از احتمال دیدار روحانی با اوباما در نیویورک خبر داده است.
گفتم: آقای روحانی هم در پاسخ به خبرنگار انبیسی که پرسیده بود آیا در نیویورک با اوباما ملاقات میکنید؟ گفته بود:«در عالم سیاست هر چیزی امکان دارد!»
گفت: آمریکا بهخاطر شکستهای پیدرپی 10سال اخیر از ایران و جبهه مقاومت به این ملاقات احتیاج دارد تا وانمود کند که ایران از مواضع انقلابی خود کوتاه آمده است! ولی این ملاقات برای ایران اسلامی چه سودی خواهد داشت؟ گفتم: چه عرض کنم؟! یارو به رهگذری گفت؛ میتوانی این چمدان سنگین را تا طبقه هفتم برای من حملکنی؟ رهگذر پرسید؛ در مقابل چه میدهی؟ و یارو جواب داد هیچی! رهگذر بعد از آنکه چمدان را به سختی حملکرد، منتظر مزدش بود و گفت؛ حالا همان هیچی را بده! و یارو گفت؛ گوشه آن فرش را بالا بزن! چه میبینی؟ رهگذر گفت؛ هیچی! و یارو گفت؛ همان را بردار و برو!
یادداشت: «جایگاه گفتوگوی تمدنها کجاست»؛ هادی خانیکی
در عین اقبال جهانی و نیاز تاریخی به گفتوگوی فرهنگها باید به این واقعیت نیز توجه کرد که بهرغم پیشگامی ایران در طرح «پارادایم گفتوگو به مثابه یک رویکرد تازه نظری و عملی برای ایجاد دنیایی بهتر»، در داخل کشور فضای تیره رقابتها و مناقشههای سیاسی میان گروههای مختلف، نگذاشت که به افقهای اندکی دورتر از پیش پای سیاست نظر شود و آثار و منافع ملی و بینالمللی حاصل از این اقبال و نیاز به چشم درآید. ایده گفتوگوی فرهنگها در عرصه سیاست داخلی نوعی سرگرمی خاص محافل روشنفکرانه و احیانا ابزاری برای دور شدن از ارزشهای انقلابی قلمداد شد و ماجراها در پی داشت. مشهورترین آثارش نهتنها توقف و توقیف فعالیتهای معطوف به گفتوگوی تمدن بلکه محو نامها و نمادهای یادآور آن در دولت اصولگرای آقای احمدینژاد بود. مرکز دولتی گفتوگوی تمدنها منحل شد و نهاد مدنی آن با انواع تضییقات سیاسی روبهرو شد و نشریه علمی و فرهنگی آن یعنی «آیین گفتوگو» تنها با انتشار یک شماره توقیف شد و محدودیت تا آنجا رفت که مطبوعات در این سالها مجاز نبودند در سخن از گفتوگوی تمدنها نام خاتمی را بیاورند. بحث درباره ایده گفتوگوی تمدنها بدون نام نظریهپرداز آن خود معرف تنگی دایره سیاست در این سالها برای پرداختن به گفتوگوی فرهنگهاست.
ایران
«بیمهری رسانه ملی»
دست آخر اینکه مصاحبه مهم حسن روحانی با شبکه تلویزیونی (انبیسی) که از سوی رسانههای معتبر جهانی مورد توجه قرار گرفت از سوی صداوسیما دیده نشد و در بخش خبری ساعت14 شبکه اول سیما بهعنوان خبری حاشیهای بعد از خبر سفرهای تابستانی منتشر شد تا شایبه آغاز سانسور دولت یازدهم شکل بگیرد. همچنین سفر هیات ایرانی به نیویورک هم به همین سرنوشت دچار شد و جایی در خبرهای مهم سیما نیافت. این در حالی است که در موارد مشابه هرگاه دولت نهم و دهم برنامههای دیپلماتیکی انجام میداد با حمایت رسانهای گسترده صداوسیما مواجه میشد.
اعتماد
یادداشت: «دیدار غیرمترقبه دو رییسجمهور»؛ حسین واله
تمام مشکلات ما ناشی از دشمنی آمریکا نیست. اما سیاست تسریع در حل مشکلات با آمریکا باز هم اولویت دارد: خلع بهانه اسراییل برای تهدید مداوم ایران و متحدان ایران، مایوس شدن ارتجاع عرب از بهرهبرداری از خصومت ایران با آمریکا برای پیشبرد مطامع سلطهجویانه در جهان اسلام و جهان عرب، کاهش زمینه رشد تروریسم کور با چاشنی طائفی که امنیت جهان اسلام را در مخاطره قرار داده است و سرانجام فوریت شدید همه موارد فوق. اجلاس عمومی سازمان ملل متحد مناسبترین فرصت برای ابتکارهای دیپلماتیک است... در اجلاس آتی، فرق آمریکای بوش با آمریکای اوباما و فرق ایران احمدینژاد با ایران روحانی باید در رفتار دو رییسجمهور تجلی کند چنانکه در 2001 اجماع جهانی بر سر گفتوگوی تمدنها مقاصد عالیه جمهوری اسلامی ایران را متجلی ساخت.
جمهوری اسلامی
سرمقاله: «اینست اعتدال در سیاست»
نخستوزیر رژیم صهیونیستی، در عکسالعملی نسبت به مصاحبه دکتر روحانی رییسجمهوری اسلامی ایران با شبکه تلویزیونی انبیسی گفت: مصاحبه رییسجمهور ایران نوعی بازی با الفاظ با هدف فریب دادن غرب است... خبرنگار شبکه انبیسی از دکتر روحانی پرسید: آیا شما هولوکاست را افسانه میدانید؟ دکتر روحانی جواب داد: «من، تاریخدان نیستم، سیاستمدارم...» ... تفاوت روش دکتر روحانی در پاسخ دادن به سوال این قبیل خبرنگاران با افرادی که خود را تاریخدان و سیاستمدار و روانشناس و اقتصاددان و فیلسوف و همهفنحریف میدانند و با اشتیاق فراوان به هر سوالی پاسخ میدهند اینست که اینان به همان دامی که برای آنها پهن شده است میافتند و آنکس که چه بسا تاریخدان هم باشد ولی وارد این بحثها نمیشود، خود را با زیرکی از دامها نجات میدهد و به مسایل مهمتری میپردازد. تفاوت مهمتر اینست که نیفتادن در دام رسانههای غربی، بهانهای برای وارد ساختن آسیبهای فراوان به کشور و منافع ملت به دست آنها و دستهای پشتپرده و صحنهگردانان نمیدهد ولی کسانی که در این دام میافتند برای ارضای نفسانیات خودشان، زمینه را برای وارد شدن ضربات زیانبار به کشور و ملت فراهم میکنند.
کیهان
«گفت و شنود»/« هیچی! »
گفت: سخنگوی کاخسفید از احتمال دیدار روحانی با اوباما در نیویورک خبر داده است.
گفتم: آقای روحانی هم در پاسخ به خبرنگار انبیسی که پرسیده بود آیا در نیویورک با اوباما ملاقات میکنید؟ گفته بود:«در عالم سیاست هر چیزی امکان دارد!»
گفت: آمریکا بهخاطر شکستهای پیدرپی 10سال اخیر از ایران و جبهه مقاومت به این ملاقات احتیاج دارد تا وانمود کند که ایران از مواضع انقلابی خود کوتاه آمده است! ولی این ملاقات برای ایران اسلامی چه سودی خواهد داشت؟ گفتم: چه عرض کنم؟! یارو به رهگذری گفت؛ میتوانی این چمدان سنگین را تا طبقه هفتم برای من حملکنی؟ رهگذر پرسید؛ در مقابل چه میدهی؟ و یارو جواب داد هیچی! رهگذر بعد از آنکه چمدان را به سختی حملکرد، منتظر مزدش بود و گفت؛ حالا همان هیچی را بده! و یارو گفت؛ گوشه آن فرش را بالا بزن! چه میبینی؟ رهگذر گفت؛ هیچی! و یارو گفت؛ همان را بردار و برو!
بهار
یادداشت: «جایگاه گفتوگوی تمدنها کجاست»؛ هادی خانیکی
در عین اقبال جهانی و نیاز تاریخی به گفتوگوی فرهنگها باید به این واقعیت نیز توجه کرد که بهرغم پیشگامی ایران در طرح «پارادایم گفتوگو به مثابه یک رویکرد تازه نظری و عملی برای ایجاد دنیایی بهتر»، در داخل کشور فضای تیره رقابتها و مناقشههای سیاسی میان گروههای مختلف، نگذاشت که به افقهای اندکی دورتر از پیش پای سیاست نظر شود و آثار و منافع ملی و بینالمللی حاصل از این اقبال و نیاز به چشم درآید. ایده گفتوگوی فرهنگها در عرصه سیاست داخلی نوعی سرگرمی خاص محافل روشنفکرانه و احیانا ابزاری برای دور شدن از ارزشهای انقلابی قلمداد شد و ماجراها در پی داشت. مشهورترین آثارش نهتنها توقف و توقیف فعالیتهای معطوف به گفتوگوی تمدن بلکه محو نامها و نمادهای یادآور آن در دولت اصولگرای آقای احمدینژاد بود. مرکز دولتی گفتوگوی تمدنها منحل شد و نهاد مدنی آن با انواع تضییقات سیاسی روبهرو شد و نشریه علمی و فرهنگی آن یعنی «آیین گفتوگو» تنها با انتشار یک شماره توقیف شد و محدودیت تا آنجا رفت که مطبوعات در این سالها مجاز نبودند در سخن از گفتوگوی تمدنها نام خاتمی را بیاورند. بحث درباره ایده گفتوگوی تمدنها بدون نام نظریهپرداز آن خود معرف تنگی دایره سیاست در این سالها برای پرداختن به گفتوگوی فرهنگهاست.
ایران
«بیمهری رسانه ملی»
دست آخر اینکه مصاحبه مهم حسن روحانی با شبکه تلویزیونی (انبیسی) که از سوی رسانههای معتبر جهانی مورد توجه قرار گرفت از سوی صداوسیما دیده نشد و در بخش خبری ساعت14 شبکه اول سیما بهعنوان خبری حاشیهای بعد از خبر سفرهای تابستانی منتشر شد تا شایبه آغاز سانسور دولت یازدهم شکل بگیرد. همچنین سفر هیات ایرانی به نیویورک هم به همین سرنوشت دچار شد و جایی در خبرهای مهم سیما نیافت. این در حالی است که در موارد مشابه هرگاه دولت نهم و دهم برنامههای دیپلماتیکی انجام میداد با حمایت رسانهای گسترده صداوسیما مواجه میشد.
اعتماد
یادداشت: «دیدار غیرمترقبه دو رییسجمهور»؛ حسین واله
تمام مشکلات ما ناشی از دشمنی آمریکا نیست. اما سیاست تسریع در حل مشکلات با آمریکا باز هم اولویت دارد: خلع بهانه اسراییل برای تهدید مداوم ایران و متحدان ایران، مایوس شدن ارتجاع عرب از بهرهبرداری از خصومت ایران با آمریکا برای پیشبرد مطامع سلطهجویانه در جهان اسلام و جهان عرب، کاهش زمینه رشد تروریسم کور با چاشنی طائفی که امنیت جهان اسلام را در مخاطره قرار داده است و سرانجام فوریت شدید همه موارد فوق. اجلاس عمومی سازمان ملل متحد مناسبترین فرصت برای ابتکارهای دیپلماتیک است... در اجلاس آتی، فرق آمریکای بوش با آمریکای اوباما و فرق ایران احمدینژاد با ایران روحانی باید در رفتار دو رییسجمهور تجلی کند چنانکه در 2001 اجماع جهانی بر سر گفتوگوی تمدنها مقاصد عالیه جمهوری اسلامی ایران را متجلی ساخت.
جمهوری اسلامی
سرمقاله: «اینست اعتدال در سیاست»
نخستوزیر رژیم صهیونیستی، در عکسالعملی نسبت به مصاحبه دکتر روحانی رییسجمهوری اسلامی ایران با شبکه تلویزیونی انبیسی گفت: مصاحبه رییسجمهور ایران نوعی بازی با الفاظ با هدف فریب دادن غرب است... خبرنگار شبکه انبیسی از دکتر روحانی پرسید: آیا شما هولوکاست را افسانه میدانید؟ دکتر روحانی جواب داد: «من، تاریخدان نیستم، سیاستمدارم...» ... تفاوت روش دکتر روحانی در پاسخ دادن به سوال این قبیل خبرنگاران با افرادی که خود را تاریخدان و سیاستمدار و روانشناس و اقتصاددان و فیلسوف و همهفنحریف میدانند و با اشتیاق فراوان به هر سوالی پاسخ میدهند اینست که اینان به همان دامی که برای آنها پهن شده است میافتند و آنکس که چه بسا تاریخدان هم باشد ولی وارد این بحثها نمیشود، خود را با زیرکی از دامها نجات میدهد و به مسایل مهمتری میپردازد. تفاوت مهمتر اینست که نیفتادن در دام رسانههای غربی، بهانهای برای وارد ساختن آسیبهای فراوان به کشور و منافع ملت به دست آنها و دستهای پشتپرده و صحنهگردانان نمیدهد ولی کسانی که در این دام میافتند برای ارضای نفسانیات خودشان، زمینه را برای وارد شدن ضربات زیانبار به کشور و ملت فراهم میکنند.
کیهان
«گفت و شنود»/« هیچی! »
گفت: سخنگوی کاخسفید از احتمال دیدار روحانی با اوباما در نیویورک خبر داده است.
گفتم: آقای روحانی هم در پاسخ به خبرنگار انبیسی که پرسیده بود آیا در نیویورک با اوباما ملاقات میکنید؟ گفته بود:«در عالم سیاست هر چیزی امکان دارد!»
گفت: آمریکا بهخاطر شکستهای پیدرپی 10سال اخیر از ایران و جبهه مقاومت به این ملاقات احتیاج دارد تا وانمود کند که ایران از مواضع انقلابی خود کوتاه آمده است! ولی این ملاقات برای ایران اسلامی چه سودی خواهد داشت؟ گفتم: چه عرض کنم؟! یارو به رهگذری گفت؛ میتوانی این چمدان سنگین را تا طبقه هفتم برای من حملکنی؟ رهگذر پرسید؛ در مقابل چه میدهی؟ و یارو جواب داد هیچی! رهگذر بعد از آنکه چمدان را به سختی حملکرد، منتظر مزدش بود و گفت؛ حالا همان هیچی را بده! و یارو گفت؛ گوشه آن فرش را بالا بزن! چه میبینی؟ رهگذر گفت؛ هیچی! و یارو گفت؛ همان را بردار و برو!
یادداشت: «جایگاه گفتوگوی تمدنها کجاست»؛ هادی خانیکی
در عین اقبال جهانی و نیاز تاریخی به گفتوگوی فرهنگها باید به این واقعیت نیز توجه کرد که بهرغم پیشگامی ایران در طرح «پارادایم گفتوگو به مثابه یک رویکرد تازه نظری و عملی برای ایجاد دنیایی بهتر»، در داخل کشور فضای تیره رقابتها و مناقشههای سیاسی میان گروههای مختلف، نگذاشت که به افقهای اندکی دورتر از پیش پای سیاست نظر شود و آثار و منافع ملی و بینالمللی حاصل از این اقبال و نیاز به چشم درآید. ایده گفتوگوی فرهنگها در عرصه سیاست داخلی نوعی سرگرمی خاص محافل روشنفکرانه و احیانا ابزاری برای دور شدن از ارزشهای انقلابی قلمداد شد و ماجراها در پی داشت. مشهورترین آثارش نهتنها توقف و توقیف فعالیتهای معطوف به گفتوگوی تمدن بلکه محو نامها و نمادهای یادآور آن در دولت اصولگرای آقای احمدینژاد بود. مرکز دولتی گفتوگوی تمدنها منحل شد و نهاد مدنی آن با انواع تضییقات سیاسی روبهرو شد و نشریه علمی و فرهنگی آن یعنی «آیین گفتوگو» تنها با انتشار یک شماره توقیف شد و محدودیت تا آنجا رفت که مطبوعات در این سالها مجاز نبودند در سخن از گفتوگوی تمدنها نام خاتمی را بیاورند. بحث درباره ایده گفتوگوی تمدنها بدون نام نظریهپرداز آن خود معرف تنگی دایره سیاست در این سالها برای پرداختن به گفتوگوی فرهنگهاست.
ایران
«بیمهری رسانه ملی»
دست آخر اینکه مصاحبه مهم حسن روحانی با شبکه تلویزیونی (انبیسی) که از سوی رسانههای معتبر جهانی مورد توجه قرار گرفت از سوی صداوسیما دیده نشد و در بخش خبری ساعت14 شبکه اول سیما بهعنوان خبری حاشیهای بعد از خبر سفرهای تابستانی منتشر شد تا شایبه آغاز سانسور دولت یازدهم شکل بگیرد. همچنین سفر هیات ایرانی به نیویورک هم به همین سرنوشت دچار شد و جایی در خبرهای مهم سیما نیافت. این در حالی است که در موارد مشابه هرگاه دولت نهم و دهم برنامههای دیپلماتیکی انجام میداد با حمایت رسانهای گسترده صداوسیما مواجه میشد.
اعتماد
یادداشت: «دیدار غیرمترقبه دو رییسجمهور»؛ حسین واله
تمام مشکلات ما ناشی از دشمنی آمریکا نیست. اما سیاست تسریع در حل مشکلات با آمریکا باز هم اولویت دارد: خلع بهانه اسراییل برای تهدید مداوم ایران و متحدان ایران، مایوس شدن ارتجاع عرب از بهرهبرداری از خصومت ایران با آمریکا برای پیشبرد مطامع سلطهجویانه در جهان اسلام و جهان عرب، کاهش زمینه رشد تروریسم کور با چاشنی طائفی که امنیت جهان اسلام را در مخاطره قرار داده است و سرانجام فوریت شدید همه موارد فوق. اجلاس عمومی سازمان ملل متحد مناسبترین فرصت برای ابتکارهای دیپلماتیک است... در اجلاس آتی، فرق آمریکای بوش با آمریکای اوباما و فرق ایران احمدینژاد با ایران روحانی باید در رفتار دو رییسجمهور تجلی کند چنانکه در 2001 اجماع جهانی بر سر گفتوگوی تمدنها مقاصد عالیه جمهوری اسلامی ایران را متجلی ساخت.
جمهوری اسلامی
سرمقاله: «اینست اعتدال در سیاست»
نخستوزیر رژیم صهیونیستی، در عکسالعملی نسبت به مصاحبه دکتر روحانی رییسجمهوری اسلامی ایران با شبکه تلویزیونی انبیسی گفت: مصاحبه رییسجمهور ایران نوعی بازی با الفاظ با هدف فریب دادن غرب است... خبرنگار شبکه انبیسی از دکتر روحانی پرسید: آیا شما هولوکاست را افسانه میدانید؟ دکتر روحانی جواب داد: «من، تاریخدان نیستم، سیاستمدارم...» ... تفاوت روش دکتر روحانی در پاسخ دادن به سوال این قبیل خبرنگاران با افرادی که خود را تاریخدان و سیاستمدار و روانشناس و اقتصاددان و فیلسوف و همهفنحریف میدانند و با اشتیاق فراوان به هر سوالی پاسخ میدهند اینست که اینان به همان دامی که برای آنها پهن شده است میافتند و آنکس که چه بسا تاریخدان هم باشد ولی وارد این بحثها نمیشود، خود را با زیرکی از دامها نجات میدهد و به مسایل مهمتری میپردازد. تفاوت مهمتر اینست که نیفتادن در دام رسانههای غربی، بهانهای برای وارد ساختن آسیبهای فراوان به کشور و منافع ملت به دست آنها و دستهای پشتپرده و صحنهگردانان نمیدهد ولی کسانی که در این دام میافتند برای ارضای نفسانیات خودشان، زمینه را برای وارد شدن ضربات زیانبار به کشور و ملت فراهم میکنند.
کیهان
«گفت و شنود»/« هیچی! »
گفت: سخنگوی کاخسفید از احتمال دیدار روحانی با اوباما در نیویورک خبر داده است.
گفتم: آقای روحانی هم در پاسخ به خبرنگار انبیسی که پرسیده بود آیا در نیویورک با اوباما ملاقات میکنید؟ گفته بود:«در عالم سیاست هر چیزی امکان دارد!»
گفت: آمریکا بهخاطر شکستهای پیدرپی 10سال اخیر از ایران و جبهه مقاومت به این ملاقات احتیاج دارد تا وانمود کند که ایران از مواضع انقلابی خود کوتاه آمده است! ولی این ملاقات برای ایران اسلامی چه سودی خواهد داشت؟ گفتم: چه عرض کنم؟! یارو به رهگذری گفت؛ میتوانی این چمدان سنگین را تا طبقه هفتم برای من حملکنی؟ رهگذر پرسید؛ در مقابل چه میدهی؟ و یارو جواب داد هیچی! رهگذر بعد از آنکه چمدان را به سختی حملکرد، منتظر مزدش بود و گفت؛ حالا همان هیچی را بده! و یارو گفت؛ گوشه آن فرش را بالا بزن! چه میبینی؟ رهگذر گفت؛ هیچی! و یارو گفت؛ همان را بردار و برو!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.