دوران تدبير و اميد
بهروز افخمي
رييسجمهور جديدي آمده است و دوران جديدي شروع شده. قرار است به اميد خدا سينماي ايران يکبار ديگر زنده شود و رونق بگيرد. خوشبختانه دولت پول زيادي ندارد و نهادها و سازمانهاي دولتيای که پول نفت را خرج ساختن فيلمهاي ارزشي ميکردند پول ندارند، يا کم دارند و کمتر فيلمهاي بيتماشاگر ميسازند و کمتر سالنهاي سينما را خلوت و خالي نگه ميدارند. از طرف ديگر مملکت در اوج جواني است و اگرچه ميگويند رشد جمعيت کم است و اگر همينطور پيش برود تا 20سال ديگر کشور پير ميشود اما فعلا بيشترين جمعيت بين 20 تا 40 سال را در تاريخ داريم، جوانان جوياي نام و باهوش و باذوق. در ميان اين ميليونها 20، 30ساله فراوانند و آمادهاند تا فيلمهاي واقعي براي پرده بزرگ بسازند و سالنهاي سوتوکور را از جمعيت پرکنند. 80درصد تماشاگران سينما هم در همهجاي دنيا بين 10 تا 30 سال دارند. اما اکثر اين گروه سني در سالهاي اخير سالنهاي سينماهاي ما را ترک کردند. سينماي ايران اول پير و عبوس شد و جذابيت و دلبري را فراموش کرد و بعد آن قدر درس اخلاق و ارزش داد تا مُرد!. مديران نفتي البته مرگ سينما را احساس نکردند. چون دايم پول نفت را به برخي فيلمسازان
ميدادند و سفارش ميکردند که «ارزش»ها مراعات شود. اما به اين فکر نميکردند که تماشاگران واقعي بايد آن فيلمها را ببينند. خودشان هم به سينما نميرفتند و فيلمهاي سفارششده را در جلسههاي نمايش خصوصي يا جشنواره ميديدند و دقت ميکردند که ارزشها مراعات شده باشد. اما اگر آن وسط چرتشان ميبرد از خودشان يا از فيلمسازان نميپرسيدند که چرا چرت زدم؟ آنها بين خواب و بيداري سعي ميکردند هواي ارزشها را داشته باشند و با خودشان میگفتند «زیادی کار میکنم. کسری خواب دارم!» وقتي هم چراغ روشن ميشد به خود ميآمدند و اگر فيلمساز همان دوروبر بود به او ميگفتند «خسته نباشيد! استفاده کرديم!» پول خودشان که نبود و از طرف ديگر، خودشان هم از سن و سالي که آدم با لذت و علاقه به سينما ميرود گذشته بودند...
رييسجمهور جديدي آمده است و دوران جديدي شروع شده. قرار است به اميد خدا سينماي ايران يکبار ديگر زنده شود و رونق بگيرد. خوشبختانه دولت پول زيادي ندارد و نهادها و سازمانهاي دولتيای که پول نفت را خرج ساختن فيلمهاي ارزشي ميکردند پول ندارند، يا کم دارند و کمتر فيلمهاي بيتماشاگر ميسازند و کمتر سالنهاي سينما را خلوت و خالي نگه ميدارند. از طرف ديگر مملکت در اوج جواني است و اگرچه ميگويند رشد جمعيت کم است و اگر همينطور پيش برود تا 20سال ديگر کشور پير ميشود اما فعلا بيشترين جمعيت بين 20 تا 40 سال را در تاريخ داريم، جوانان جوياي نام و باهوش و باذوق. در ميان اين ميليونها 20، 30ساله فراوانند و آمادهاند تا فيلمهاي واقعي براي پرده بزرگ بسازند و سالنهاي سوتوکور را از جمعيت پرکنند. 80درصد تماشاگران سينما هم در همهجاي دنيا بين 10 تا 30 سال دارند. اما اکثر اين گروه سني در سالهاي اخير سالنهاي سينماهاي ما را ترک کردند. سينماي ايران اول پير و عبوس شد و جذابيت و دلبري را فراموش کرد و بعد آن قدر درس اخلاق و ارزش داد تا مُرد!. مديران نفتي البته مرگ سينما را احساس نکردند. چون دايم پول نفت را به برخي فيلمسازان
ميدادند و سفارش ميکردند که «ارزش»ها مراعات شود. اما به اين فکر نميکردند که تماشاگران واقعي بايد آن فيلمها را ببينند. خودشان هم به سينما نميرفتند و فيلمهاي سفارششده را در جلسههاي نمايش خصوصي يا جشنواره ميديدند و دقت ميکردند که ارزشها مراعات شده باشد. اما اگر آن وسط چرتشان ميبرد از خودشان يا از فيلمسازان نميپرسيدند که چرا چرت زدم؟ آنها بين خواب و بيداري سعي ميکردند هواي ارزشها را داشته باشند و با خودشان میگفتند «زیادی کار میکنم. کسری خواب دارم!» وقتي هم چراغ روشن ميشد به خود ميآمدند و اگر فيلمساز همان دوروبر بود به او ميگفتند «خسته نباشيد! استفاده کرديم!» پول خودشان که نبود و از طرف ديگر، خودشان هم از سن و سالي که آدم با لذت و علاقه به سينما ميرود گذشته بودند...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.