46 روز جدایی
لسآنجلستایمز گزارشی از یک پدر و پسر هفتساله گواتمالایی منتشر کرده است که پس از 46 روز جدایی در منطقه صفر مرزی در کنار هم قرار گرفتهاند. در این دو ماه که آنها با هم زندگی میکنند تمام تلاششان این است صدماتی که این جدایی بر سر آنها به وجود آمده است را رفع کنند؛ پسری که هر صدایی در کلبه کوچکی که زندگی میکنند، سبب ترسش میشود؛ پدری که شاید سالها برای بهدستآوردن حق پناهندگی باید تلاش کند. زمانی که ترامپ دستور جدایی فرزندان از پدرومادرهای مهاجران را در ال پاسو داد، بسیاری به او اعتراض کردند اما مدت زیادی طول کشید که خانوادهها دوباره در کنار هم قرار گیرند. این پسر (جفرسون) زمانی که او را از خانواده جدا کردند، فکر میکرد که پدرش مرده است. وقتی پدرش او را تحویل گرفت چشمان ترسیدهای داشت، سرفه میکرد و پوست بدنش پر از جوش بود و میلرزید، با خجالت در آغوش پدرش قرار گرفت و گفت: «پاپا کجا بودید! نمیدانستم شما زنده هستید!» و پدرش به سادگی گفت: «متأسفم، اما حالا با هم هستیم». جفرسون فقط چند هفته بعد بود که توانست راحتتر با پدرش صحبت کند و بپرسد: «شما دیگر من را دوست نداشتید؟».
او حاضر نیست از اتفاقاتی که در این مدت جدایی رخ داده، صحبت کند. اما گفته است که هر روز به همراه یک خانم و بچههای دیگر یا با قطار یا اتوبوس به مدرسه میرفتند. گزارشگر لسآنجلستایمز از زندگی آنها در لحظات مختلف موقع غذاخوردن، شستن لباسهایشان، نقاشیکردن، آمادهشدن برای رفتن به مدرسه و... نوشته است. اینکه پدر بهخاطر وابستگی شدید پسر از یک ظرف غذا میخوردند و در همه لحظات در کنار هم هستند. او میگوید: «من باید در این شهر کوچک خیلی مراقب باشم. مراقب همهچیز، حتی ماشینها که بهسرعت میرانند. من گاهی فکر میکنم آنها ما را نمیبینند».
فرزندان دو هزارو 600 خانواده از هم جدا شدند و شاید مانند نقاشی جفرسون هر کدام از آنها راهی طولانی برای داشتن خانهای که احساس راحتی کنند، در پیش داشته باشند.
لسآنجلستایمز گزارشی از یک پدر و پسر هفتساله گواتمالایی منتشر کرده است که پس از 46 روز جدایی در منطقه صفر مرزی در کنار هم قرار گرفتهاند. در این دو ماه که آنها با هم زندگی میکنند تمام تلاششان این است صدماتی که این جدایی بر سر آنها به وجود آمده است را رفع کنند؛ پسری که هر صدایی در کلبه کوچکی که زندگی میکنند، سبب ترسش میشود؛ پدری که شاید سالها برای بهدستآوردن حق پناهندگی باید تلاش کند. زمانی که ترامپ دستور جدایی فرزندان از پدرومادرهای مهاجران را در ال پاسو داد، بسیاری به او اعتراض کردند اما مدت زیادی طول کشید که خانوادهها دوباره در کنار هم قرار گیرند. این پسر (جفرسون) زمانی که او را از خانواده جدا کردند، فکر میکرد که پدرش مرده است. وقتی پدرش او را تحویل گرفت چشمان ترسیدهای داشت، سرفه میکرد و پوست بدنش پر از جوش بود و میلرزید، با خجالت در آغوش پدرش قرار گرفت و گفت: «پاپا کجا بودید! نمیدانستم شما زنده هستید!» و پدرش به سادگی گفت: «متأسفم، اما حالا با هم هستیم». جفرسون فقط چند هفته بعد بود که توانست راحتتر با پدرش صحبت کند و بپرسد: «شما دیگر من را دوست نداشتید؟».
او حاضر نیست از اتفاقاتی که در این مدت جدایی رخ داده، صحبت کند. اما گفته است که هر روز به همراه یک خانم و بچههای دیگر یا با قطار یا اتوبوس به مدرسه میرفتند. گزارشگر لسآنجلستایمز از زندگی آنها در لحظات مختلف موقع غذاخوردن، شستن لباسهایشان، نقاشیکردن، آمادهشدن برای رفتن به مدرسه و... نوشته است. اینکه پدر بهخاطر وابستگی شدید پسر از یک ظرف غذا میخوردند و در همه لحظات در کنار هم هستند. او میگوید: «من باید در این شهر کوچک خیلی مراقب باشم. مراقب همهچیز، حتی ماشینها که بهسرعت میرانند. من گاهی فکر میکنم آنها ما را نمیبینند».
فرزندان دو هزارو 600 خانواده از هم جدا شدند و شاید مانند نقاشی جفرسون هر کدام از آنها راهی طولانی برای داشتن خانهای که احساس راحتی کنند، در پیش داشته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.