آینه
آفتاب
روحانی به گفتمان گذشته خود بازگردد
در گفتوگو با مصطفی تاجزاده: قبل از اینکه ترامپ روی کار بیاید و برجام را بههم بزند، عدهای کوشیدند برجام را در داخل بههم بزنند. این افراد میخواهند نقش خود را در ناکارآمدکردن برجام پنهان کنند حال آنکه سهم کارشکنیها در داخل برای بهشکستکشاندن برجام کمتر از کارشکنیها در خارج نبود... افرادی که مدعی هستند این روزها را پیشبینی کرده بودند، چرا سال۹۰ پیشبینی نکردند که ایران تحریم نفتی و بانکی میشود؟! اگر یادتان باشد در آن زمان میگفتند نفت ما را تحریم نمیکنند چون نفت میشود بشکهای ۲۵۰ دلار... اگر این اصولگرایان اهل پیشبینی علمی بودند در زمان خود پیشبینی میکردند. در آن زمان به آنها میگفتیم نگذارید که کشور تحریم شود که در آن صورت به این راحتی شرایط به حالت اول بازنمیگردد... من از آقای روحانی گله دارم... آقای روحانی باید به همان گفتمان قبلی خود برگردد. شعار ما باید گفتوگو در ایران و مذاکره در جهان باشد... نباید اجازه داد که ترامپ ما را تحریم کند و بعد چهرهای صلحطلب و اهل گفتوگو به خود بگیرد. ما هم تحریم شویم و هم بهگونهای ظاهر شویم که انگار ما جنگطلبیم و مخالف مذاکره. مانند زمان جنگ که صدام به
ایران تجاوز کرده بود و درعینحال بهخاطر برخی موضعگیریهای ما پرچم صلح دست گرفته بود...
اعتماد
سیاست امید حشو زاید است
عباس عبدی: ...آنچه حكومت و دولت از اميد ميگويند، از ابتدا به معناي واقعي، اميد نبوده است، بلكه برحسب تعبير و تفسير آن ميتواند عين نااميدي باشد. منظور آنان از اميد، اعتمادداشتن به حكومت است... اعتمادداشتن به خودمان را هيچگاه نبايد با هيچ چيز ديگري جابهجا كنيم. اميد واقعي محصول اعتماد به خود است. ازدستدادن اين اميد به منزله نابودشدن فرد و جامعه است. سياست بدون اميد معنا و مفهومي ندارد... اميد محصول عدم تعيّن در رسيدن به هدف است... بايد در مقام كنشگر سياستِ اميد را در پيش گرفت. اصولا سياست بدون اميد بيمعناست، لذا، سياستِ اميد، حشو زايد است... سياستِ اميد آثار گوناگوني دارد. اولين آن نگاه به آينده بهجاي اسارت در گذشته است. كنشگري كه مترادف و همراه با اميد است، همواره رو به سوي آينده دارد. گذشته را پشتسرش قرار ميدهد. نگاه او به واقعيت بهگونهاي است كه بر نقاط مثبت و قوت بيشتر تمركز ميكند، يا حداقل ميكوشد كه اين نقاط را از دست ندهد... هنگامي كه به اطراف خود مينگرم، نشانههاي منفي فراواني ميبينم. صفحه واقعيت به رنگ سياهِ منفي درآمده است، ولي در اين صفحه نقاط روشني نيز ديده ميشود و از آنجا كه نبايد
اعتماد به خود را از دست داد، در نتيجه اميدوارم... برخي از كساني كه دم از نااميدي ميزنند، هدف اصلي آنان نااميدكردن ديگران براي ايجاد اميد در خودشان است، آنان به نااميدي ما اميد دارند.
ایران
ماجرای مذاکره محرمانه با آمريكا
در گفتوگو با علیاکبر صالحی: ...حضرت آقا پیش از موضوع هستهای در مقاطعی اجازه مذاکره با آمريكا را دادهاند. از جمله سفرای ایران و آمريكا در بغداد چندینبار با یکدیگر ملاقات کردند و همچنین دیپلماتهای دو کشور در مقطعی درباره افغانستان با یکدیگر مذاکره کردهاند که آقای ظریف در این مذاکرات حضور داشتند. یعنی اینطور نبوده است که صفر و یک عمل کرده باشیم. مذاکره محرمانهای هم که بنده برای آن کسب اجازه کردم خب بنا به تشخیص شرایط در آن مقطع بود و نتیجهاش هم برجام شد. اخیراً رهبر معظم انقلاب گفتهاند که اذن به مذاکرات دوجانبه وزیران خارجه ایران و آمريكا اشتباه بود و این در حالی است که ایشان پیشتر مجوز مذاکرات محرمانه را داده بودند. علتش این است که آن زمانی که خدمت رهبری رسیدم ایشان فرمودند مذاکرات در سطح وزیران خارجه انجام نشود. یعنی یکی از شرایطی که مطرح کردند این بود که مذاکره در سطوح پایینتر از وزیر خارجه انجام شود. به همین دلیل ما در آنموقع آقای خاجی، آقای بهاروند، آقای نجفی و آقای زبیب را به عمان فرستادیم... آنموقع خانم هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمريكا و آقای جان کری سناتور بود که از طرف آقای اوباما
بهعنوان مسئول پرونده هستهای تعیین شده بود. آقای کری آنموقع خیلی اصرار داشت که با وزیر خارجه ایران صحبت کند اما این اتفاق در آن مقطع رخ نداد. نتیجه مذاکرات آن زمان این بود که آمريكاییها از طریق سلطان عمان اعلام کردند که حق غنیسازی ایران را به رسمیت میشناسند... در دوره بنده اجازه این مذاکرات در سطح وزیر خارجه نبود احتمالاً در دوره جناب آقای دکتر روحانی مجوز داده شده بود بههرحال وزیر خارجه که بدون اجازه، حق دیدار و مذاکره ندارد.
آفتاب
روحانی به گفتمان گذشته خود بازگردد
در گفتوگو با مصطفی تاجزاده: قبل از اینکه ترامپ روی کار بیاید و برجام را بههم بزند، عدهای کوشیدند برجام را در داخل بههم بزنند. این افراد میخواهند نقش خود را در ناکارآمدکردن برجام پنهان کنند حال آنکه سهم کارشکنیها در داخل برای بهشکستکشاندن برجام کمتر از کارشکنیها در خارج نبود... افرادی که مدعی هستند این روزها را پیشبینی کرده بودند، چرا سال۹۰ پیشبینی نکردند که ایران تحریم نفتی و بانکی میشود؟! اگر یادتان باشد در آن زمان میگفتند نفت ما را تحریم نمیکنند چون نفت میشود بشکهای ۲۵۰ دلار... اگر این اصولگرایان اهل پیشبینی علمی بودند در زمان خود پیشبینی میکردند. در آن زمان به آنها میگفتیم نگذارید که کشور تحریم شود که در آن صورت به این راحتی شرایط به حالت اول بازنمیگردد... من از آقای روحانی گله دارم... آقای روحانی باید به همان گفتمان قبلی خود برگردد. شعار ما باید گفتوگو در ایران و مذاکره در جهان باشد... نباید اجازه داد که ترامپ ما را تحریم کند و بعد چهرهای صلحطلب و اهل گفتوگو به خود بگیرد. ما هم تحریم شویم و هم بهگونهای ظاهر شویم که انگار ما جنگطلبیم و مخالف مذاکره. مانند زمان جنگ که صدام به
ایران تجاوز کرده بود و درعینحال بهخاطر برخی موضعگیریهای ما پرچم صلح دست گرفته بود...
اعتماد
سیاست امید حشو زاید است
عباس عبدی: ...آنچه حكومت و دولت از اميد ميگويند، از ابتدا به معناي واقعي، اميد نبوده است، بلكه برحسب تعبير و تفسير آن ميتواند عين نااميدي باشد. منظور آنان از اميد، اعتمادداشتن به حكومت است... اعتمادداشتن به خودمان را هيچگاه نبايد با هيچ چيز ديگري جابهجا كنيم. اميد واقعي محصول اعتماد به خود است. ازدستدادن اين اميد به منزله نابودشدن فرد و جامعه است. سياست بدون اميد معنا و مفهومي ندارد... اميد محصول عدم تعيّن در رسيدن به هدف است... بايد در مقام كنشگر سياستِ اميد را در پيش گرفت. اصولا سياست بدون اميد بيمعناست، لذا، سياستِ اميد، حشو زايد است... سياستِ اميد آثار گوناگوني دارد. اولين آن نگاه به آينده بهجاي اسارت در گذشته است. كنشگري كه مترادف و همراه با اميد است، همواره رو به سوي آينده دارد. گذشته را پشتسرش قرار ميدهد. نگاه او به واقعيت بهگونهاي است كه بر نقاط مثبت و قوت بيشتر تمركز ميكند، يا حداقل ميكوشد كه اين نقاط را از دست ندهد... هنگامي كه به اطراف خود مينگرم، نشانههاي منفي فراواني ميبينم. صفحه واقعيت به رنگ سياهِ منفي درآمده است، ولي در اين صفحه نقاط روشني نيز ديده ميشود و از آنجا كه نبايد
اعتماد به خود را از دست داد، در نتيجه اميدوارم... برخي از كساني كه دم از نااميدي ميزنند، هدف اصلي آنان نااميدكردن ديگران براي ايجاد اميد در خودشان است، آنان به نااميدي ما اميد دارند.
ایران
ماجرای مذاکره محرمانه با آمريكا
در گفتوگو با علیاکبر صالحی: ...حضرت آقا پیش از موضوع هستهای در مقاطعی اجازه مذاکره با آمريكا را دادهاند. از جمله سفرای ایران و آمريكا در بغداد چندینبار با یکدیگر ملاقات کردند و همچنین دیپلماتهای دو کشور در مقطعی درباره افغانستان با یکدیگر مذاکره کردهاند که آقای ظریف در این مذاکرات حضور داشتند. یعنی اینطور نبوده است که صفر و یک عمل کرده باشیم. مذاکره محرمانهای هم که بنده برای آن کسب اجازه کردم خب بنا به تشخیص شرایط در آن مقطع بود و نتیجهاش هم برجام شد. اخیراً رهبر معظم انقلاب گفتهاند که اذن به مذاکرات دوجانبه وزیران خارجه ایران و آمريكا اشتباه بود و این در حالی است که ایشان پیشتر مجوز مذاکرات محرمانه را داده بودند. علتش این است که آن زمانی که خدمت رهبری رسیدم ایشان فرمودند مذاکرات در سطح وزیران خارجه انجام نشود. یعنی یکی از شرایطی که مطرح کردند این بود که مذاکره در سطوح پایینتر از وزیر خارجه انجام شود. به همین دلیل ما در آنموقع آقای خاجی، آقای بهاروند، آقای نجفی و آقای زبیب را به عمان فرستادیم... آنموقع خانم هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمريكا و آقای جان کری سناتور بود که از طرف آقای اوباما
بهعنوان مسئول پرونده هستهای تعیین شده بود. آقای کری آنموقع خیلی اصرار داشت که با وزیر خارجه ایران صحبت کند اما این اتفاق در آن مقطع رخ نداد. نتیجه مذاکرات آن زمان این بود که آمريكاییها از طریق سلطان عمان اعلام کردند که حق غنیسازی ایران را به رسمیت میشناسند... در دوره بنده اجازه این مذاکرات در سطح وزیر خارجه نبود احتمالاً در دوره جناب آقای دکتر روحانی مجوز داده شده بود بههرحال وزیر خارجه که بدون اجازه، حق دیدار و مذاکره ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.