|

آینه

اعتماد
خودآزاری رسانه‌ای
عباس عبدی: ... چند سال پیش یک کارگر زباله‌جمع‌کن را چند مأمور پیمانکاری شهرداری جلوی فرزندش کشتند. به‌طور قطع اتفاقی تأسف‌بار بود ولی آیا هیچ‌کس متوجه پایان ماجرا شد؟ آیا هیچ‌کدام از ما یا حتی شهرداری وقت مسئولیت‌پذیری از خود نشان دادند که چرا این اتفاق رخ داده است؟ آن هم هنگامی که موضوع قتل یک انسان در میان بود، حالا چگونه است که خودمان را به‌راحتی تسلیم امواج رسانه‌ای می‌کنیم، پیش از آنکه از کم و کیف ماجرا مطلع شویم؟ فردا هم فراموش کرده و دنبال سوژه دیگری خواهیم رفت. این پدیده نامبارک و مهمی است که در جامعه ایران رخ داده است. ما به محاصره رسانه‌ها درآمده‌ایم. رسانه‌هایی که فاقد مسئولیت اجتماعی کافی هستند... گمان می‌کنند که با استفاده از این روش‌ها و با زدن فلان مسئول یا فلان شهردار می‌توانند نان خود را در این تنور بپزند. این تنور آن‌قدر سوزان می‌شود که برای هیچ‌کس خیر و خوشی نخواهد داشت. جامعه ایران برای دهه‌های متمادی و تاکنون از داشتن رسانه‌ای رسمی و مسئول و بی‌طرف و منصف محروم بوده است. اکنون با فضای رسانه‌ای غیررسمی و غیرمسئولی مواجه شده است که در کنار نتایج سازنده آن، عوارض منفی مهمی نیز دارد... وضعیت فعلی رسانه‌های رسمی به‌ویژه صداوسیما، یک ظرفیت خطرناک برای امنیت ملی کشور ایجاد کرده است... تنها یک راه‌حل وجود دارد؛ آزادی واقعی در رسانه‌های رسمی می‌تواند بخش مهمی از این خطرات را از فضای غیرمسئول رسانه‌ای بزداید.

دنیای اقتصاد
چرا سیاست‌گذار کار نمی‌کند؟
رضا خسروی: «شارمن شانموگرانتام»، یکی از نظریه‌پردازان توسعه در آسیا و معاون نخست‌وزیر سنگاپور در سفری که به هند برای انتقال تجارب خود داشت، پاسخ این سؤال را داده است: «سیاست‌گذاری برای رفع مشکلات در فضای پراصطکاک به‌دلیل آنکه از بین برنده انگیزه‌ها است به نتیجه نمی‌رسد». تجارب تاریخی هم چنین گزاره‌ای را تأیید می‌کند که سیاست‌گذاری در وضعیت نبود اجماع و دلبستگی به عادت‌های گذشته نتیجه مطلوب به‌دنبال ندارد. علاوه‌بر اینکه سیاست‌گذاری با هدف تغییر وضعیت نامطلوب به وضعیت مطلوب انرژی و تلاش بیشتری می‌طلبد. اما آنچه در بدنه سیاست‌گذاری ایران مشاهده می‌شود، متفاوت از الزامات و پیش‌نیاز مورداشاره است. اصطکاک در بدنه سیاست‌گذاری بسیار بالاست... اگر قرار باشد سیاست‌گذار کاری کند، باید به فوریت فکری برای ازبین‌بردن اصطکاک‌های درون‌سیستمی کرد. اگر قرار باشد بی‌پرده گفته شود، در فضای اصطکاک، تنش و تفرقه، بهتر است سیاست‌گذار کاری نکند؛ زیرا ممکن است «سرکنگبین صفرا فزاید».

قانون
کولاک خاک در دیار رستم
خبر خانه‌نشینی شش‌ماهه مردم سیستان‌وبلوچستان، بیماری و فقر، مردم ایران را شوکه کرده است اما این نخستین‌باری نیست که زندگی اسف‌بار مردم این دیار موجب شوک ایرانیان شده است. به‌جرئت می‌توان گفت انتخاب زابل به‌عنوان آلوده‌ترین شهر جهان، بدترین خبر سال‌های اخیر درباره سیستان‌وبلوچستان بوده است. گزارش سه سال گذشته سازمان بهداشت جهانی حاکی از آن بود که زابل در سیستان‌وبلوچستان با میانگین آلایندگی 271 میکروگرم بر مترمکعب در سال، آلوده‌ترین شهر جهان است... زندگی مردم دیار رستم با هامون پیوند خورده است، هامونی که این روزها نفس‌های آخر خود را می‌کشد و به همین دلیل نفس مردم سیستان‌وبلوچستان نیز بریده شده است. روزگاری بادهای 120روزه در این استان می‌وزید اما هم‌اکنون به‌دلیل تغییر اقلیم و خشکی هامون این بادها به 180 روز، یعنی شش ماه رسیده است. شش ماه خانه‌نشینی در استانی که با فقر در ابتدایی‌ترین زیرساخت‌ها مواجه است، یعنی فاجعه...

کیهان
این خط و این نشان!
جعفر بلوری: سخنرانی‌ها، یادداشت‌ها و موضع‌گیری‌های برخی جریان‌های سیاسی نزدیک به دولت نشان می‌دهد آنها به هیچ‌وجه قصد ندارند مسئولیت وضعی که دولت را گرفتار آن کرده‌اند برعهده بگیرند، بنابراین تلاش زیادی را آغاز کرده‌اند که القا نمایند «همه» مقصرند. اما در پایان مواضع و یادداشت‌هایشان این «همه» را رفته‌رفته از خود دور و به سپاه، بسیج، مداح، مساجد، مردم، هیئت‌های مذهبی، شورای نگهبان، نظارت استصوابی و به هر آنچه غیر از خود! نزدیک می‌کنند. برخی از این قماش برای فرار از پاسخ‌گویی درست همانند آن اراذل‌واوباشی که برای ترساندن حریف به «خودزنی» می‌پردازند. یکی از اینها اخیرا با آسمان و ریسمان بافتن تقصیرها را گردن همین «همه» انداخت و به خودزنی پرداخت و اعتراف کرد صلاحیت نمایندگی مجلس را ندارد، چون کسانی که صلاحیت داشتند رد صلاحیت شدند! این در حالی است که حضور بی‌صلاحیت‌ها در چنین مراکزی پیش از اینکه محصول نظارت استصوابی باشد، محصول«تَکرار» است! محصول لیست‌فروشی است.

اعتماد
خودآزاری رسانه‌ای
عباس عبدی: ... چند سال پیش یک کارگر زباله‌جمع‌کن را چند مأمور پیمانکاری شهرداری جلوی فرزندش کشتند. به‌طور قطع اتفاقی تأسف‌بار بود ولی آیا هیچ‌کس متوجه پایان ماجرا شد؟ آیا هیچ‌کدام از ما یا حتی شهرداری وقت مسئولیت‌پذیری از خود نشان دادند که چرا این اتفاق رخ داده است؟ آن هم هنگامی که موضوع قتل یک انسان در میان بود، حالا چگونه است که خودمان را به‌راحتی تسلیم امواج رسانه‌ای می‌کنیم، پیش از آنکه از کم و کیف ماجرا مطلع شویم؟ فردا هم فراموش کرده و دنبال سوژه دیگری خواهیم رفت. این پدیده نامبارک و مهمی است که در جامعه ایران رخ داده است. ما به محاصره رسانه‌ها درآمده‌ایم. رسانه‌هایی که فاقد مسئولیت اجتماعی کافی هستند... گمان می‌کنند که با استفاده از این روش‌ها و با زدن فلان مسئول یا فلان شهردار می‌توانند نان خود را در این تنور بپزند. این تنور آن‌قدر سوزان می‌شود که برای هیچ‌کس خیر و خوشی نخواهد داشت. جامعه ایران برای دهه‌های متمادی و تاکنون از داشتن رسانه‌ای رسمی و مسئول و بی‌طرف و منصف محروم بوده است. اکنون با فضای رسانه‌ای غیررسمی و غیرمسئولی مواجه شده است که در کنار نتایج سازنده آن، عوارض منفی مهمی نیز دارد... وضعیت فعلی رسانه‌های رسمی به‌ویژه صداوسیما، یک ظرفیت خطرناک برای امنیت ملی کشور ایجاد کرده است... تنها یک راه‌حل وجود دارد؛ آزادی واقعی در رسانه‌های رسمی می‌تواند بخش مهمی از این خطرات را از فضای غیرمسئول رسانه‌ای بزداید.

دنیای اقتصاد
چرا سیاست‌گذار کار نمی‌کند؟
رضا خسروی: «شارمن شانموگرانتام»، یکی از نظریه‌پردازان توسعه در آسیا و معاون نخست‌وزیر سنگاپور در سفری که به هند برای انتقال تجارب خود داشت، پاسخ این سؤال را داده است: «سیاست‌گذاری برای رفع مشکلات در فضای پراصطکاک به‌دلیل آنکه از بین برنده انگیزه‌ها است به نتیجه نمی‌رسد». تجارب تاریخی هم چنین گزاره‌ای را تأیید می‌کند که سیاست‌گذاری در وضعیت نبود اجماع و دلبستگی به عادت‌های گذشته نتیجه مطلوب به‌دنبال ندارد. علاوه‌بر اینکه سیاست‌گذاری با هدف تغییر وضعیت نامطلوب به وضعیت مطلوب انرژی و تلاش بیشتری می‌طلبد. اما آنچه در بدنه سیاست‌گذاری ایران مشاهده می‌شود، متفاوت از الزامات و پیش‌نیاز مورداشاره است. اصطکاک در بدنه سیاست‌گذاری بسیار بالاست... اگر قرار باشد سیاست‌گذار کاری کند، باید به فوریت فکری برای ازبین‌بردن اصطکاک‌های درون‌سیستمی کرد. اگر قرار باشد بی‌پرده گفته شود، در فضای اصطکاک، تنش و تفرقه، بهتر است سیاست‌گذار کاری نکند؛ زیرا ممکن است «سرکنگبین صفرا فزاید».

قانون
کولاک خاک در دیار رستم
خبر خانه‌نشینی شش‌ماهه مردم سیستان‌وبلوچستان، بیماری و فقر، مردم ایران را شوکه کرده است اما این نخستین‌باری نیست که زندگی اسف‌بار مردم این دیار موجب شوک ایرانیان شده است. به‌جرئت می‌توان گفت انتخاب زابل به‌عنوان آلوده‌ترین شهر جهان، بدترین خبر سال‌های اخیر درباره سیستان‌وبلوچستان بوده است. گزارش سه سال گذشته سازمان بهداشت جهانی حاکی از آن بود که زابل در سیستان‌وبلوچستان با میانگین آلایندگی 271 میکروگرم بر مترمکعب در سال، آلوده‌ترین شهر جهان است... زندگی مردم دیار رستم با هامون پیوند خورده است، هامونی که این روزها نفس‌های آخر خود را می‌کشد و به همین دلیل نفس مردم سیستان‌وبلوچستان نیز بریده شده است. روزگاری بادهای 120روزه در این استان می‌وزید اما هم‌اکنون به‌دلیل تغییر اقلیم و خشکی هامون این بادها به 180 روز، یعنی شش ماه رسیده است. شش ماه خانه‌نشینی در استانی که با فقر در ابتدایی‌ترین زیرساخت‌ها مواجه است، یعنی فاجعه...

کیهان
این خط و این نشان!
جعفر بلوری: سخنرانی‌ها، یادداشت‌ها و موضع‌گیری‌های برخی جریان‌های سیاسی نزدیک به دولت نشان می‌دهد آنها به هیچ‌وجه قصد ندارند مسئولیت وضعی که دولت را گرفتار آن کرده‌اند برعهده بگیرند، بنابراین تلاش زیادی را آغاز کرده‌اند که القا نمایند «همه» مقصرند. اما در پایان مواضع و یادداشت‌هایشان این «همه» را رفته‌رفته از خود دور و به سپاه، بسیج، مداح، مساجد، مردم، هیئت‌های مذهبی، شورای نگهبان، نظارت استصوابی و به هر آنچه غیر از خود! نزدیک می‌کنند. برخی از این قماش برای فرار از پاسخ‌گویی درست همانند آن اراذل‌واوباشی که برای ترساندن حریف به «خودزنی» می‌پردازند. یکی از اینها اخیرا با آسمان و ریسمان بافتن تقصیرها را گردن همین «همه» انداخت و به خودزنی پرداخت و اعتراف کرد صلاحیت نمایندگی مجلس را ندارد، چون کسانی که صلاحیت داشتند رد صلاحیت شدند! این در حالی است که حضور بی‌صلاحیت‌ها در چنین مراکزی پیش از اینکه محصول نظارت استصوابی باشد، محصول«تَکرار» است! محصول لیست‌فروشی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.