آینه
اعتماد
با مردم حرف نزدیم
علیرضا رحیمی: ...درحالیکه بعضی انگیزه و علل اصلی ناآرامیهای اخیر را مسائل معیشتی و اقتصادی عنوان میکنند، به نظر میرسد برخی مسائل سیاسی نیز دراینباره حائز اهمیت بوده است. بههرحال فضای کلی حاکم بر کشور بر مشکلات و مطالبات اقتصادی تأکید دارد؛ اما طبیعتا هنگامی که این مطالبهگریها به سطح اعتراضات اجتماعی میرسد، مسائل و مطالبات سیاسی نیز مطرح میشوند. دراینمیان باید توجه داشته باشیم که حتی اگر انگیزه سیاسی منجر به اعتراض بخشی از جامعه شده باشد، اقدامی خلاف قانون صورت نگرفته و قانون اساسی مطالبهگری سیاسی از سوی شهروندان را به رسمیت شناخته است... همزمان درحالیکه در برخی از این تجمعات، شعارهایی در حمایت از حکومت پهلوی شنیده شد، به نظر میرسد علت اصلی آن عدم اطلاعرسانی دقیق و عدم انتقال تجربه سیاسی به نسل جدید باشد. آنچه مسلم است در طول ٤٠ سال گذشته تجربه سیاسی به نسلهای جدید، نه به صورت تجربی و نه به شکل نوین منتقل نشده و امروز شاهد نوعی خلأ تجربی در میان نسلهای جدید پس از انقلاب هستیم و این گروه از جامعه که نسل جوان را تشکیل میدهند...
کیهان
جریان نفوذی روی پُل انفعال!
محمدحسین محترم: اتخاذ «مواضع انفعالی» آقای روحانی در هیئت دولت در هفته گذشته مبنی بر اینکه «با روند خوبی داشتیم مذاکره میکردیم و اگر میخواستید همدیگر را ببینیم، چرا پل را خراب کردید؟ و اگر راست میگویید بیایید پل را دو مرتبه درست کنید»!، بعد از «مواضع انقلابی» دو هفته قبل از آن نشان میدهد جریان نفوذی همچنان در حال برنامهریزی و یارگیری و تأثیرگذاری بر مواضع مسئولان کشور است. این مواضع آقای روحانی در حقیقت نتیجه همان تلاش جریان نفوذی برای تغییر محاسباتی مسئولان کشور است و نکته مهم این است که این جریان نفوذی به خود آقای روحانی نیز رحم نخواهند کرد تا جایی که مشاور رئیس دولت اصلاحات در سایت «دیپلماسی ایرانی» اعتراف میکند «روحانی هم مثل خاتمی است، و همانگونه که خاتمی تمام شد، روحانی نیز تمام شده است؟!» آنچه از فحوای تلاشهای جریان غربگرا برداشت میشود این است که خود آنها هم با توجه به تحولات جاری زمان را برای مذاکره مناسب نمیبینند اما فضاسازی رسانهای - سیاسی آنها در حال زمینهسازی برای «مذاکره در زمانی مناسب» با تاکتیک «خرید زمان به امید گشایش» است.
ایران
جامعهای که اسیر تاریخ است
عباس عبدی: ...متأسفانه نگاه غالب در جامعه ما معطوف به گذشته است و درباره حال و بهویژه آینده بسیار کمتر بحث و گفتوگو صورت میگیرد... نمونهاش دوران 20ساله رضاشاه است. کسی که منشأ تحولات مهمی در ایران بود و به یک تعبیر ایران نوین را پایهگذاری کرد، ولی هنگامی که بیگانگان او را به آن وضع خفتبار از کشور اخراج کردند، کمتر کسی از این پیشامد ناراحت شد، سهل است که مردم مسرور نیز شدند و با بدنامی از کشور رفت. ولی اکنون چرا باید یکی از شعارهای معترضان (هرچند محدود) شادباش به روح او باشد؟ به نظر بنده یک علت مهم دارد. بازخوانی سیاسی و غیرواقعی از دوره او به وسیله رسانههای رسمی و رادیو و تلویزیون در ۴۰ سال گذشته است که برای اثبات وضع موجود و بهجای آنکه بر دستاوردهای خود تکیه کنند، بازخوانی سوگیرانه و غیرواقعی و غیرمنصفانه تاریخ را در دستور کار قرار دادند و نهتنها کاملا یکسویه، بلکه تا حدی هم با جعلیات سعی کردند که تصویر سیاهی از گذشته ارائه کنند و چنین رفتاری موجب میشود که تاریخ همچنان سیاسی و زنده بماند و افراد و گروههای فعال سیاسی از منابع تاریخی برای توجیه وضع و اعتبارافزایی خود استفاده یا طرف مقابل را
تخریب کنند. هرکس میکوشد که بهجای بیان داشتههایش، برای خود میراث یا شجرهنامهای را در تاریخ دستوپا کند.
جوان
و همچنان سرگرم قالیباف باشید!
روزنامه شرق در یکی از تیترهای اصلی خود از «یک سال پس از قالیباف» میگوید با روتیتر «مروری بر عملکرد طولانیترین شهرداری پایتخت» در کنار عکسی از محمدباقر قالیباف. متن گزارش ابتدا به عملکرد قالیباف میپردازد و مطابق نظر همیشه اصلاحطلبان، آن را ناموفق میداند و مثل همیشه تنها نمونه ناموفقی هم که ذکر میشود، به زعم اصلاحطلبان پل دو طبقه صدر است... دو نکته در این گزارش و اشاره به طولانیترین شهردار تهران جالب توجه است: اولا که اگر قالیباف توانست طولانیترین شهردار پایتخت باشد، یعنی شکست پشتسر هم اصلاحطلبان... اصلاحطلبان همواره یکی از دلایل اصلی و بعضا حتی تنها دلیل شکستهایشان در انتخابات را شورای نگهبان و نظارت آن دانستهاند، در انتخابات شوراها شورای نگهبان نقشی ندارد. ثانیا اوقاتی هم که اصلاحطلبان شوراها را در دست گرفتهاند، تن به کار اجرائی ندادهاند و سیاسیکاریها را دخیل در حوزه شهری کردهاند.
اعتماد
با مردم حرف نزدیم
علیرضا رحیمی: ...درحالیکه بعضی انگیزه و علل اصلی ناآرامیهای اخیر را مسائل معیشتی و اقتصادی عنوان میکنند، به نظر میرسد برخی مسائل سیاسی نیز دراینباره حائز اهمیت بوده است. بههرحال فضای کلی حاکم بر کشور بر مشکلات و مطالبات اقتصادی تأکید دارد؛ اما طبیعتا هنگامی که این مطالبهگریها به سطح اعتراضات اجتماعی میرسد، مسائل و مطالبات سیاسی نیز مطرح میشوند. دراینمیان باید توجه داشته باشیم که حتی اگر انگیزه سیاسی منجر به اعتراض بخشی از جامعه شده باشد، اقدامی خلاف قانون صورت نگرفته و قانون اساسی مطالبهگری سیاسی از سوی شهروندان را به رسمیت شناخته است... همزمان درحالیکه در برخی از این تجمعات، شعارهایی در حمایت از حکومت پهلوی شنیده شد، به نظر میرسد علت اصلی آن عدم اطلاعرسانی دقیق و عدم انتقال تجربه سیاسی به نسل جدید باشد. آنچه مسلم است در طول ٤٠ سال گذشته تجربه سیاسی به نسلهای جدید، نه به صورت تجربی و نه به شکل نوین منتقل نشده و امروز شاهد نوعی خلأ تجربی در میان نسلهای جدید پس از انقلاب هستیم و این گروه از جامعه که نسل جوان را تشکیل میدهند...
کیهان
جریان نفوذی روی پُل انفعال!
محمدحسین محترم: اتخاذ «مواضع انفعالی» آقای روحانی در هیئت دولت در هفته گذشته مبنی بر اینکه «با روند خوبی داشتیم مذاکره میکردیم و اگر میخواستید همدیگر را ببینیم، چرا پل را خراب کردید؟ و اگر راست میگویید بیایید پل را دو مرتبه درست کنید»!، بعد از «مواضع انقلابی» دو هفته قبل از آن نشان میدهد جریان نفوذی همچنان در حال برنامهریزی و یارگیری و تأثیرگذاری بر مواضع مسئولان کشور است. این مواضع آقای روحانی در حقیقت نتیجه همان تلاش جریان نفوذی برای تغییر محاسباتی مسئولان کشور است و نکته مهم این است که این جریان نفوذی به خود آقای روحانی نیز رحم نخواهند کرد تا جایی که مشاور رئیس دولت اصلاحات در سایت «دیپلماسی ایرانی» اعتراف میکند «روحانی هم مثل خاتمی است، و همانگونه که خاتمی تمام شد، روحانی نیز تمام شده است؟!» آنچه از فحوای تلاشهای جریان غربگرا برداشت میشود این است که خود آنها هم با توجه به تحولات جاری زمان را برای مذاکره مناسب نمیبینند اما فضاسازی رسانهای - سیاسی آنها در حال زمینهسازی برای «مذاکره در زمانی مناسب» با تاکتیک «خرید زمان به امید گشایش» است.
ایران
جامعهای که اسیر تاریخ است
عباس عبدی: ...متأسفانه نگاه غالب در جامعه ما معطوف به گذشته است و درباره حال و بهویژه آینده بسیار کمتر بحث و گفتوگو صورت میگیرد... نمونهاش دوران 20ساله رضاشاه است. کسی که منشأ تحولات مهمی در ایران بود و به یک تعبیر ایران نوین را پایهگذاری کرد، ولی هنگامی که بیگانگان او را به آن وضع خفتبار از کشور اخراج کردند، کمتر کسی از این پیشامد ناراحت شد، سهل است که مردم مسرور نیز شدند و با بدنامی از کشور رفت. ولی اکنون چرا باید یکی از شعارهای معترضان (هرچند محدود) شادباش به روح او باشد؟ به نظر بنده یک علت مهم دارد. بازخوانی سیاسی و غیرواقعی از دوره او به وسیله رسانههای رسمی و رادیو و تلویزیون در ۴۰ سال گذشته است که برای اثبات وضع موجود و بهجای آنکه بر دستاوردهای خود تکیه کنند، بازخوانی سوگیرانه و غیرواقعی و غیرمنصفانه تاریخ را در دستور کار قرار دادند و نهتنها کاملا یکسویه، بلکه تا حدی هم با جعلیات سعی کردند که تصویر سیاهی از گذشته ارائه کنند و چنین رفتاری موجب میشود که تاریخ همچنان سیاسی و زنده بماند و افراد و گروههای فعال سیاسی از منابع تاریخی برای توجیه وضع و اعتبارافزایی خود استفاده یا طرف مقابل را
تخریب کنند. هرکس میکوشد که بهجای بیان داشتههایش، برای خود میراث یا شجرهنامهای را در تاریخ دستوپا کند.
جوان
و همچنان سرگرم قالیباف باشید!
روزنامه شرق در یکی از تیترهای اصلی خود از «یک سال پس از قالیباف» میگوید با روتیتر «مروری بر عملکرد طولانیترین شهرداری پایتخت» در کنار عکسی از محمدباقر قالیباف. متن گزارش ابتدا به عملکرد قالیباف میپردازد و مطابق نظر همیشه اصلاحطلبان، آن را ناموفق میداند و مثل همیشه تنها نمونه ناموفقی هم که ذکر میشود، به زعم اصلاحطلبان پل دو طبقه صدر است... دو نکته در این گزارش و اشاره به طولانیترین شهردار تهران جالب توجه است: اولا که اگر قالیباف توانست طولانیترین شهردار پایتخت باشد، یعنی شکست پشتسر هم اصلاحطلبان... اصلاحطلبان همواره یکی از دلایل اصلی و بعضا حتی تنها دلیل شکستهایشان در انتخابات را شورای نگهبان و نظارت آن دانستهاند، در انتخابات شوراها شورای نگهبان نقشی ندارد. ثانیا اوقاتی هم که اصلاحطلبان شوراها را در دست گرفتهاند، تن به کار اجرائی ندادهاند و سیاسیکاریها را دخیل در حوزه شهری کردهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.