آینه
اعتماد
یادداشت: « كودتایی كه سه هدف را از میان...»؛ عباس عبدی
برای رسیدن به هر هدف ولو ارزشمند، رعایت قواعد پذیرفته شده آن ضروری است و نمیتوان با توجیه اینكه مثلا 10 یا 20 میلیون نفر به خیابان آمدهاند و خواهان استعفای رییسجمهور شدهاند، اقدام نظامی برای بركناری او را توجیه كرد حتی اگر 50 میلیون نفر هم به خیابان بیایند تا وقتی كه خشونت غیرقابل قبولی را مرتكب نشده است، این كار توجیهپذیر نیست. همچنان كه اگر 50 میلیون نفر هم یك فرد را قاتل بدانند و خواهان كشته شدن او شوند، باید این كار از طریق رعایت تشریفات قانونی انجام شود، در غیراین صورت كشتن آن فرد جرمی جدید است، هرچند در واقع او قاتل و مستحق مجازات است. كشتن با مجازات فرق میكند. آنچه گفته شد درباره مصر بود ولی منطق نوشته وصف حال خودمان است كه چه در مقام قدرت و چه در هنگام منتقد قدرت، به تنها چیزی كه توجه كافی نمیكنیم التزامداشتن به روشاست. نهادینه شدن روشها اهمیتی به مراتب بیشتر از التزام داشتن بدون روش، به محتواهایی دارد كه چندان هم روشن نیست.
اطلاعات
یادداشت: «مصر در پرتگاه سقوط!» ابوالقاسم قاسمزاده
اجرای طرح مقابله نظامی با هواداران محمد مرسی به بهانه استقرار امنیت و آرامش از هماکنون شکستخورده است و محصول آن گستردهترکردن بحران خواهد شد. دولتهای غربی نمیتوانند آن را تایید کنند حتی اگر مانع بروز آن نشوند و خود در حاشیه نظاره کنند تا ارتش و هیات حاکمه برآمده از کودتا اقدام خشونتبار و سرکوب را انجام دهند. کودتاگران از حمامخون نمیتوانند عبور کنند و چهره استقرار دموکراسی در مصر را به خود بگیرند... این واقعیت تلخ در زمانی ظهور و بروز یافته که مسکو و واشنگتن هم سردترین روابط دوجانبه را دارند. سازمان ملل نیز کاری جز محکومکردن خشونتها و دعوت به خویشتنداری طرفین نخواهد کرد. در مصر فاجعه انسانی رخ داده است و طوفان کودتا در این کشور، مصر را در پرتگاه سقوط قرار داده است.
کیهان
سرمقاله: « نشانهشناسی بحران مصر »؛ سعدالله زارعی
با رخدادهای خونبار دیروز، بار دیگر زنگهای خطر در کشور پهناور و حساس مصر به صدا درآمدند... مرور رفتار دولتمردان آمریکایی نشان میدهد که سیاست آمریکا حمایت از سیاست تضعیف توامان ارتش و اخوانالمسلمین است. هیچ چیز برای آمریکا مطلوبتر از این نیست که «قدرت» در کشور حساس مصر به «ضعف» مبدل شود... غرب و رژیم صهیونیستی اگرچه نمیتوانند آینده تحولات را بهدرستی پیشبینی نمایند ولی از توسعه هرجومرج و آنارشی امنیتی در منطقه - البته با یک اولویتبندی - حمایت مینمایند چراکه معتقدند اگر این تحولات برای آنان سودی نداشته باشد ضرری هم ندارد. با این وصف در یک بررسی تحلیلی میتوان گفت غرب یکی از طرفهای اصلی شرایط هرجومرجگونه فعلی است.
«آلتدست افراطیون با چه رویی میخواهد وزیر شود؟! »
وزیر پیشنهادی جهاد کشاورزی جزو اعضای مستعفی دولت اصلاحات است که در اقدامی دستهجمعی و برای اعمال فشار به نظام تهدید به استعفا کردند... اکنون سوال توام با شگفتی ناظران و تحلیلگران این است که مدعی استعفا و آلت دست افراطیون در فتنهگری سال 82 اکنون با چه رویی میخواهد به دولت برگردد و کدام تضمین وجود دارد که وی سر بزنگاه مرتکب همان خیانت نشود؟! پرسش مهم دیگر این است که چنین افرادی چگونه از فیلتر ارزیابی رییسجمهور گذشتهاند؟ آیا تحمیلی در میان است؟!
رسالت
سرمقاله: « مجلس شورای اسلامی بر مدارحق گرایی»؛ صالح اسکندری
یکی از جلوههای ویژه مباحث حاشیهای موضوع رای اعتماد به وزیران پیشنهادی دولت یازدهم و تقابل دو انگاره"منفعت گرایی" و"حق گرایی" بود که به مواضع اتخاذی در مجلس صورت عینی میداد و در موافقتها و مخالفتها با وزرای پیشنهادی و لابیهای پشت پرده بروز یافت... دولت در وسط میدان تصمیمگیری و اجرا در کشور است و باید به آن کمک کرد تا بتواند ماموریتهای خود را به خوبی انجام دهد. حق گرایی نمایندگان اقتضا میکند ضمن رعایت حقالناس مهمترین حق دیگری که بر گردن آنهاست و آن حفظ نظام که از اوجب واجبات است را در تصمیمگیریهای نهایی خود دخیل کنند و به اکثریت وزرای معرفی شده توسط دولت رای اعتماد بدهند.
جوان
یادداشت: «روزهای پایانی آزمون مجلس»؛ عباس حاجی نجاری
با توجه به مذاكرات فشرده مجلس در روزهای اخیر، انتظار مردم این است كه نمایندگان حقوق و مطالبات مردم را در قالب رأی اعتماد به وزرا اعمال كنند و در این مسیر چه بسا ممكن است بعضی از وزرا نتوانند اعتماد نمایندگان را جلب كنند، اما این امر نباید به معنی عدم حمایت یا عدم همراهی مجلس با رییسجمهور تعبیر شود... این روند البته فرصتی برای رییسجمهور برای معرفی وزرای قویتر و البته صالحتر خواهد بود.
یادداشت: « كودتایی كه سه هدف را از میان...»؛ عباس عبدی
برای رسیدن به هر هدف ولو ارزشمند، رعایت قواعد پذیرفته شده آن ضروری است و نمیتوان با توجیه اینكه مثلا 10 یا 20 میلیون نفر به خیابان آمدهاند و خواهان استعفای رییسجمهور شدهاند، اقدام نظامی برای بركناری او را توجیه كرد حتی اگر 50 میلیون نفر هم به خیابان بیایند تا وقتی كه خشونت غیرقابل قبولی را مرتكب نشده است، این كار توجیهپذیر نیست. همچنان كه اگر 50 میلیون نفر هم یك فرد را قاتل بدانند و خواهان كشته شدن او شوند، باید این كار از طریق رعایت تشریفات قانونی انجام شود، در غیراین صورت كشتن آن فرد جرمی جدید است، هرچند در واقع او قاتل و مستحق مجازات است. كشتن با مجازات فرق میكند. آنچه گفته شد درباره مصر بود ولی منطق نوشته وصف حال خودمان است كه چه در مقام قدرت و چه در هنگام منتقد قدرت، به تنها چیزی كه توجه كافی نمیكنیم التزامداشتن به روشاست. نهادینه شدن روشها اهمیتی به مراتب بیشتر از التزام داشتن بدون روش، به محتواهایی دارد كه چندان هم روشن نیست.
اطلاعات
یادداشت: «مصر در پرتگاه سقوط!» ابوالقاسم قاسمزاده
اجرای طرح مقابله نظامی با هواداران محمد مرسی به بهانه استقرار امنیت و آرامش از هماکنون شکستخورده است و محصول آن گستردهترکردن بحران خواهد شد. دولتهای غربی نمیتوانند آن را تایید کنند حتی اگر مانع بروز آن نشوند و خود در حاشیه نظاره کنند تا ارتش و هیات حاکمه برآمده از کودتا اقدام خشونتبار و سرکوب را انجام دهند. کودتاگران از حمامخون نمیتوانند عبور کنند و چهره استقرار دموکراسی در مصر را به خود بگیرند... این واقعیت تلخ در زمانی ظهور و بروز یافته که مسکو و واشنگتن هم سردترین روابط دوجانبه را دارند. سازمان ملل نیز کاری جز محکومکردن خشونتها و دعوت به خویشتنداری طرفین نخواهد کرد. در مصر فاجعه انسانی رخ داده است و طوفان کودتا در این کشور، مصر را در پرتگاه سقوط قرار داده است.
کیهان
سرمقاله: « نشانهشناسی بحران مصر »؛ سعدالله زارعی
با رخدادهای خونبار دیروز، بار دیگر زنگهای خطر در کشور پهناور و حساس مصر به صدا درآمدند... مرور رفتار دولتمردان آمریکایی نشان میدهد که سیاست آمریکا حمایت از سیاست تضعیف توامان ارتش و اخوانالمسلمین است. هیچ چیز برای آمریکا مطلوبتر از این نیست که «قدرت» در کشور حساس مصر به «ضعف» مبدل شود... غرب و رژیم صهیونیستی اگرچه نمیتوانند آینده تحولات را بهدرستی پیشبینی نمایند ولی از توسعه هرجومرج و آنارشی امنیتی در منطقه - البته با یک اولویتبندی - حمایت مینمایند چراکه معتقدند اگر این تحولات برای آنان سودی نداشته باشد ضرری هم ندارد. با این وصف در یک بررسی تحلیلی میتوان گفت غرب یکی از طرفهای اصلی شرایط هرجومرجگونه فعلی است.
«آلتدست افراطیون با چه رویی میخواهد وزیر شود؟! »
وزیر پیشنهادی جهاد کشاورزی جزو اعضای مستعفی دولت اصلاحات است که در اقدامی دستهجمعی و برای اعمال فشار به نظام تهدید به استعفا کردند... اکنون سوال توام با شگفتی ناظران و تحلیلگران این است که مدعی استعفا و آلت دست افراطیون در فتنهگری سال 82 اکنون با چه رویی میخواهد به دولت برگردد و کدام تضمین وجود دارد که وی سر بزنگاه مرتکب همان خیانت نشود؟! پرسش مهم دیگر این است که چنین افرادی چگونه از فیلتر ارزیابی رییسجمهور گذشتهاند؟ آیا تحمیلی در میان است؟!
رسالت
سرمقاله: « مجلس شورای اسلامی بر مدارحق گرایی»؛ صالح اسکندری
یکی از جلوههای ویژه مباحث حاشیهای موضوع رای اعتماد به وزیران پیشنهادی دولت یازدهم و تقابل دو انگاره"منفعت گرایی" و"حق گرایی" بود که به مواضع اتخاذی در مجلس صورت عینی میداد و در موافقتها و مخالفتها با وزرای پیشنهادی و لابیهای پشت پرده بروز یافت... دولت در وسط میدان تصمیمگیری و اجرا در کشور است و باید به آن کمک کرد تا بتواند ماموریتهای خود را به خوبی انجام دهد. حق گرایی نمایندگان اقتضا میکند ضمن رعایت حقالناس مهمترین حق دیگری که بر گردن آنهاست و آن حفظ نظام که از اوجب واجبات است را در تصمیمگیریهای نهایی خود دخیل کنند و به اکثریت وزرای معرفی شده توسط دولت رای اعتماد بدهند.
جوان
یادداشت: «روزهای پایانی آزمون مجلس»؛ عباس حاجی نجاری
با توجه به مذاكرات فشرده مجلس در روزهای اخیر، انتظار مردم این است كه نمایندگان حقوق و مطالبات مردم را در قالب رأی اعتماد به وزرا اعمال كنند و در این مسیر چه بسا ممكن است بعضی از وزرا نتوانند اعتماد نمایندگان را جلب كنند، اما این امر نباید به معنی عدم حمایت یا عدم همراهی مجلس با رییسجمهور تعبیر شود... این روند البته فرصتی برای رییسجمهور برای معرفی وزرای قویتر و البته صالحتر خواهد بود.
اعتماد
یادداشت: « كودتایی كه سه هدف را از میان...»؛ عباس عبدی
برای رسیدن به هر هدف ولو ارزشمند، رعایت قواعد پذیرفته شده آن ضروری است و نمیتوان با توجیه اینكه مثلا 10 یا 20 میلیون نفر به خیابان آمدهاند و خواهان استعفای رییسجمهور شدهاند، اقدام نظامی برای بركناری او را توجیه كرد حتی اگر 50 میلیون نفر هم به خیابان بیایند تا وقتی كه خشونت غیرقابل قبولی را مرتكب نشده است، این كار توجیهپذیر نیست. همچنان كه اگر 50 میلیون نفر هم یك فرد را قاتل بدانند و خواهان كشته شدن او شوند، باید این كار از طریق رعایت تشریفات قانونی انجام شود، در غیراین صورت كشتن آن فرد جرمی جدید است، هرچند در واقع او قاتل و مستحق مجازات است. كشتن با مجازات فرق میكند. آنچه گفته شد درباره مصر بود ولی منطق نوشته وصف حال خودمان است كه چه در مقام قدرت و چه در هنگام منتقد قدرت، به تنها چیزی كه توجه كافی نمیكنیم التزامداشتن به روشاست. نهادینه شدن روشها اهمیتی به مراتب بیشتر از التزام داشتن بدون روش، به محتواهایی دارد كه چندان هم روشن نیست.
اطلاعات
یادداشت: «مصر در پرتگاه سقوط!» ابوالقاسم قاسمزاده
اجرای طرح مقابله نظامی با هواداران محمد مرسی به بهانه استقرار امنیت و آرامش از هماکنون شکستخورده است و محصول آن گستردهترکردن بحران خواهد شد. دولتهای غربی نمیتوانند آن را تایید کنند حتی اگر مانع بروز آن نشوند و خود در حاشیه نظاره کنند تا ارتش و هیات حاکمه برآمده از کودتا اقدام خشونتبار و سرکوب را انجام دهند. کودتاگران از حمامخون نمیتوانند عبور کنند و چهره استقرار دموکراسی در مصر را به خود بگیرند... این واقعیت تلخ در زمانی ظهور و بروز یافته که مسکو و واشنگتن هم سردترین روابط دوجانبه را دارند. سازمان ملل نیز کاری جز محکومکردن خشونتها و دعوت به خویشتنداری طرفین نخواهد کرد. در مصر فاجعه انسانی رخ داده است و طوفان کودتا در این کشور، مصر را در پرتگاه سقوط قرار داده است.
کیهان
سرمقاله: « نشانهشناسی بحران مصر »؛ سعدالله زارعی
با رخدادهای خونبار دیروز، بار دیگر زنگهای خطر در کشور پهناور و حساس مصر به صدا درآمدند... مرور رفتار دولتمردان آمریکایی نشان میدهد که سیاست آمریکا حمایت از سیاست تضعیف توامان ارتش و اخوانالمسلمین است. هیچ چیز برای آمریکا مطلوبتر از این نیست که «قدرت» در کشور حساس مصر به «ضعف» مبدل شود... غرب و رژیم صهیونیستی اگرچه نمیتوانند آینده تحولات را بهدرستی پیشبینی نمایند ولی از توسعه هرجومرج و آنارشی امنیتی در منطقه - البته با یک اولویتبندی - حمایت مینمایند چراکه معتقدند اگر این تحولات برای آنان سودی نداشته باشد ضرری هم ندارد. با این وصف در یک بررسی تحلیلی میتوان گفت غرب یکی از طرفهای اصلی شرایط هرجومرجگونه فعلی است.
«آلتدست افراطیون با چه رویی میخواهد وزیر شود؟! »
وزیر پیشنهادی جهاد کشاورزی جزو اعضای مستعفی دولت اصلاحات است که در اقدامی دستهجمعی و برای اعمال فشار به نظام تهدید به استعفا کردند... اکنون سوال توام با شگفتی ناظران و تحلیلگران این است که مدعی استعفا و آلت دست افراطیون در فتنهگری سال 82 اکنون با چه رویی میخواهد به دولت برگردد و کدام تضمین وجود دارد که وی سر بزنگاه مرتکب همان خیانت نشود؟! پرسش مهم دیگر این است که چنین افرادی چگونه از فیلتر ارزیابی رییسجمهور گذشتهاند؟ آیا تحمیلی در میان است؟!
رسالت
سرمقاله: « مجلس شورای اسلامی بر مدارحق گرایی»؛ صالح اسکندری
یکی از جلوههای ویژه مباحث حاشیهای موضوع رای اعتماد به وزیران پیشنهادی دولت یازدهم و تقابل دو انگاره"منفعت گرایی" و"حق گرایی" بود که به مواضع اتخاذی در مجلس صورت عینی میداد و در موافقتها و مخالفتها با وزرای پیشنهادی و لابیهای پشت پرده بروز یافت... دولت در وسط میدان تصمیمگیری و اجرا در کشور است و باید به آن کمک کرد تا بتواند ماموریتهای خود را به خوبی انجام دهد. حق گرایی نمایندگان اقتضا میکند ضمن رعایت حقالناس مهمترین حق دیگری که بر گردن آنهاست و آن حفظ نظام که از اوجب واجبات است را در تصمیمگیریهای نهایی خود دخیل کنند و به اکثریت وزرای معرفی شده توسط دولت رای اعتماد بدهند.
جوان
یادداشت: «روزهای پایانی آزمون مجلس»؛ عباس حاجی نجاری
با توجه به مذاكرات فشرده مجلس در روزهای اخیر، انتظار مردم این است كه نمایندگان حقوق و مطالبات مردم را در قالب رأی اعتماد به وزرا اعمال كنند و در این مسیر چه بسا ممكن است بعضی از وزرا نتوانند اعتماد نمایندگان را جلب كنند، اما این امر نباید به معنی عدم حمایت یا عدم همراهی مجلس با رییسجمهور تعبیر شود... این روند البته فرصتی برای رییسجمهور برای معرفی وزرای قویتر و البته صالحتر خواهد بود.
یادداشت: « كودتایی كه سه هدف را از میان...»؛ عباس عبدی
برای رسیدن به هر هدف ولو ارزشمند، رعایت قواعد پذیرفته شده آن ضروری است و نمیتوان با توجیه اینكه مثلا 10 یا 20 میلیون نفر به خیابان آمدهاند و خواهان استعفای رییسجمهور شدهاند، اقدام نظامی برای بركناری او را توجیه كرد حتی اگر 50 میلیون نفر هم به خیابان بیایند تا وقتی كه خشونت غیرقابل قبولی را مرتكب نشده است، این كار توجیهپذیر نیست. همچنان كه اگر 50 میلیون نفر هم یك فرد را قاتل بدانند و خواهان كشته شدن او شوند، باید این كار از طریق رعایت تشریفات قانونی انجام شود، در غیراین صورت كشتن آن فرد جرمی جدید است، هرچند در واقع او قاتل و مستحق مجازات است. كشتن با مجازات فرق میكند. آنچه گفته شد درباره مصر بود ولی منطق نوشته وصف حال خودمان است كه چه در مقام قدرت و چه در هنگام منتقد قدرت، به تنها چیزی كه توجه كافی نمیكنیم التزامداشتن به روشاست. نهادینه شدن روشها اهمیتی به مراتب بیشتر از التزام داشتن بدون روش، به محتواهایی دارد كه چندان هم روشن نیست.
اطلاعات
یادداشت: «مصر در پرتگاه سقوط!» ابوالقاسم قاسمزاده
اجرای طرح مقابله نظامی با هواداران محمد مرسی به بهانه استقرار امنیت و آرامش از هماکنون شکستخورده است و محصول آن گستردهترکردن بحران خواهد شد. دولتهای غربی نمیتوانند آن را تایید کنند حتی اگر مانع بروز آن نشوند و خود در حاشیه نظاره کنند تا ارتش و هیات حاکمه برآمده از کودتا اقدام خشونتبار و سرکوب را انجام دهند. کودتاگران از حمامخون نمیتوانند عبور کنند و چهره استقرار دموکراسی در مصر را به خود بگیرند... این واقعیت تلخ در زمانی ظهور و بروز یافته که مسکو و واشنگتن هم سردترین روابط دوجانبه را دارند. سازمان ملل نیز کاری جز محکومکردن خشونتها و دعوت به خویشتنداری طرفین نخواهد کرد. در مصر فاجعه انسانی رخ داده است و طوفان کودتا در این کشور، مصر را در پرتگاه سقوط قرار داده است.
کیهان
سرمقاله: « نشانهشناسی بحران مصر »؛ سعدالله زارعی
با رخدادهای خونبار دیروز، بار دیگر زنگهای خطر در کشور پهناور و حساس مصر به صدا درآمدند... مرور رفتار دولتمردان آمریکایی نشان میدهد که سیاست آمریکا حمایت از سیاست تضعیف توامان ارتش و اخوانالمسلمین است. هیچ چیز برای آمریکا مطلوبتر از این نیست که «قدرت» در کشور حساس مصر به «ضعف» مبدل شود... غرب و رژیم صهیونیستی اگرچه نمیتوانند آینده تحولات را بهدرستی پیشبینی نمایند ولی از توسعه هرجومرج و آنارشی امنیتی در منطقه - البته با یک اولویتبندی - حمایت مینمایند چراکه معتقدند اگر این تحولات برای آنان سودی نداشته باشد ضرری هم ندارد. با این وصف در یک بررسی تحلیلی میتوان گفت غرب یکی از طرفهای اصلی شرایط هرجومرجگونه فعلی است.
«آلتدست افراطیون با چه رویی میخواهد وزیر شود؟! »
وزیر پیشنهادی جهاد کشاورزی جزو اعضای مستعفی دولت اصلاحات است که در اقدامی دستهجمعی و برای اعمال فشار به نظام تهدید به استعفا کردند... اکنون سوال توام با شگفتی ناظران و تحلیلگران این است که مدعی استعفا و آلت دست افراطیون در فتنهگری سال 82 اکنون با چه رویی میخواهد به دولت برگردد و کدام تضمین وجود دارد که وی سر بزنگاه مرتکب همان خیانت نشود؟! پرسش مهم دیگر این است که چنین افرادی چگونه از فیلتر ارزیابی رییسجمهور گذشتهاند؟ آیا تحمیلی در میان است؟!
رسالت
سرمقاله: « مجلس شورای اسلامی بر مدارحق گرایی»؛ صالح اسکندری
یکی از جلوههای ویژه مباحث حاشیهای موضوع رای اعتماد به وزیران پیشنهادی دولت یازدهم و تقابل دو انگاره"منفعت گرایی" و"حق گرایی" بود که به مواضع اتخاذی در مجلس صورت عینی میداد و در موافقتها و مخالفتها با وزرای پیشنهادی و لابیهای پشت پرده بروز یافت... دولت در وسط میدان تصمیمگیری و اجرا در کشور است و باید به آن کمک کرد تا بتواند ماموریتهای خود را به خوبی انجام دهد. حق گرایی نمایندگان اقتضا میکند ضمن رعایت حقالناس مهمترین حق دیگری که بر گردن آنهاست و آن حفظ نظام که از اوجب واجبات است را در تصمیمگیریهای نهایی خود دخیل کنند و به اکثریت وزرای معرفی شده توسط دولت رای اعتماد بدهند.
جوان
یادداشت: «روزهای پایانی آزمون مجلس»؛ عباس حاجی نجاری
با توجه به مذاكرات فشرده مجلس در روزهای اخیر، انتظار مردم این است كه نمایندگان حقوق و مطالبات مردم را در قالب رأی اعتماد به وزرا اعمال كنند و در این مسیر چه بسا ممكن است بعضی از وزرا نتوانند اعتماد نمایندگان را جلب كنند، اما این امر نباید به معنی عدم حمایت یا عدم همراهی مجلس با رییسجمهور تعبیر شود... این روند البته فرصتی برای رییسجمهور برای معرفی وزرای قویتر و البته صالحتر خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.