|

و دیگر ندیدمت...

ناهید کبیری

مادرم پشت چرخ‌خیاطی، در میان انبوهی از تور و قیطان و ساتن و روبان گم شده بود. نق‌نق مرا که ترجیع‌بندِ خرخر چرخش بود، می‌شنید و اعتنایی نمی‌کرد. ساعت از هفت عصر گذشته بود که عینک را از روی چشم‌های خسته‌اش برداشت و از کار دست کشید. پیش از او به آشپزخانه دویدم و در لیوان دسته‌دارش چای ریختم و روبه‌روی صندلی‌اش نشستم. آنجا دیگر نمی‌توانست مرا نادیده بگیرد و با من حرف نزند.
باید هرچه زودتر رضایت‌اش را از میان لب‌های فروبسته‌اش بیرون می‌کشیدم و می‌رفتم. از دو سال پیش بدجوری به این سفر دل بسته بودم و برای نشستن در هواپیما و رفتن به سوی سرنوشتی که به یقین آفتابی‌تر بود، شب و روز نداشتم. گرفتن پذیرش از یک دانشگاه خوب کار آسانی نبود. مادر هم در ابتدا هیچ مخالفتی نداشت و در جریان کارهایم بود. اما بعد، بعد که نامه پذیرش با کلی تشویق و تبریک از دانشگاه رسید، به‌شدت مضطرب شد و با یک سکوت طولانی از حرف‌زدن با من گریخت... اما هرچه بود آن روز همه حرف‌های مرا مثل آن لیوان داغ و معطرِ چای لاهیجان جرعه‌جرعه نوشید و سر آخر، تسلیم شد. منطق من بر احساسات مادری او پیروز شده بود.
پدرم در روزهایی که تازه یاد گرفته بودم اسمش را صدا کنم، ما را رها کرده و رفته بود و مادرم با همه جوانی و زیبایی هرگز مردی را پیدا نکرد که شایسته او باشد. من در آغوش پرستاره مادرم بزرگ شدم و آن روز که پر از شورِجوانی و عشق و زندگی بودم، هیچ فکر نکردم مادرم بی‌من با تنهایی‌اش چه خواهد کرد...
در فرودگاه، در آن لحظه‌های پرهیجان و پرشتابِ بدرود، مادرم در میان آخرین پندواندرزها و بوسه‌ها و به سینه‌فشردن‌ها گفت: «اگر دیگر ندیدمت...» این جمله کوتاه در همه این سال‌ها تا به امروز در خاطرم مانده است. امروز او با نامه‌ها و تلفن‌ها و دلواپسی‌هایش دیگر نیست اما... اما آسمان هنوز آبی و هوا آفتابی‌ست. قناری‌ها و مرغ‌عشق‌ها از این شاخه به آن شاخه می‌پرند و همه گل‌های تابستانی باغچه شکفته‌اند.
من زیر چتر رنگی گسترده‌ای که کنار استخر نصب کرده‌ایم، نشسته‌ام. زنم که نامش «ایزابلا»ست رومیزی تازه گلداری روی میز پهن کرده و سبد میوه را با برگ‌های سبز انجیر آراسته است. کمی آن‌طرف‌تر، او و پسر کوچک‌مان «سام» روی تاب نشسته‌اند و صدای گنجشک‌ها را مثل خودشان تقلید می‌کنند و می‌خندند. امروز بعد از سال‌ها دویدن و یک‌نفس کارکردن، سودِ شرکت به‌شدت بالا رفته است و من به جایی رسیده‌ام که مادرم همیشه آرزو داشت.
کجاست که ببیند چشم‌های سام چه‌قدر شبیه چشم‌های اوست و نیمی از موهای من به یک‌باره سفید شده است.
مادرم پشت چرخ‌خیاطی، در میان انبوهی از تور و قیطان و ساتن و روبان گم شده بود. نق‌نق مرا که ترجیع‌بندِ خرخر چرخش بود، می‌شنید و اعتنایی نمی‌کرد. ساعت از هفت عصر گذشته بود که عینک را از روی چشم‌های خسته‌اش برداشت و از کار دست کشید. پیش از او به آشپزخانه دویدم و در لیوان دسته‌دارش چای ریختم و روبه‌روی صندلی‌اش نشستم. آنجا دیگر نمی‌توانست مرا نادیده بگیرد و با من حرف نزند.
باید هرچه زودتر رضایت‌اش را از میان لب‌های فروبسته‌اش بیرون می‌کشیدم و می‌رفتم. از دو سال پیش بدجوری به این سفر دل بسته بودم و برای نشستن در هواپیما و رفتن به سوی سرنوشتی که به یقین آفتابی‌تر بود، شب و روز نداشتم. گرفتن پذیرش از یک دانشگاه خوب کار آسانی نبود. مادر هم در ابتدا هیچ مخالفتی نداشت و در جریان کارهایم بود. اما بعد، بعد که نامه پذیرش با کلی تشویق و تبریک از دانشگاه رسید، به‌شدت مضطرب شد و با یک سکوت طولانی از حرف‌زدن با من گریخت... اما هرچه بود آن روز همه حرف‌های مرا مثل آن لیوان داغ و معطرِ چای لاهیجان جرعه‌جرعه نوشید و سر آخر، تسلیم شد. منطق من بر احساسات مادری او پیروز شده بود.
پدرم در روزهایی که تازه یاد گرفته بودم اسمش را صدا کنم، ما را رها کرده و رفته بود و مادرم با همه جوانی و زیبایی هرگز مردی را پیدا نکرد که شایسته او باشد. من در آغوش پرستاره مادرم بزرگ شدم و آن روز که پر از شورِجوانی و عشق و زندگی بودم، هیچ فکر نکردم مادرم بی‌من با تنهایی‌اش چه خواهد کرد...
در فرودگاه، در آن لحظه‌های پرهیجان و پرشتابِ بدرود، مادرم در میان آخرین پندواندرزها و بوسه‌ها و به سینه‌فشردن‌ها گفت: «اگر دیگر ندیدمت...» این جمله کوتاه در همه این سال‌ها تا به امروز در خاطرم مانده است. امروز او با نامه‌ها و تلفن‌ها و دلواپسی‌هایش دیگر نیست اما... اما آسمان هنوز آبی و هوا آفتابی‌ست. قناری‌ها و مرغ‌عشق‌ها از این شاخه به آن شاخه می‌پرند و همه گل‌های تابستانی باغچه شکفته‌اند.
من زیر چتر رنگی گسترده‌ای که کنار استخر نصب کرده‌ایم، نشسته‌ام. زنم که نامش «ایزابلا»ست رومیزی تازه گلداری روی میز پهن کرده و سبد میوه را با برگ‌های سبز انجیر آراسته است. کمی آن‌طرف‌تر، او و پسر کوچک‌مان «سام» روی تاب نشسته‌اند و صدای گنجشک‌ها را مثل خودشان تقلید می‌کنند و می‌خندند. امروز بعد از سال‌ها دویدن و یک‌نفس کارکردن، سودِ شرکت به‌شدت بالا رفته است و من به جایی رسیده‌ام که مادرم همیشه آرزو داشت.
کجاست که ببیند چشم‌های سام چه‌قدر شبیه چشم‌های اوست و نیمی از موهای من به یک‌باره سفید شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.