|

آینه

بهار
یادداشت: « اختلاف ما با آمریکا برسر چیست؟»؛ صادق زیباکلام
16سال پیش هم در چنین روزهایی وقتی که خانم کریستین امانپور از طرف CNN در برابر آقای خاتمی قرار گرفت که درست در آغاز ریاست‌جمهوری‌اش بود، نخستین و شاید بشود گفت تنها پرسش مهمش این بود که آقای خاتمی «با آمریکا چه‌کار می‌خواهید بکنید؟» 16سال بعد و در آغاز ریاست‌جمهوری آقای روحانی، همه پرسش‌های خبرنگاران خارجی از او آن بود که «با آمریکا چه‌کار می‌خواهید بکنید؟» درواقع مساله هسته‌ای هم عملا گره‌خورده به مساله آمریکاست. به بیان ساده‌تر، بدون برداشته‌شدن گامی در راستای حل مساله ما با آمریکا، مشکل بتوان تصور کرد که فرجی در باب شکسته‌شدن بن‌بست مذاکرات با 1+5 بتواند برداشته شود. جالب است که پاسخ‌های آقای روحانی هم همان پاسخ‌های 16‌سال پیش آقای خاتمی بود. اینکه «آمریکا باید حسن‌نیت خودش را ابتدا نشان بدهد»؛ «آمریکایی‌ها باید با یک زبان با ما صحبت کنند.»...
در شرایط فکری و ذهنی که در ایران علیه آمریکا وجود دارد، امکان هیچ مذاکره و گفت‌وگویی میان ما و آمریکا وجود ندارد و همان‌طور که گفته شد، اگر هم به‌فرض مذاکره و گفت‌وگویی انجام بگیرد، صرف‌نظر از آنکه نتیجه آن‌چه باشد، ما یکسره به‌عنوان، «سازش»، «تسلیم»، «کوتاه‌آمدن» و... با آن مخالفت خواهیم کرد... اگر دشمنی ما با آمریکا به‌واسطه آن است که ما می‌خواهیم در عرصه بین‌المللی مستقل عمل کنیم، اما آمریکایی‌ها به ما می‌گویند که نه نمی‌شود و باید در عرصه بین‌الملل تابع ما باشید، عملا هیچ‌وقت میان ما با آمریکایی‌ها تفاهمی نمی‌تواند به‌وجود بیاید؛ بنابراین مقدم بر اینکه ما با آمریکا بنشینیم و مذاکره کنیم، باید سوالی را که 34‌سال است پاسخ آن را فرض گرفته‌ایم، برای نخستین‌بار برای خودمان مطرح کنیم که به‌راستی «علت دشمنی ما با آمریکا بر سر چیست؟» کمترین دلیل من برای اهمیت طرح این پرسش آن است که اگر نگفته باشم که همه آنچه را ما درباره آمریکا ادعا می‌کنیم و برای خودمان ساخته و پرداخته‌ایم، لااقل بخش عمده‌ای از آنها واقعیت ندارند و معلول ذهن ما است، این ذهنیت دلیل كافی برای توجیه ضرورت یا علت دشمنی‌مان با آمریکا نیست.
تهران امروز
یادداشت: «كاخ‌سفید تكلیف خود را مشخص كند»؛ حسن هانی‌زاده
مقامات آمریكایی طی روزهای اخیر درقبال ایران و برنامه‌های هسته‌ای مواضع دوگانه‌ای در پیش گرفته‌اند كه این مساله دورنمای هرگونه گفت‌وگو و مذاكره با این كشور را با مشكل مواجه می‌كند... تاكید گاه‌وبیگاه مقامات كاخ‌سفید به ازسرگیری گفت‌وگوها با ایران و اعلام آمادگی در عین تكرار ادعاها و همزمان با پیشبرد طرح تحریم‌ها علیه ایران راه به جایی نمی‌برد مگر اینكه اوباما تكلیف خود را با كنگره این كشور و همچنین مطالبات مقامات صهیونیستی یكسره كند و پس از آن گام‌های عملی در رابطه با ایران بردارد و موضوع لغو تحریم‌های مهم و تاثیرگذار را در دستور كار خود قرار دهد. این نخستین نشانه آمادگی جدی آمریكا برای گفت‌وگو با ایران است كه باید از سوی آنها برداشته شود و نه ایران؛ چراكه ایران تاكنون در جریان مذاكرات با گروه 1+5و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی با همكاری‌های گسترده خود، ‌حسن‌نیت خود را نشان داده است، لذا این‌بار آمریكاست كه باید گام‌های عملی به سمت ایران بردارد.
اعتماد
یادداشت: « یاد باد آن صحبت شب‌ها كه با نوشین‌لبان»؛ سیدابوالحسن مختاباد
امسال چهارمین سالی است كه مراسم معرفی پنج روزنامه‌نگار برتر سال از سوی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران برگزار نمی‌شود. 14مرداد چهارسال قبل، با دستور دادستان وقت در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران پلمب شد. دستوری كه هیچ توجیه قانونی نداشت... اكنون چهارسالی است كه آن سبو بشكسته و آن پیمانه ریخته است. اما با روی‌كارآمدن دولت آقای روحانی و امیدواری‌هایی كه او ایجاد كرده است، به نظر می‌رسد فضایی فراهم شده كه قفل چندساله انجمن با كلید تدبیر باز شود و انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران بتواند همانند گذشته و البته با قوت و قدرتی افزون‌تر به برگزاری اینگونه مراسم‌ها همت ورزد.
اطلاعات
یادداشت: «نخبگان و دولت جدید»؛ محمود اسعدی
کمتر دولتی است که خود را بی‌نیاز از نخبگان بداند یا در شعار‌ها و رفتارهایش از لزوم بهره‌وری از آنان نگوید حتی اگر به‌واقع اعتقادی به ضرورت استفاده از نخبگان نداشته باشد. اما چگونه است مدیران و مسوولان از این سرمایه انسانی که عصاره دانش و تجربه و معرفتند به‌سادگی می‌گذرند و در بسیاری مواقع می‌پندارند وجود نخبگان بیش از آنکه منفعت داشته باشد مشکل‌آفرین است؟ ... روشن است همراهی با نخبگان مثل هر کار علمی دیگر ویژگی‌ها و شرایط خاص خود را می‌طلبد و بیش از هر چیزی «اعتماد» و «صداقت» است که به جلب و جذب نخبگان کمک می‌کند و بعد، سعه‌صدر و تحمل آراي مخالف و بعضا متضاد و البته قدرت تحلیل و ارزیابی و مدیریت کارا و نه به‌اصطلاح اتاق‌های فکر در برخی نهاد‌ها که عده‌ای جمع شوند و قهوه بخورند و به همدیگر زل بزنند تا شاید رعشه‌ای از تفکر در ذهن بیابند! اگر عزم جدی از جانب دولت باشد نیروهای زیادی علم و تجربه خلاق خود را در اختیار مدیران می‌گذارند چراکه همه سرنشینان یک کشتی و هدف نیز مشترک و متعالی است.
بهار
یادداشت: « اختلاف ما با آمریکا برسر چیست؟»؛ صادق زیباکلام
16سال پیش هم در چنین روزهایی وقتی که خانم کریستین امانپور از طرف CNN در برابر آقای خاتمی قرار گرفت که درست در آغاز ریاست‌جمهوری‌اش بود، نخستین و شاید بشود گفت تنها پرسش مهمش این بود که آقای خاتمی «با آمریکا چه‌کار می‌خواهید بکنید؟» 16سال بعد و در آغاز ریاست‌جمهوری آقای روحانی، همه پرسش‌های خبرنگاران خارجی از او آن بود که «با آمریکا چه‌کار می‌خواهید بکنید؟» درواقع مساله هسته‌ای هم عملا گره‌خورده به مساله آمریکاست. به بیان ساده‌تر، بدون برداشته‌شدن گامی در راستای حل مساله ما با آمریکا، مشکل بتوان تصور کرد که فرجی در باب شکسته‌شدن بن‌بست مذاکرات با 1+5 بتواند برداشته شود. جالب است که پاسخ‌های آقای روحانی هم همان پاسخ‌های 16‌سال پیش آقای خاتمی بود. اینکه «آمریکا باید حسن‌نیت خودش را ابتدا نشان بدهد»؛ «آمریکایی‌ها باید با یک زبان با ما صحبت کنند.»...
در شرایط فکری و ذهنی که در ایران علیه آمریکا وجود دارد، امکان هیچ مذاکره و گفت‌وگویی میان ما و آمریکا وجود ندارد و همان‌طور که گفته شد، اگر هم به‌فرض مذاکره و گفت‌وگویی انجام بگیرد، صرف‌نظر از آنکه نتیجه آن‌چه باشد، ما یکسره به‌عنوان، «سازش»، «تسلیم»، «کوتاه‌آمدن» و... با آن مخالفت خواهیم کرد... اگر دشمنی ما با آمریکا به‌واسطه آن است که ما می‌خواهیم در عرصه بین‌المللی مستقل عمل کنیم، اما آمریکایی‌ها به ما می‌گویند که نه نمی‌شود و باید در عرصه بین‌الملل تابع ما باشید، عملا هیچ‌وقت میان ما با آمریکایی‌ها تفاهمی نمی‌تواند به‌وجود بیاید؛ بنابراین مقدم بر اینکه ما با آمریکا بنشینیم و مذاکره کنیم، باید سوالی را که 34‌سال است پاسخ آن را فرض گرفته‌ایم، برای نخستین‌بار برای خودمان مطرح کنیم که به‌راستی «علت دشمنی ما با آمریکا بر سر چیست؟» کمترین دلیل من برای اهمیت طرح این پرسش آن است که اگر نگفته باشم که همه آنچه را ما درباره آمریکا ادعا می‌کنیم و برای خودمان ساخته و پرداخته‌ایم، لااقل بخش عمده‌ای از آنها واقعیت ندارند و معلول ذهن ما است، این ذهنیت دلیل كافی برای توجیه ضرورت یا علت دشمنی‌مان با آمریکا نیست.
تهران امروز
یادداشت: «كاخ‌سفید تكلیف خود را مشخص كند»؛ حسن هانی‌زاده
مقامات آمریكایی طی روزهای اخیر درقبال ایران و برنامه‌های هسته‌ای مواضع دوگانه‌ای در پیش گرفته‌اند كه این مساله دورنمای هرگونه گفت‌وگو و مذاكره با این كشور را با مشكل مواجه می‌كند... تاكید گاه‌وبیگاه مقامات كاخ‌سفید به ازسرگیری گفت‌وگوها با ایران و اعلام آمادگی در عین تكرار ادعاها و همزمان با پیشبرد طرح تحریم‌ها علیه ایران راه به جایی نمی‌برد مگر اینكه اوباما تكلیف خود را با كنگره این كشور و همچنین مطالبات مقامات صهیونیستی یكسره كند و پس از آن گام‌های عملی در رابطه با ایران بردارد و موضوع لغو تحریم‌های مهم و تاثیرگذار را در دستور كار خود قرار دهد. این نخستین نشانه آمادگی جدی آمریكا برای گفت‌وگو با ایران است كه باید از سوی آنها برداشته شود و نه ایران؛ چراكه ایران تاكنون در جریان مذاكرات با گروه 1+5و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی با همكاری‌های گسترده خود، ‌حسن‌نیت خود را نشان داده است، لذا این‌بار آمریكاست كه باید گام‌های عملی به سمت ایران بردارد.
اعتماد
یادداشت: « یاد باد آن صحبت شب‌ها كه با نوشین‌لبان»؛ سیدابوالحسن مختاباد
امسال چهارمین سالی است كه مراسم معرفی پنج روزنامه‌نگار برتر سال از سوی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران برگزار نمی‌شود. 14مرداد چهارسال قبل، با دستور دادستان وقت در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران پلمب شد. دستوری كه هیچ توجیه قانونی نداشت... اكنون چهارسالی است كه آن سبو بشكسته و آن پیمانه ریخته است. اما با روی‌كارآمدن دولت آقای روحانی و امیدواری‌هایی كه او ایجاد كرده است، به نظر می‌رسد فضایی فراهم شده كه قفل چندساله انجمن با كلید تدبیر باز شود و انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران بتواند همانند گذشته و البته با قوت و قدرتی افزون‌تر به برگزاری اینگونه مراسم‌ها همت ورزد.
اطلاعات
یادداشت: «نخبگان و دولت جدید»؛ محمود اسعدی
کمتر دولتی است که خود را بی‌نیاز از نخبگان بداند یا در شعار‌ها و رفتارهایش از لزوم بهره‌وری از آنان نگوید حتی اگر به‌واقع اعتقادی به ضرورت استفاده از نخبگان نداشته باشد. اما چگونه است مدیران و مسوولان از این سرمایه انسانی که عصاره دانش و تجربه و معرفتند به‌سادگی می‌گذرند و در بسیاری مواقع می‌پندارند وجود نخبگان بیش از آنکه منفعت داشته باشد مشکل‌آفرین است؟ ... روشن است همراهی با نخبگان مثل هر کار علمی دیگر ویژگی‌ها و شرایط خاص خود را می‌طلبد و بیش از هر چیزی «اعتماد» و «صداقت» است که به جلب و جذب نخبگان کمک می‌کند و بعد، سعه‌صدر و تحمل آراي مخالف و بعضا متضاد و البته قدرت تحلیل و ارزیابی و مدیریت کارا و نه به‌اصطلاح اتاق‌های فکر در برخی نهاد‌ها که عده‌ای جمع شوند و قهوه بخورند و به همدیگر زل بزنند تا شاید رعشه‌ای از تفکر در ذهن بیابند! اگر عزم جدی از جانب دولت باشد نیروهای زیادی علم و تجربه خلاق خود را در اختیار مدیران می‌گذارند چراکه همه سرنشینان یک کشتی و هدف نیز مشترک و متعالی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.