|

آینه

اعتماد
یادداشت: «تبعات یک ادعا درباره کابینه پیشنهادی»؛ عباس عبدی
یکی از موضوعاتی که بارها مطرح کرده‌اند این است که مجلس به افرادی که به قول آنها در فتنه 88 حضور یا نقش داشته‌اند، رای نخواهد داد... اگر آقای روحانی افرادی را معرفی کند که از نظر برخی از نمایندگان به نوعی مرتبط با وقایع سال 88 باشند، فارغ از اینکه مجلس به او رای بدهد یا ندهد، این پرسش باقی خواهد ماند که چرا مردم به نامزدی رای داده‌اند که به نوعی معرف یا نماینده افرادی است که از نظر نمایندگان مجلس، منسوب به اتفاقات سال 88 هستند؟ ردکردن هریک از وزرای پیشنهادی با این اتهام، به منزله پذیرش ضمنی واقعیت مذکور است. در این صورت آیا این پرسش پیش نخواهد آمد که چگونه می‌توان کشور را اداره کرد در حالی که اکثریت رای‌دهندگان جامعه طرفدار یک ایده و روش هستند ولی ساختار رسمی مجلس مانع از حضور آنان در مدیریت اجرایی کشور می‌شود؟ از سوی دیگر فراموش نشود، نفس اینکه برخی از نمایندگان و اصولگرایان تندرو بر حضور افراد منتسب به فتنه در میان دولت بعدی تاکید می‌کنند، به منزله نفی تمامی ادعاهای آنان در چهارسال گذشته، مبنی بر نابودی این جریان است. از همه مهم‌تر اینکه این نمایندگان چگونه می‌توانند از یک‌سو، آقای روحانی را اصولگرا و متصف به صفاتی که مقام‌رهبری در حکم تنفیذ شرح دادند، بدانند و در عین حال ایشان را متهم کنند به اینکه درصدد است از چنین افرادی استفاده کند؟
اطلاعات
یادداشت: «هیات دولت یازدهم»؛ ابوالقاسم قاسم‌زاده
اگر به‌جای نقد سازنده در اتخاذ رای اعتماد در مجلس، گرایش‌های سیاسی و جناحی چتر تصمیم‌گیری را بسازد، مشکل این‌بار دوچندان خواهد شد و به‌جای روشن‌شدن موتور کار دولت، رد و بدل تعارف‌ها ادامه خواهد یافت. فرصت کار را نباید از دست داد؛ اگر همه باور دارند که باید با تدبیر، تحول ایجاد کرد و با امید کشور را ساخت. مجلس جایگاهی قانونی دارد که تنها برای تایید دولت نیست، بلکه همواره می‌تواند دولت را تصحیح یا ترمیم کند.
بهار
یادداشت: «گامی به سوی میدان عمل»؛ پرویز پیران
در انتخاب و پیشنهاد اعضای کابینه آینده، کوششی درخور توجه به عمل آمده است تا نظر تمامی مراکز قدرت واقعی در کشور از یک‌ سو در کنار انتظارات بیرونی از سوی دیگر کاملا در نظر گرفته شود و از اعتدال خارج نشود... اولین پروژه درونی پیشنهادی «شنیدن صدای کارشناسی درون‌سازمان‌ها»ست... نشنیدن صدای کارشناسان درون‌سازمان‌ها، سبب شده است تا افرادی مطلع، باتجربه و اندیشمند به علت نشناختن زبان زمانه در اتاق‌های سازمان‌ها بایگانی شده‌اند.
قانون
یادداشت: «روحانی؛ خار چشم اسراییل»، جاوید قربان‌اوغلی
بر هیچ‌کس پوشیده نیست که اقدامات دولت نهم و دهم به خصوص در نخستین سال‌های حضور محمود احمدی‌نژاد، بهترین زمینه را برای تبلیغات اسراییل علیه ایران در سطح جهانی فراهم کرد. به‌ویژه در سال اول حضور احمدی‌نژاد و به دنبال مطرح‌کردن مساله محو اسراییل از کره زمین و سپس مساله هولوکاست، ضربات جبران‌ناپذیری به سیاست خارجی ایران در دنیا وارد آمد... طبیعی است اسراییلی که توانسته بود با استفاده از وضعیت روابط ایران با جهان و ادبیات غیردیپلماتیک دولت نهم و دهم بیشترین استفاده را برای ایجاد اجماع جهانی علیه ایران ببرد با روی کار آمدن یک رییس‌جمهور اعتدالگرا خیلی ضربه بخورد. چراکه رییس‌جمهور فعلی برخلاف رییس‌جمهور پیشین اولا به دنبال ماجراجویی نیست بلکه به دنبال عقلانیت در سیاست خارجی است دوما به دنبال تقابل نیست بلکه می‌خواهد با دنیا بر اساس احترام متقابل و تامین منافع طرفین تعامل داشته باشد.
کیهان
سرمقاله: «آقای روحانی! شما طلبکارید»؛ محمد ایمانی
معادله پیچیده‌ای نیست که اقتضای فهم آن، داشتن بهره هوشی فوق‌العاده باشد. انگلیس و آمریکایی که به دکتر مصدق سکولار کراواتی و قایل به فاصله‌گذاری با احکام اسلامی رحم نکردند اکنون چرا باید برای رییس‌جمهور روحانی و باسابقه جمهوری اسلامی که پرورش‌یافته اسلام و انقلاب اسلامی است، ارفاق قایل شوند؟ اما این غصه گلوگیر برای مردم خوبمان را کجا باید برد که طیفی پرشمار از مطبوعات زنجیره‌ای ظرف همین دو ماه گذشته به تطهیر سیمای خباثت‌آلود دشمنان ایران و تخطئه صرف جبهه خودی همت گماشتند و با تیتر و عکس و گزارش‌های مفصل خود چنین وانمود کردند که غرب، طرف منطقی و آداب‌دان معادله است و این دولت و حاکمیت جمهوری اسلامی بوده که بی‌منطقی کرده و تند رفته و بن‌بست ایجاد کرده است. کافی است آرشیو دوماهه این شبکه مطبوعاتی را ورق بزنیم تا ببینیم چگونه در باغ سبز گشایش روابط با غرب- در صورت آغاز به کار منتخب جدید مردم- را تصویر و تلقین می‌کردند. جک استراو بی‌سروپا- وزیر خارجه اسبق دولت انگلیس- مگر چقدر وزن داشت که این روزنامه‌ها و سیاست‌بازان پشت‌صحنه آنها برای یک جمله عشوه‌آمیز وی (احتمال حضور در مراسم تحلیف دکتر روحانی) غش و ضعف کردند و نقش عاشق بیچاره سینه‌چاک را بازی کردند؟! ... نباید آدرس اشتباه به غرب داد... . کلید گشایش اقتصادی و رفع چالش موجود را در غرب جستن، قمار ازپیش‌باخته و رفتن در کریدور پرپیچ‌وخم و بی‌سرانجام سازش است.
اعتماد
یادداشت: «تبعات یک ادعا درباره کابینه پیشنهادی»؛ عباس عبدی
یکی از موضوعاتی که بارها مطرح کرده‌اند این است که مجلس به افرادی که به قول آنها در فتنه 88 حضور یا نقش داشته‌اند، رای نخواهد داد... اگر آقای روحانی افرادی را معرفی کند که از نظر برخی از نمایندگان به نوعی مرتبط با وقایع سال 88 باشند، فارغ از اینکه مجلس به او رای بدهد یا ندهد، این پرسش باقی خواهد ماند که چرا مردم به نامزدی رای داده‌اند که به نوعی معرف یا نماینده افرادی است که از نظر نمایندگان مجلس، منسوب به اتفاقات سال 88 هستند؟ ردکردن هریک از وزرای پیشنهادی با این اتهام، به منزله پذیرش ضمنی واقعیت مذکور است. در این صورت آیا این پرسش پیش نخواهد آمد که چگونه می‌توان کشور را اداره کرد در حالی که اکثریت رای‌دهندگان جامعه طرفدار یک ایده و روش هستند ولی ساختار رسمی مجلس مانع از حضور آنان در مدیریت اجرایی کشور می‌شود؟ از سوی دیگر فراموش نشود، نفس اینکه برخی از نمایندگان و اصولگرایان تندرو بر حضور افراد منتسب به فتنه در میان دولت بعدی تاکید می‌کنند، به منزله نفی تمامی ادعاهای آنان در چهارسال گذشته، مبنی بر نابودی این جریان است. از همه مهم‌تر اینکه این نمایندگان چگونه می‌توانند از یک‌سو، آقای روحانی را اصولگرا و متصف به صفاتی که مقام‌رهبری در حکم تنفیذ شرح دادند، بدانند و در عین حال ایشان را متهم کنند به اینکه درصدد است از چنین افرادی استفاده کند؟
اطلاعات
یادداشت: «هیات دولت یازدهم»؛ ابوالقاسم قاسم‌زاده
اگر به‌جای نقد سازنده در اتخاذ رای اعتماد در مجلس، گرایش‌های سیاسی و جناحی چتر تصمیم‌گیری را بسازد، مشکل این‌بار دوچندان خواهد شد و به‌جای روشن‌شدن موتور کار دولت، رد و بدل تعارف‌ها ادامه خواهد یافت. فرصت کار را نباید از دست داد؛ اگر همه باور دارند که باید با تدبیر، تحول ایجاد کرد و با امید کشور را ساخت. مجلس جایگاهی قانونی دارد که تنها برای تایید دولت نیست، بلکه همواره می‌تواند دولت را تصحیح یا ترمیم کند.
بهار
یادداشت: «گامی به سوی میدان عمل»؛ پرویز پیران
در انتخاب و پیشنهاد اعضای کابینه آینده، کوششی درخور توجه به عمل آمده است تا نظر تمامی مراکز قدرت واقعی در کشور از یک‌ سو در کنار انتظارات بیرونی از سوی دیگر کاملا در نظر گرفته شود و از اعتدال خارج نشود... اولین پروژه درونی پیشنهادی «شنیدن صدای کارشناسی درون‌سازمان‌ها»ست... نشنیدن صدای کارشناسان درون‌سازمان‌ها، سبب شده است تا افرادی مطلع، باتجربه و اندیشمند به علت نشناختن زبان زمانه در اتاق‌های سازمان‌ها بایگانی شده‌اند.
قانون
یادداشت: «روحانی؛ خار چشم اسراییل»، جاوید قربان‌اوغلی
بر هیچ‌کس پوشیده نیست که اقدامات دولت نهم و دهم به خصوص در نخستین سال‌های حضور محمود احمدی‌نژاد، بهترین زمینه را برای تبلیغات اسراییل علیه ایران در سطح جهانی فراهم کرد. به‌ویژه در سال اول حضور احمدی‌نژاد و به دنبال مطرح‌کردن مساله محو اسراییل از کره زمین و سپس مساله هولوکاست، ضربات جبران‌ناپذیری به سیاست خارجی ایران در دنیا وارد آمد... طبیعی است اسراییلی که توانسته بود با استفاده از وضعیت روابط ایران با جهان و ادبیات غیردیپلماتیک دولت نهم و دهم بیشترین استفاده را برای ایجاد اجماع جهانی علیه ایران ببرد با روی کار آمدن یک رییس‌جمهور اعتدالگرا خیلی ضربه بخورد. چراکه رییس‌جمهور فعلی برخلاف رییس‌جمهور پیشین اولا به دنبال ماجراجویی نیست بلکه به دنبال عقلانیت در سیاست خارجی است دوما به دنبال تقابل نیست بلکه می‌خواهد با دنیا بر اساس احترام متقابل و تامین منافع طرفین تعامل داشته باشد.
کیهان
سرمقاله: «آقای روحانی! شما طلبکارید»؛ محمد ایمانی
معادله پیچیده‌ای نیست که اقتضای فهم آن، داشتن بهره هوشی فوق‌العاده باشد. انگلیس و آمریکایی که به دکتر مصدق سکولار کراواتی و قایل به فاصله‌گذاری با احکام اسلامی رحم نکردند اکنون چرا باید برای رییس‌جمهور روحانی و باسابقه جمهوری اسلامی که پرورش‌یافته اسلام و انقلاب اسلامی است، ارفاق قایل شوند؟ اما این غصه گلوگیر برای مردم خوبمان را کجا باید برد که طیفی پرشمار از مطبوعات زنجیره‌ای ظرف همین دو ماه گذشته به تطهیر سیمای خباثت‌آلود دشمنان ایران و تخطئه صرف جبهه خودی همت گماشتند و با تیتر و عکس و گزارش‌های مفصل خود چنین وانمود کردند که غرب، طرف منطقی و آداب‌دان معادله است و این دولت و حاکمیت جمهوری اسلامی بوده که بی‌منطقی کرده و تند رفته و بن‌بست ایجاد کرده است. کافی است آرشیو دوماهه این شبکه مطبوعاتی را ورق بزنیم تا ببینیم چگونه در باغ سبز گشایش روابط با غرب- در صورت آغاز به کار منتخب جدید مردم- را تصویر و تلقین می‌کردند. جک استراو بی‌سروپا- وزیر خارجه اسبق دولت انگلیس- مگر چقدر وزن داشت که این روزنامه‌ها و سیاست‌بازان پشت‌صحنه آنها برای یک جمله عشوه‌آمیز وی (احتمال حضور در مراسم تحلیف دکتر روحانی) غش و ضعف کردند و نقش عاشق بیچاره سینه‌چاک را بازی کردند؟! ... نباید آدرس اشتباه به غرب داد... . کلید گشایش اقتصادی و رفع چالش موجود را در غرب جستن، قمار ازپیش‌باخته و رفتن در کریدور پرپیچ‌وخم و بی‌سرانجام سازش است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.