آینه
همدلی
مشکل اصلی امروز، ناکارآمدی است
در گفتوگو با احمد زیدآبادی: سیاست خارجی دولتها در عصر جدید مبتنی بر مفهومی به نام ملت- دولت است که مفهوم منافع ملی هم از آن ناشی میشود... . در گفتمان رسمی جمهوری اسلامی، «ایران» به عنوان یک دولت-ملت در همه ابعاد آن به رسمیت شناخته نمیشود. آنچه در مذاکرات مربوط به تدوین قانون اساسی مطرح شده عمدتا مفهوم «امت واحده اسلامی» است. بر اساس همین دیدگاه بود که جمهوری اسلامی به تقویت برخی نیروهای خارجی مبادرت و دوستان و دشمنانی برای خودش تعریف کرده است. ...گرچه داعش نیرویی خطرناک برای ایران است، اما این خطر که فقط متوجه ایران نیست. در واقع نوع ورود ایران به مقابله با داعش در ادبیات سیاسی رسمی نوعی امتناع بحث و گفتوگو و استدلال را پدید آورده است و اگر مثلا کارشناسی آن را به نقد کشد؛ انگار مرتکب فعل حرامی شده است. در چنین فضایی، هیچکس اجازه صحبت پیرامون نحوه برخورد ایران با خطر داعش را نیافت... . آمریکاییها امنیت اسرائیل را در زمره منافع حیاتی خود به حساب میآورند و به هیچ قیمتی هم از این سیاست عقبنشینی نمیکنند. با چنین زمینهای چون نمیتوان شعار «نابودی اسرائیل» را عملیاتی کرد، باید روی عقبنشینی اسرائیل به
مرزهای 1967 تمرکز و به تشکیل کشور مستقل و یکپارچه فلسطین با پایتختی بیتالمقدس شرقی کمک کرد. ... اصلاحطلبی از پایین است. تنها وقتی در قدرت حضور پیدا میکند که بتواند ثمر واقعی داشته باشد. یعنی بتواند با حضور در قدرت بدون مانع اهدافش را پیگیری کند. دوستان اصلاحطلب نمیخواهند چنین وضعیتی را به رسمیت بشناسند. وضعیتی که در آن، مشکلات با حضور در قدرت قابل حل نیست. البته همه اصلاحطلبان یکدست هم نیستند. مهمترین نقدی که به اصلاحطلبان وجود دارد و من از همان سالها پیش این را تکرار میکردم این است که این نیروی سیاسی، فاقد یک استراتژی منسجم برای پیشبرد برنامه اصلاحی هستند. اصلاحطلبان خودشان را عمدتا درگیر بحثهای تاکتیکی میکنند. ... مشکل اصلی امروز ناکارآمدی است. مجموعه تناقضهایی که ساختار قدرت موجود دارد، موجب این ناکارآمدی شده است. برای حل این مشکل اول نیاز داریم ساختمان سیستم اجرائی را «بازسازی بنیادین» کنیم. برای این هم تنها یک راه وجود دارد و آن ایجاد یک مشارکت گسترده سیاسی در جهت آفریدن یک امید بزرگ و جوشش حرکتی زنده و جدید است. جز این هیچ راه دیگری وجود ندارد. چنین هدفی، سخنگویی در میان نیروهای داخلی
ندارد. به همین دلیل نیروی برانداز خارجنشین در تلاش است که خود را بهعنوان جایگزین معرفی کند. برانداز خارجنشین میگوید که سیستم دیگر کار نمیکند و در داخل هم که نمیشود در مورد «بازسازی بنیادین» حرف زد و بنابراین باید سیستم جایگزین شود. به همین دلیل متأسفانه برانداز خارجنشین الان فضای بروز پیدا کرده است. اوضاع رو به سختی و بغرنجی عجیبی است و یا فضا از هر طرف، هیجانی و احساسی و عصبی است. در چنین فضاهایی کمتر کسی به ندای عقل گوش فرا میدهد... . با خود و خداوند عهد کردهام که تا حد توانم مغلوب عواطف و احساسات در عرصه سیاسی نشوم. تجربه به من آموخته است که هرگاه به تحلیلهای خشک و سرد و بیطرفانه عقلی کمتوجهی کردهام، به نوعی سر خود کلاه گذاشتهام!
جمهوری اسلامی
اولویت رئیسجمهور در شرایط فعلی باید ایجاد وفاق سیاسی در داخل کشور باشد
در گفتوگو با غلامحسین کرباسچی: در برخی موارد هم آقای روحانی به نظر میرسد سعه صدر لازم برای مدیریت کشور را بهخرج نمیدهد گرچه اینکه در یک سخنرانی مخالفان دولت را بیعقل خطاب کنیم موضوع چندان مهمی نیست ولی همین تأثیر تخریبی زیادی دارد و مخالفان را به واکنش وامیدارد. یکی از بزرگترین انتقادهای من به آقای روحانی از همان ابتدای دولت یازدهم افرادی بود که برای حضور در کابینه از آنها دعوت کرد. در واقع آقای روحانی یک مجموعهای را بهعنوان هيئت وزیران دور هم جمع کرد که نه سهمبندی طبیعی سیاسی در آن رعایت شده بود نه در تشخیص تواناییهای افراد درست عمل کرد.
همدلی
مشکل اصلی امروز، ناکارآمدی است
در گفتوگو با احمد زیدآبادی: سیاست خارجی دولتها در عصر جدید مبتنی بر مفهومی به نام ملت- دولت است که مفهوم منافع ملی هم از آن ناشی میشود... . در گفتمان رسمی جمهوری اسلامی، «ایران» به عنوان یک دولت-ملت در همه ابعاد آن به رسمیت شناخته نمیشود. آنچه در مذاکرات مربوط به تدوین قانون اساسی مطرح شده عمدتا مفهوم «امت واحده اسلامی» است. بر اساس همین دیدگاه بود که جمهوری اسلامی به تقویت برخی نیروهای خارجی مبادرت و دوستان و دشمنانی برای خودش تعریف کرده است. ...گرچه داعش نیرویی خطرناک برای ایران است، اما این خطر که فقط متوجه ایران نیست. در واقع نوع ورود ایران به مقابله با داعش در ادبیات سیاسی رسمی نوعی امتناع بحث و گفتوگو و استدلال را پدید آورده است و اگر مثلا کارشناسی آن را به نقد کشد؛ انگار مرتکب فعل حرامی شده است. در چنین فضایی، هیچکس اجازه صحبت پیرامون نحوه برخورد ایران با خطر داعش را نیافت... . آمریکاییها امنیت اسرائیل را در زمره منافع حیاتی خود به حساب میآورند و به هیچ قیمتی هم از این سیاست عقبنشینی نمیکنند. با چنین زمینهای چون نمیتوان شعار «نابودی اسرائیل» را عملیاتی کرد، باید روی عقبنشینی اسرائیل به
مرزهای 1967 تمرکز و به تشکیل کشور مستقل و یکپارچه فلسطین با پایتختی بیتالمقدس شرقی کمک کرد. ... اصلاحطلبی از پایین است. تنها وقتی در قدرت حضور پیدا میکند که بتواند ثمر واقعی داشته باشد. یعنی بتواند با حضور در قدرت بدون مانع اهدافش را پیگیری کند. دوستان اصلاحطلب نمیخواهند چنین وضعیتی را به رسمیت بشناسند. وضعیتی که در آن، مشکلات با حضور در قدرت قابل حل نیست. البته همه اصلاحطلبان یکدست هم نیستند. مهمترین نقدی که به اصلاحطلبان وجود دارد و من از همان سالها پیش این را تکرار میکردم این است که این نیروی سیاسی، فاقد یک استراتژی منسجم برای پیشبرد برنامه اصلاحی هستند. اصلاحطلبان خودشان را عمدتا درگیر بحثهای تاکتیکی میکنند. ... مشکل اصلی امروز ناکارآمدی است. مجموعه تناقضهایی که ساختار قدرت موجود دارد، موجب این ناکارآمدی شده است. برای حل این مشکل اول نیاز داریم ساختمان سیستم اجرائی را «بازسازی بنیادین» کنیم. برای این هم تنها یک راه وجود دارد و آن ایجاد یک مشارکت گسترده سیاسی در جهت آفریدن یک امید بزرگ و جوشش حرکتی زنده و جدید است. جز این هیچ راه دیگری وجود ندارد. چنین هدفی، سخنگویی در میان نیروهای داخلی
ندارد. به همین دلیل نیروی برانداز خارجنشین در تلاش است که خود را بهعنوان جایگزین معرفی کند. برانداز خارجنشین میگوید که سیستم دیگر کار نمیکند و در داخل هم که نمیشود در مورد «بازسازی بنیادین» حرف زد و بنابراین باید سیستم جایگزین شود. به همین دلیل متأسفانه برانداز خارجنشین الان فضای بروز پیدا کرده است. اوضاع رو به سختی و بغرنجی عجیبی است و یا فضا از هر طرف، هیجانی و احساسی و عصبی است. در چنین فضاهایی کمتر کسی به ندای عقل گوش فرا میدهد... . با خود و خداوند عهد کردهام که تا حد توانم مغلوب عواطف و احساسات در عرصه سیاسی نشوم. تجربه به من آموخته است که هرگاه به تحلیلهای خشک و سرد و بیطرفانه عقلی کمتوجهی کردهام، به نوعی سر خود کلاه گذاشتهام!
جمهوری اسلامی
اولویت رئیسجمهور در شرایط فعلی باید ایجاد وفاق سیاسی در داخل کشور باشد
در گفتوگو با غلامحسین کرباسچی: در برخی موارد هم آقای روحانی به نظر میرسد سعه صدر لازم برای مدیریت کشور را بهخرج نمیدهد گرچه اینکه در یک سخنرانی مخالفان دولت را بیعقل خطاب کنیم موضوع چندان مهمی نیست ولی همین تأثیر تخریبی زیادی دارد و مخالفان را به واکنش وامیدارد. یکی از بزرگترین انتقادهای من به آقای روحانی از همان ابتدای دولت یازدهم افرادی بود که برای حضور در کابینه از آنها دعوت کرد. در واقع آقای روحانی یک مجموعهای را بهعنوان هيئت وزیران دور هم جمع کرد که نه سهمبندی طبیعی سیاسی در آن رعایت شده بود نه در تشخیص تواناییهای افراد درست عمل کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.