آینه
اعتماد
هیچ اصلاحطلبی در هدف برانداز نیست
در گفتوگو با علیرضا علویتبار: برانداز بر اساس روش تعريف ميشود نه هدف. اگر روشي توأم با خشونت بود، تقليلگرايي در آن داشت و مبتني بر روشهاي تودهوار بود، براندازانه بود [است]. نميتوان به كساني كه طرفدار اصلاحات ريشهاي و اصلاحات راديكال و بنيادي هستند، برانداز بگوييم. براندازان اساسا نميتوانند اصلاحطلب باشند. به يك معنا همه اصلاحطلبان خواهان تغييراتي در وضعيت جامعه هستند كه از وضع موجود خيلي فاصله دارد. اينكه بخواهيم هركسي را كه خواهان تغيير وضع موجود بود، برانداز بناميم فقط محافظهكاران يا كساني كه ميخواهند تغييري صوري ايجاد كنند تا وضعيت موجود را حفظ كنند غيربرانداز هستند... . همه كساني كه تغييرات عميقي ميخواهند، مطابق تعريف آقاي نبوي جزء براندازها قرار ميگيرند. اصلاحطلبان را ميتوان به سه گروه تقسيم كرد. هدف يك گروه از اصلاحطلبان تغيير مسئولان و مديران سياسي است. هدف گروه ديگر تغيير راهبردها و خطمشيها است. گروه سوم معتقد است كه اشكالات ساختاري در نظام تصميمگيري وجود دارد... . هركسي معتقد باشد بايد به سمت مردمسالاري بيشتر با تكيه بر مردم ايران از طريق روشهاي مسالمتآميز حركت كنيم،
اصلاحطلب است. من معتقدم اصلاحطلبان به لحاظ انسجام تشكيلاتي مشكل دارند؛ در مورد تعدد احزاب بدونانسجام به آنها نقد وجود دارد. از لحاظ توليد انديشه و گفتمان و ارتباط با نهادهاي مدني مشكل دارند و تنبلي به خرج ميدهند. هنوز به مرحله رقابت بر سر پاليسيها و خطمشيها نرسيدهاند. خطمشي جايگزين پيشنهاد نميكنند. از اين جنبه ميتوان به آنها انتقاد كرد. اصلاحطلبها بايد در خود اصلاحات اساسي انجام دهند... . مرز اصلاحطلبان بايد از محافظهكاران مشخص باشد. اصلاحطلبي كه هيچ تغييري در وضعيت موجود را نپذيرد بيخود نامش را اصلاحطلب گذاشته است. اين فرد محافظهكار است و بايد به همان عنوان در صحنه سياسي حاضر شود.
ایران
نیمه پنهان اعتراضات دیماه
در گفتوگو با رحمانیفضلی: ... حتی از افرادی که [در اعتراضات دیماه] بازداشت شده بودند، نظرخواهی کرده و پرسیدیم دلایلشان، شرایطشان و خواستهشان چیست و چطور به صحنه اعتراضها آمدند... . در خلال اعتراضها و پس از آن اینگونه عنوان شد فشارهای اقتصادی و مسائلی مثل بیکاری، وزن بالایی در شکلدادن اعتراضها داشت. درحالیکه این همه ماجرا نبود. نتایج تحقیقات میدانی نشان داد بیش از 60 درصد کسانی که در اعتراضها حضور داشتند، شاغل بودند. اگر فشارهای اقتصادی مهمترین انگیزه بود، اعتراضها باید در حاشیه شهرها دیده میشد؛ درحالیکه اینگونه نبود. ما در تحقیقات خود بههیچوجه به سازمانیافتگی اعتراضها نرسیدیم... . عموم مردم به اعتراضها نپیوستند. هیچ جریان سیاسیای نیامد؛ احزاب و گروهها واقعا نیامدند؛ کارگران نیامدند؛ اقلیت و اقوام نیامدند؛ دانشجویان نیامدند... . ویژگی دیگر این اعتراضها، ابعاد وسیع آن بود. ظرف یکی، دو شب به 100 شهر رسید و در 42 شهر، درگیری داشتیم... . این یافتهها بر اساس تحقیقات میدانی بود، اما در بررسیهای عمیقتر به عوامل دیگر که بستر اصلی حوادث بودند میرسیم و متأسفانه هنوز هم در معرض آن حوادث
هستیم... . عدم توجه به این موضوع [تغییرات نسلی]، موجب انباشتگی نارضایتی میشود و سرخوردگی هم بالاخره خودش را یکجا نشان میدهد. موضوع دیگر، تغییر سبک زندگی است. باید واقعا عبرت بگیریم، اما به نظرم خیلیها عبرت نگرفتند. باید عبرت بگیریم و به مردم باید احترام بگذاریم. [آمار بازداشتیهای اعتراضات دیماه] از 700 تا 5 هزار نفر مطرح است که همه درست است.
جوان
منطق احمدینژاد را پیروی نکنید
عبدالله گنجی: خبرهای متواتر حاکی از آن است که سران سه قوه در سه جلسه پیدرپی مجمع تشخیص مصلحت نظام حضور نیافتهاند... چنین برمیآید که عدم حضور آنان در جلسات مجمع در اعتراض به حضور احمدینژاد است... . اگر سران سه قوه معترضاند که چرا رهبری احمدینژاد را در مجمع منصوب نموده یا چرا اخراج نمیکند و به همین دلیل از حضور و تأثیر خود در مجمع صرفنظر میکنند، آنان نیز مانند احمدینژاد فکر میکنند. یعنی همانگونه که احمدينژاد آنان را غاصب میداند، سران قوا هم احمدینژاد را غاصب یک کرسی مجمع میدانند؟ با عرض پوزش شما بر همان منطق احمدینژاد استوار شدهاید و برایتان مهم نیست مصلحت نظام در حفظ و استمرار حضور احمدینژاد در مجمع چیست و حتما برایتان مهم نیست که رهبری با عدم حضور شما در جلسات مجمع مخالف است... . شما با رهبری کار میکنید که در پروندهاش کار با نخستوزیری است که با او اختلاف داشت اما وقتی تکلیف و مصلحت حکم کرد هشت سال با او کار کرد و خم به ابرو نیاورد و بعد از فتنه 1388 نیز در خطبه نماز جمعه او را «برادر قدیمی« خواند اما او هم بهسان احمدینژاد عمل کرد و راه ديگري را برگزيد.
اعتماد
هیچ اصلاحطلبی در هدف برانداز نیست
در گفتوگو با علیرضا علویتبار: برانداز بر اساس روش تعريف ميشود نه هدف. اگر روشي توأم با خشونت بود، تقليلگرايي در آن داشت و مبتني بر روشهاي تودهوار بود، براندازانه بود [است]. نميتوان به كساني كه طرفدار اصلاحات ريشهاي و اصلاحات راديكال و بنيادي هستند، برانداز بگوييم. براندازان اساسا نميتوانند اصلاحطلب باشند. به يك معنا همه اصلاحطلبان خواهان تغييراتي در وضعيت جامعه هستند كه از وضع موجود خيلي فاصله دارد. اينكه بخواهيم هركسي را كه خواهان تغيير وضع موجود بود، برانداز بناميم فقط محافظهكاران يا كساني كه ميخواهند تغييري صوري ايجاد كنند تا وضعيت موجود را حفظ كنند غيربرانداز هستند... . همه كساني كه تغييرات عميقي ميخواهند، مطابق تعريف آقاي نبوي جزء براندازها قرار ميگيرند. اصلاحطلبان را ميتوان به سه گروه تقسيم كرد. هدف يك گروه از اصلاحطلبان تغيير مسئولان و مديران سياسي است. هدف گروه ديگر تغيير راهبردها و خطمشيها است. گروه سوم معتقد است كه اشكالات ساختاري در نظام تصميمگيري وجود دارد... . هركسي معتقد باشد بايد به سمت مردمسالاري بيشتر با تكيه بر مردم ايران از طريق روشهاي مسالمتآميز حركت كنيم،
اصلاحطلب است. من معتقدم اصلاحطلبان به لحاظ انسجام تشكيلاتي مشكل دارند؛ در مورد تعدد احزاب بدونانسجام به آنها نقد وجود دارد. از لحاظ توليد انديشه و گفتمان و ارتباط با نهادهاي مدني مشكل دارند و تنبلي به خرج ميدهند. هنوز به مرحله رقابت بر سر پاليسيها و خطمشيها نرسيدهاند. خطمشي جايگزين پيشنهاد نميكنند. از اين جنبه ميتوان به آنها انتقاد كرد. اصلاحطلبها بايد در خود اصلاحات اساسي انجام دهند... . مرز اصلاحطلبان بايد از محافظهكاران مشخص باشد. اصلاحطلبي كه هيچ تغييري در وضعيت موجود را نپذيرد بيخود نامش را اصلاحطلب گذاشته است. اين فرد محافظهكار است و بايد به همان عنوان در صحنه سياسي حاضر شود.
ایران
نیمه پنهان اعتراضات دیماه
در گفتوگو با رحمانیفضلی: ... حتی از افرادی که [در اعتراضات دیماه] بازداشت شده بودند، نظرخواهی کرده و پرسیدیم دلایلشان، شرایطشان و خواستهشان چیست و چطور به صحنه اعتراضها آمدند... . در خلال اعتراضها و پس از آن اینگونه عنوان شد فشارهای اقتصادی و مسائلی مثل بیکاری، وزن بالایی در شکلدادن اعتراضها داشت. درحالیکه این همه ماجرا نبود. نتایج تحقیقات میدانی نشان داد بیش از 60 درصد کسانی که در اعتراضها حضور داشتند، شاغل بودند. اگر فشارهای اقتصادی مهمترین انگیزه بود، اعتراضها باید در حاشیه شهرها دیده میشد؛ درحالیکه اینگونه نبود. ما در تحقیقات خود بههیچوجه به سازمانیافتگی اعتراضها نرسیدیم... . عموم مردم به اعتراضها نپیوستند. هیچ جریان سیاسیای نیامد؛ احزاب و گروهها واقعا نیامدند؛ کارگران نیامدند؛ اقلیت و اقوام نیامدند؛ دانشجویان نیامدند... . ویژگی دیگر این اعتراضها، ابعاد وسیع آن بود. ظرف یکی، دو شب به 100 شهر رسید و در 42 شهر، درگیری داشتیم... . این یافتهها بر اساس تحقیقات میدانی بود، اما در بررسیهای عمیقتر به عوامل دیگر که بستر اصلی حوادث بودند میرسیم و متأسفانه هنوز هم در معرض آن حوادث
هستیم... . عدم توجه به این موضوع [تغییرات نسلی]، موجب انباشتگی نارضایتی میشود و سرخوردگی هم بالاخره خودش را یکجا نشان میدهد. موضوع دیگر، تغییر سبک زندگی است. باید واقعا عبرت بگیریم، اما به نظرم خیلیها عبرت نگرفتند. باید عبرت بگیریم و به مردم باید احترام بگذاریم. [آمار بازداشتیهای اعتراضات دیماه] از 700 تا 5 هزار نفر مطرح است که همه درست است.
جوان
منطق احمدینژاد را پیروی نکنید
عبدالله گنجی: خبرهای متواتر حاکی از آن است که سران سه قوه در سه جلسه پیدرپی مجمع تشخیص مصلحت نظام حضور نیافتهاند... چنین برمیآید که عدم حضور آنان در جلسات مجمع در اعتراض به حضور احمدینژاد است... . اگر سران سه قوه معترضاند که چرا رهبری احمدینژاد را در مجمع منصوب نموده یا چرا اخراج نمیکند و به همین دلیل از حضور و تأثیر خود در مجمع صرفنظر میکنند، آنان نیز مانند احمدینژاد فکر میکنند. یعنی همانگونه که احمدينژاد آنان را غاصب میداند، سران قوا هم احمدینژاد را غاصب یک کرسی مجمع میدانند؟ با عرض پوزش شما بر همان منطق احمدینژاد استوار شدهاید و برایتان مهم نیست مصلحت نظام در حفظ و استمرار حضور احمدینژاد در مجمع چیست و حتما برایتان مهم نیست که رهبری با عدم حضور شما در جلسات مجمع مخالف است... . شما با رهبری کار میکنید که در پروندهاش کار با نخستوزیری است که با او اختلاف داشت اما وقتی تکلیف و مصلحت حکم کرد هشت سال با او کار کرد و خم به ابرو نیاورد و بعد از فتنه 1388 نیز در خطبه نماز جمعه او را «برادر قدیمی« خواند اما او هم بهسان احمدینژاد عمل کرد و راه ديگري را برگزيد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.