آينه
اعتماد
اصلاحات ممنوع!
محسن آرمین: شبکههای تلویزیونی فارسیزبانی نظیر «VOA»، «منوتو» از نظر کلاس حرفهای قابل مقایسه با بیبیسی نیستند. آنها خود را رسانهای ضدجمهوری اسلامی ایران تعریف کردهاند، بنابراین ضرورتی هم برای پنهانکردن انگیزه و اغراض خود نمیبینند. اما بیبیسی از نظر کلاس کار حرفهای با دیگر رسانههای فارسیزبان خارج از کشور قابل مقایسه نیست. بدیهی است که هر رسانه دیگری اهداف تبلیغاتی و سیاسی خاص خود را تعقیب میکند اما بیبیسی اهداف خود را همواره در ضمن رعایت اصول حرفهای و ظرایف کار رسانهای پی گرفته است... . بیبیسی طی این ماجرا [اعتراضات اخیر] برخلاف شیوه معهود، به وضوح و آشکارگی تمام از سطح حرفهای خود فاصله گرفت. خط خبری و تبلیغاتی بیبیسی در این مدت را میتوان اینچنین خلاصه کرد: پایان کار اصلاحطلبان و فقدان نیروی سیاسی مردمی و موجه در درون نظام که بتواند مطالبات مردم را پیگیری کند و ضرورت انتقال رهبری اپوزیسیون به خارج از کشور و پوشاندن این قبا بر تن رضا پهلوی. دم خروس را آنجا میشد مشاهده کرد که مجریان بیبیسی نیز اطلاعیه مجمع روحانیون مبارز را که یکی دو بند آن با بدسلیقگی تنظیم شده بود، مکررا به
آقای خاتمی منسوب و از زبان او نقل میکردند تا مخاطبان به این نتیجه برسند که خاتمی هم صف خود را از مردم جدا کرده و صلاحیت نمایندگی مطالبات اجتماعی را ندارد. به گمان من این تغییر خط تبلیغاتی، نه اتفاقی است و نه تصمیمی است که در سطح بیبیسی اتخاذ شده باشد. همزمانی این تحول با اظهارات تیلرسون، وزیر امور خارجه امریکا مبنی بر تلاش و حمایت دولت این کشور از تغییر رژیم ایران از طرق مسالمتآمیز! را نمیتوان تصادفی دانست.
جوان
نقشه راهی از میان آشوبها
خسارت رقابتهای ناسالم سیاسی تجربه دیگری است که پیامدهای منفی آن را در این حوادث نمیتوان نادیده انگاشت. آسیبهای ناشی از تخریبهای رقبای انتخاباتی، رقابت با اصل نظام و سیاهنمایی نسبت به گذشته نظام و... بهویژه در انتخابات اخیر، نقشی اساسی در کاهش امید به آینده و ایجاد خلأ فکری و ذهنی برای مخاطبین بهویژه نسل جوان کشور داشته و دارد... ذوقزدگی برخی از رسانهها و فعالان سیاسی داخل از اوجگیری برخی از تحرکات تخریبی که اصول و مبانی نظام را هدف گرفته و بهتبع آن توصیههای خود را به سمت عدول نظام از مواضع ارزشی و تمکین نسبت به برجامهای دوم و سوم و دستبرداشتن از اقتدار هستهای و یا حمایت از نیروهای مقاومت جهت داده بودند، نکته دیگری است که به آسانی نمیتوان از گناه مدعیان و عاملان آن گذشت. پیامدها و آثار اینگونه مواضع بهگونهای است که برای برخی از مراکز اطلاعاتی و امنیتی تردیدی باقی نمانده است که بخشی از آن فضاسازیها و حتی ناکارآمدسازیها با این هدف صورت گرفته که برای مردم و برخی مسئولان چارهای جز کوتاهآمدن در برابر نظام سلطه باقی نماند. نوع عمل فعالان و جریانهای سیاسی کشور در مواجهه با این آشوبها
در مقایسه با صحنههای گذشته از نکات مهم دیگر حوادث اخیر است. بعضی از کارشناسان یکی از دلایل فروکشکردن سریع آشوبهای اخیر را فاصلهگیری سریع جریان اصلاحات و گروههای محوری آن در مقایسه با فتنه 88 میدانند... اینگونه حوادث میتواند منشأیی برای بازنگری در سیاستها و روندهای گذشته و اتخاذ الگویی مناسب برای تعاملات سیاسی باشد.
آسمان آبي
ابرهای تیره در آسمان آبی ایران
علیرضا دلاوری: از نظر من حوادث اخیر لایههای مختلفی از انتقامگیری خشن و کور گرفته تا مطالبات سیاسی یا معیشتی دارد که هر یک از آنها بیانهای طغیانهای سیاسی نسبت به نظم و نظام یا بینظمی و بینظامی موجود تلقی میشود. طبقه متوسط بهعنوان یک نیروی استراتژیک هنوز وارد این فضا نشده است... . اصلاحطلبان برای حل بحران موجود نیز باید به خیابان بروند، اما به شکل خاص و متفاوت با آنچه اخیرا در خیابانها رخ داد؛ به دو شکل میتوان وارد خیابان شد: یا اجازه میتینگهای بزرگ بدهند که این شیوه مرزبندیای با کارهای دیگران ندارد و از این رو خیلی معنادار نیست، یا اجازه حضور بهعنوان بحث خیابانی بدهند. هنوز کسی روی این استراتژی فکر نکرده است. اینگونه میتوان فضای انتقامی را به فضای گفتوگویی تبدیل کرد. این نوع از بحثهای خیابانی را در اسفند 57 تا تقریبا سال 58 در تهران داشتیم و باعث شده بود فضاهای شهرهای بزرگ آرام شود. بدون توجه به نگاه حل منازعاتی که بسیار ضعیف است، نمیتوانیم به ذهنیت موضع طرف مقابل راه یابیم. ازاینرو دستور کار نیروهای سوم و اصلاحطلب تعمیق نگاه حل منازعه در عرصه سیاست ایران است.
اعتماد
اصلاحات ممنوع!
محسن آرمین: شبکههای تلویزیونی فارسیزبانی نظیر «VOA»، «منوتو» از نظر کلاس حرفهای قابل مقایسه با بیبیسی نیستند. آنها خود را رسانهای ضدجمهوری اسلامی ایران تعریف کردهاند، بنابراین ضرورتی هم برای پنهانکردن انگیزه و اغراض خود نمیبینند. اما بیبیسی از نظر کلاس کار حرفهای با دیگر رسانههای فارسیزبان خارج از کشور قابل مقایسه نیست. بدیهی است که هر رسانه دیگری اهداف تبلیغاتی و سیاسی خاص خود را تعقیب میکند اما بیبیسی اهداف خود را همواره در ضمن رعایت اصول حرفهای و ظرایف کار رسانهای پی گرفته است... . بیبیسی طی این ماجرا [اعتراضات اخیر] برخلاف شیوه معهود، به وضوح و آشکارگی تمام از سطح حرفهای خود فاصله گرفت. خط خبری و تبلیغاتی بیبیسی در این مدت را میتوان اینچنین خلاصه کرد: پایان کار اصلاحطلبان و فقدان نیروی سیاسی مردمی و موجه در درون نظام که بتواند مطالبات مردم را پیگیری کند و ضرورت انتقال رهبری اپوزیسیون به خارج از کشور و پوشاندن این قبا بر تن رضا پهلوی. دم خروس را آنجا میشد مشاهده کرد که مجریان بیبیسی نیز اطلاعیه مجمع روحانیون مبارز را که یکی دو بند آن با بدسلیقگی تنظیم شده بود، مکررا به
آقای خاتمی منسوب و از زبان او نقل میکردند تا مخاطبان به این نتیجه برسند که خاتمی هم صف خود را از مردم جدا کرده و صلاحیت نمایندگی مطالبات اجتماعی را ندارد. به گمان من این تغییر خط تبلیغاتی، نه اتفاقی است و نه تصمیمی است که در سطح بیبیسی اتخاذ شده باشد. همزمانی این تحول با اظهارات تیلرسون، وزیر امور خارجه امریکا مبنی بر تلاش و حمایت دولت این کشور از تغییر رژیم ایران از طرق مسالمتآمیز! را نمیتوان تصادفی دانست.
جوان
نقشه راهی از میان آشوبها
خسارت رقابتهای ناسالم سیاسی تجربه دیگری است که پیامدهای منفی آن را در این حوادث نمیتوان نادیده انگاشت. آسیبهای ناشی از تخریبهای رقبای انتخاباتی، رقابت با اصل نظام و سیاهنمایی نسبت به گذشته نظام و... بهویژه در انتخابات اخیر، نقشی اساسی در کاهش امید به آینده و ایجاد خلأ فکری و ذهنی برای مخاطبین بهویژه نسل جوان کشور داشته و دارد... ذوقزدگی برخی از رسانهها و فعالان سیاسی داخل از اوجگیری برخی از تحرکات تخریبی که اصول و مبانی نظام را هدف گرفته و بهتبع آن توصیههای خود را به سمت عدول نظام از مواضع ارزشی و تمکین نسبت به برجامهای دوم و سوم و دستبرداشتن از اقتدار هستهای و یا حمایت از نیروهای مقاومت جهت داده بودند، نکته دیگری است که به آسانی نمیتوان از گناه مدعیان و عاملان آن گذشت. پیامدها و آثار اینگونه مواضع بهگونهای است که برای برخی از مراکز اطلاعاتی و امنیتی تردیدی باقی نمانده است که بخشی از آن فضاسازیها و حتی ناکارآمدسازیها با این هدف صورت گرفته که برای مردم و برخی مسئولان چارهای جز کوتاهآمدن در برابر نظام سلطه باقی نماند. نوع عمل فعالان و جریانهای سیاسی کشور در مواجهه با این آشوبها
در مقایسه با صحنههای گذشته از نکات مهم دیگر حوادث اخیر است. بعضی از کارشناسان یکی از دلایل فروکشکردن سریع آشوبهای اخیر را فاصلهگیری سریع جریان اصلاحات و گروههای محوری آن در مقایسه با فتنه 88 میدانند... اینگونه حوادث میتواند منشأیی برای بازنگری در سیاستها و روندهای گذشته و اتخاذ الگویی مناسب برای تعاملات سیاسی باشد.
آسمان آبي
ابرهای تیره در آسمان آبی ایران
علیرضا دلاوری: از نظر من حوادث اخیر لایههای مختلفی از انتقامگیری خشن و کور گرفته تا مطالبات سیاسی یا معیشتی دارد که هر یک از آنها بیانهای طغیانهای سیاسی نسبت به نظم و نظام یا بینظمی و بینظامی موجود تلقی میشود. طبقه متوسط بهعنوان یک نیروی استراتژیک هنوز وارد این فضا نشده است... . اصلاحطلبان برای حل بحران موجود نیز باید به خیابان بروند، اما به شکل خاص و متفاوت با آنچه اخیرا در خیابانها رخ داد؛ به دو شکل میتوان وارد خیابان شد: یا اجازه میتینگهای بزرگ بدهند که این شیوه مرزبندیای با کارهای دیگران ندارد و از این رو خیلی معنادار نیست، یا اجازه حضور بهعنوان بحث خیابانی بدهند. هنوز کسی روی این استراتژی فکر نکرده است. اینگونه میتوان فضای انتقامی را به فضای گفتوگویی تبدیل کرد. این نوع از بحثهای خیابانی را در اسفند 57 تا تقریبا سال 58 در تهران داشتیم و باعث شده بود فضاهای شهرهای بزرگ آرام شود. بدون توجه به نگاه حل منازعاتی که بسیار ضعیف است، نمیتوانیم به ذهنیت موضع طرف مقابل راه یابیم. ازاینرو دستور کار نیروهای سوم و اصلاحطلب تعمیق نگاه حل منازعه در عرصه سیاست ایران است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.