كودك آينده
«با بچههاي دانشكده شده بوديم ياران دبستاني. براي من مهمتر از همه اين بود كه ميتوانستم در خانه براي مخالفت با پدرجون در جواب تحليلهایش حرفي بزنم باب روز. مثل همه اينوريها ميگفتيم فكرهاي آنوريها كهنه است و عقيده ديگري را بر نميتافتيم. ياد نگرفته بوديم و نميگرفتيم چيزي به نام مدارا و پذيرش هم هست. اگر پدرجونها حرف حرف خودشان بود ما هم حرف حرف خودمان بود. دنيا به اندازه همهمان بزرگ بود ولي ما دنبال بزرگي خودمان بوديم...» اين بخشي از رمان «اركيدههاي من» است. «اركيدههاي من» عنوان كتابي است از فرزانه سكوتي كه بهتازگي توسط نشر پيدايش به چاپ رسيده است. اين رمان در ده فصل و با راوي اول شخص نوشته شده است. راوي، زني است كه در ميان مسائل روزمره زندگياش، هم به گذشتهاش نقب ميزند و هم دغدغه آينده را دارد. او در موقعيت و سني است كه ميخواهد پايش را بهعنوان هنرمند در جايي سفت و محكم كند: «حالا كه اينجا هستم... حالا كه به اينجا رسيدهام... نه. ديگر نميتوانم از صفر شروع كنم. هر روز هزار بار به خودم ميگويم بايد يكبار براي هميشه خودت را از كف هرم موفقيت برساني به رأس. بايد حقت را بگيري و به همه نشان بدهي چه هستي. همه بايد بشناسندت. انگار تا امروز هر كاري كردهام بيخودي بوده. چند ماه ديگر سيوسه ساله ميشوم و هنوز هيچ كارهام توي اين دنيا. اگر اين تدريس هم جور نشد از من چه ميماند؟ نمايشنامه را ورق ميزنم. به ديالوگهايي كه رويشان لايتر كشيدهام نگاه ميكنم. كلمهها ميدرخشند. توي اين اجرا بايد بدرخشم. بايد فوقالعاده باشم. مثالزدني. فراموش نشدني...» راوي رمان، كه بيش از هرچيز دغدغههايي برآمده از دنياي زنانهاش دارد، به مواجههاش با بچهاش فكر ميكند و اين مسئله او را با آينده پيوند ميزند: «فردا. دكتر گفته فردا. ساك كوچك تو آماده است. ساك بزرگ من آماده است. پدرت فكر همهجا را كرده. آمادهباش كامل! ماههاي اول زندگي مشترك با اين عادتهايش غريبه بودم و از اين كارهايش حرص ميخوردم. حالا نياز دارم به اين پيشبينيپذير بودن اتفاقات. به اين امنيت. دلم قرص ميشود از دانستن بعد. اينكه چه اتفاقي قرار است بيفتد. و اينكه براي اتفاقها خودمان را آماده ميكنيم. انگار بعد از سالها سفر دريايي و زندگي بر جزر و مد حالا كه به ساحل رسيدهام هنوز هم بالا و پايين رفتن با امواج را حس ميكنم. توي رگها و مويرگهايم هنوز بالاوپايينشدن هست. تمام هم نخواهد شد. دكتر گفته فردا و من براي فردا آماده شدهام. خودت را براي هر احتمالي آماده كن. من هم. همهچيز ممكن است و ترسهاي من قويتر از ارادهام هستند. اگر به خانه برگشتم بايد اين معادله را به هم بريزم. بايد ارادهام از ترسهايم قويتر شود. بايد. ميدانم كه بعيد نيست تو بيمن به خانه برگردي. ما كه نميدانيم چه ميشود. حالا ديگر بيا دعا كنيم همهچيز درست ميشود. از خدا بخواهيم كمكمان كند تا به زندگي اعتماد كنيم. بيا دعا كنيم شجاع و صبور باشيم. دعا كنيم تو دوروتي كوچولويي نباشي كه باد بتواند تو را با خودش ببرد. همهچيز درست ميشود. احساس ميكنم موقع دعا آنقدر به معني كلمهها فكر ميكنم كه خود كلمه را نميبينم. شايد چيزي شبيه اين باعث شده كه بگويند دعاي زن حامله مستجاب نميشود. شايد هم... نميدانم.»
«با بچههاي دانشكده شده بوديم ياران دبستاني. براي من مهمتر از همه اين بود كه ميتوانستم در خانه براي مخالفت با پدرجون در جواب تحليلهایش حرفي بزنم باب روز. مثل همه اينوريها ميگفتيم فكرهاي آنوريها كهنه است و عقيده ديگري را بر نميتافتيم. ياد نگرفته بوديم و نميگرفتيم چيزي به نام مدارا و پذيرش هم هست. اگر پدرجونها حرف حرف خودشان بود ما هم حرف حرف خودمان بود. دنيا به اندازه همهمان بزرگ بود ولي ما دنبال بزرگي خودمان بوديم...» اين بخشي از رمان «اركيدههاي من» است. «اركيدههاي من» عنوان كتابي است از فرزانه سكوتي كه بهتازگي توسط نشر پيدايش به چاپ رسيده است. اين رمان در ده فصل و با راوي اول شخص نوشته شده است. راوي، زني است كه در ميان مسائل روزمره زندگياش، هم به گذشتهاش نقب ميزند و هم دغدغه آينده را دارد. او در موقعيت و سني است كه ميخواهد پايش را بهعنوان هنرمند در جايي سفت و محكم كند: «حالا كه اينجا هستم... حالا كه به اينجا رسيدهام... نه. ديگر نميتوانم از صفر شروع كنم. هر روز هزار بار به خودم ميگويم بايد يكبار براي هميشه خودت را از كف هرم موفقيت برساني به رأس. بايد حقت را بگيري و به همه نشان بدهي چه هستي. همه بايد بشناسندت. انگار تا امروز هر كاري كردهام بيخودي بوده. چند ماه ديگر سيوسه ساله ميشوم و هنوز هيچ كارهام توي اين دنيا. اگر اين تدريس هم جور نشد از من چه ميماند؟ نمايشنامه را ورق ميزنم. به ديالوگهايي كه رويشان لايتر كشيدهام نگاه ميكنم. كلمهها ميدرخشند. توي اين اجرا بايد بدرخشم. بايد فوقالعاده باشم. مثالزدني. فراموش نشدني...» راوي رمان، كه بيش از هرچيز دغدغههايي برآمده از دنياي زنانهاش دارد، به مواجههاش با بچهاش فكر ميكند و اين مسئله او را با آينده پيوند ميزند: «فردا. دكتر گفته فردا. ساك كوچك تو آماده است. ساك بزرگ من آماده است. پدرت فكر همهجا را كرده. آمادهباش كامل! ماههاي اول زندگي مشترك با اين عادتهايش غريبه بودم و از اين كارهايش حرص ميخوردم. حالا نياز دارم به اين پيشبينيپذير بودن اتفاقات. به اين امنيت. دلم قرص ميشود از دانستن بعد. اينكه چه اتفاقي قرار است بيفتد. و اينكه براي اتفاقها خودمان را آماده ميكنيم. انگار بعد از سالها سفر دريايي و زندگي بر جزر و مد حالا كه به ساحل رسيدهام هنوز هم بالا و پايين رفتن با امواج را حس ميكنم. توي رگها و مويرگهايم هنوز بالاوپايينشدن هست. تمام هم نخواهد شد. دكتر گفته فردا و من براي فردا آماده شدهام. خودت را براي هر احتمالي آماده كن. من هم. همهچيز ممكن است و ترسهاي من قويتر از ارادهام هستند. اگر به خانه برگشتم بايد اين معادله را به هم بريزم. بايد ارادهام از ترسهايم قويتر شود. بايد. ميدانم كه بعيد نيست تو بيمن به خانه برگردي. ما كه نميدانيم چه ميشود. حالا ديگر بيا دعا كنيم همهچيز درست ميشود. از خدا بخواهيم كمكمان كند تا به زندگي اعتماد كنيم. بيا دعا كنيم شجاع و صبور باشيم. دعا كنيم تو دوروتي كوچولويي نباشي كه باد بتواند تو را با خودش ببرد. همهچيز درست ميشود. احساس ميكنم موقع دعا آنقدر به معني كلمهها فكر ميكنم كه خود كلمه را نميبينم. شايد چيزي شبيه اين باعث شده كه بگويند دعاي زن حامله مستجاب نميشود. شايد هم... نميدانم.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.